sprookjesvakantie

Hummeltje had over de 'krokusvakantie' gehoord, en vroeg nadien wat we in die 'sprookjesvakantie' zouden doen. Nu ik er terug over nadenk, was het voor hem inderdaad wel een soort sprookjesvakantie...

Ooit dachten wij dat campings en resorts echt niets voor ons zouden zijn. Maar als je ziet dat je kind het er geweldig naar zijn zin heeft, dan pas je je wonderwel (toch gedeeltelijk) aan. En het park viel ook écht mee: 

De huisjes in het Landalpark staan in een bos, zodat het natuurlijk oogt. Hun brasserie was pas vernieuwd en leek helemaal aan mijn zinnen aangepast, wat mooi was meegenomen. Het binnenzwembad was proper en ruim en bood afwisseling. En de binnenspeeltuin tenslotte bood méér dan enkel het gekende plastiek. Al kon het geluidsniveau wel tippen aan de gewone plastieken speeltuin. 

We zagen er dagelijks veel meer regen dan zon, dus de binnenattracties werden rijkelijk bezocht (lees: dagelijks) en ik denk dat net dát voor hummeltje zo geweldig was. Hij is namelijk liever lui dan moe. Wij - mijn zus en haar vriend waren er ook bij -  hadden graag wat meer gewandeld, maar uiteindelijk namen we genoegen met het stappen van en naar ons huisje. Tussendoor bezochten we nog een papierfabriek en een wilduitkijkpost zonder wild, hetgeen de vakantie heel geslaagd maakte, ook voor ons. 

Daar komt nog bij dat hummeltje helemaal niet de agressieve buien kreeg van de vorige vakantie, en dat enkel de tablet (dat rotding!) voor vervelende buien/buitjes zorgde. 

En, ook belangrijk, ik had (en heb) volop energie.  Hier en daar een dipje rond pillen-tijd, maar verder sta ik paraat. Je zou dus kunnen zeggen dat het ook voor ons een soort sprookje was. 

huisgemaakte limonade: een aanrader! 

Die schommelstoelen! Wat een idee!
Ik heb de mogelijkheden thuis inmiddels al bekeken. Manlief is nog niet overtuigd... 

Gewoon kraantjeswater verkrijgbaar. Dat zou overal mogelijk moeten zijn. 

 De papierfabriek: 

Moeilijke vragen van een kleine man ... 

Koperen 'mal' om een tekening in het papier te maken. 

Door Hummeltjes hand - geschept papier! 

In de buurt: een waterval(letje) zonder water ... 

comfort food, euh ... snoep

Het gevaar van je veel beter te voelen dan voorheen, is dat een mindere dag ook meteen opvalt. En het leek even zo een mindere dag te worden. Ik had een ijler hoofd en werd aangezogen door onze - oké, best gezellige - zetel. Dus ik keek een aflevering spoed 24/24 (asof ik nog niet genoeg in het ziekenhuis vertoef) en besloot daarna het tij te keren. Ik zocht een iets-of-wat-verantwoord brownierecept en ging aan de slag. Mixte nog een vers sapje terwijl de brownie stond te bakken en deed de deur open voor onverwacht en hartelijk bezoek. Ik zocht David Gray in mijn zeer beperkte spotify-lijst en trok een minder slobberige tui over mijn nek. Missie geslaagd, want ik voel nu lente door het open raam en ga er buiten wat van inademen. Met een stukje brownie natuurlijk.

toen, minder toen en nu

Om het jaar in schoonheid te beëindigen, heb ik oude herinneringen opgehaald. De eerste al een poosje geleden toen in Gasthuisberg mijn weg de weg kruiste van een studievriendin die al jarenlang in Canada woont. Het lijkt misschien niet de ideale ontmoetingsplaats, maar als je dan toch uren moet wachten, kan je dat beter in aangenaam gezelschap doen, toch? En we pikten zomaar even de draad op waar we hem zo'n 16 jaar geleden lieten liggen. Of waar ik hem liet liggen, om precies te zijn. Maar zij liet niet los. Intussen gaat het over huisje, tuintje, boompje en bijzondere kindjes. Maar dat we gelijkgestemd waren, bleek opnieuw al snel. Wat stom van me om destijds - in mijn getormenteerde jaren - zo'n mooie vriendschap zomaar te laten schieten. Eens zo dankbaar dus dat ik het goed mocht maken en dat het internet toch maar weer eens nuttig mag blijken.

Ook gisteren ging het jaren terug. Alweer zo'n 15 à 16 jaar, al zagen we mekaar intussen wel enkele keren. Maar de gesprekken gingen nu over de tijd van toen. En de tijd tussen toen en iets minder toen. En hoe de middelbare school toch niet geweldig veel zelfvertrouwen in me heeft losgemaakt. En hoe ik vergat te ontluiken, ook in de jaren nadien. En dat ik mag vaststellen dat het toch wel goedgekomen is, of toch redelijk goed, durf ik te zeggen. Alleen mijn poolkwaliteiten zijn die jaren allerminst verbeterd. Al een geluk dat de tijd van jongens-ermee-imponeren ver achter me ligt - godzijdank! 

Het was dus nog maar eens gezellig, maar misschien moet ik toch eens leren om uitjes niet te laat op de avond te plannen. En al zeker niet de dag voor oudjaar. Een kater zonder dat er drank aan te pas kwam, is onvermijdbaar op mijn leeftijd (oh jee! hoe slecht klinkt dit?) Of, even eerlijk, een half glaasje baileys hoorde bij de jeugdherinneringen. En écht bij de herinneringen, want de smaak kon me nauwelijks nog bekoren.

Ik maakte trouwens al een stevig voornemen: de volgende oudejaarsavond ook halen - al heb ik daar zelf niet zoveel aan te zeggen; ik ga ervoor. En als het zover komt, vier ik die overgang in Canada. Dat heb ik mijn studievriendin beloofd. We trekken een draad naar daar, en laten niet meer los. 

Gewoon gewoon

Kerst is gepasseerd, met ups en downs, maar uiteindelijk met een mooi en warm gevoel. Tussen het feesten door, genieten we nu met ons drietjes van rustig niets of weinig doen. Gewoon samen, meer moet dat niet zijn. 

Vandaag startte ik ook terug met mijn medicatie. Omdat ik de vorige weken teveel pijn had aan mijn darmen, was beslist om even te stoppen en op krachten te komen. Die kracht heb ik weer gevonden, dus mag ik nu een tweede poging ondernemen. Het is nog maar een kleine vier uur geleden dat ik de pilletjes nam, en ik ondervind al een vreemd gevoel in mijn buik en hoofd, maar ik geef het nog even het voordeel van de twijfel. Lukt dit niet, dan is het wéér een medicijn dat ik op de non-list kan plaatsen. Dan rest er mij nog één middel om uit te proberen. Ik probeer er niet teveel over na te denken, maar in deze tijd van het jaar, is dat moeilijker dan anders. Alsof alles nu 'de laatste keer' kan zijn, al heeft niemand me dat met zoveel woorden verteld.

We gaan er niet in blijven steken, en doen maar gewoon gewoon. Zodadelijk gewoon in de zetel, met een boekje in de hand. En dan gewoon een huisje bouwen met mega kartonnen duploblokken. Daarna gewone spaghetti maken en eten, en gewoon wat spelen. Gewoontjes gezellig.

Juij! Bijna kerst!

Vandaag begon de dag nog met een gespannen buik en de nodige zorgen daarover. Ook tijdens de onderzoeken was het even spannend, maar uiteindelijk konden we afkloppen op niets meer dan 'een darminfectie'. Eentje op de terugweg, gelukkig, en dus mocht ik naar huis. In de loop van de dag ontspande mijn buik en kon ik voor het eerst sinds een aantal dagen gewoon eten en (ik beken) snoepen. Héérlijk! 

Dit werd mijn eerste echte maaltijd terug. Niet meteen 'licht' te noemen, maar daar trek ik mij na het vasten heel erg niéts van aan! Risotto met venkel, versierd met een venkel-citroen-slaatje. (Naar een recept van Jamie Oliver, via Hello Fresh. (Yep, ik ging inmiddels overstag. Het spaart me zoveel energie om geen inkopen te moeten doen. Of vooral: niet zoveel in- en uittasten. Soms jammer voor de vele recepten die ik heb verzameld, dus ik wil het liever niet altijd doen.)

Ik voel me wel nog erg moe en slap. Mijn benen zijn als van een lappenpop, maar ik neem aan dat dat snel betert nu ik mijn innerlijke mens weer met lekkers en gezonds kan verzorgen. En nu heb ik ook weer zin in de eindejaarsdagen en al het over-gezellige dat daar van mij bij mag horen. 

Ik dacht trouwens dat ik de voorbije week helemaal niets had gedaan. Maar blijkbaar leidt niets doen soms toch nog tot iets...

knutselen met Hummeltje: een kerstgeschenk voor een klasvriendje.
 Iedereen knutselt voor iemand, en er wordt een echt feestje gehouden.
Het werd een kruipende kameleon, naar een idee van 'Zelfmaakideetjes'. 

Ook voor het klasgenootje: een Rudolf gemaakt van overschotjes foampapier en -bollen.
Misschien meer een mix tussen een eland, varken, beer en nog wat beesten, maar met wat verbeelding? 

'pimp-je-parkeerschijf-met-vilt'

Beetje kerst in onze gang.


en in de living:  

Ik beken: geen spoor onder de trein ... onze trein had moeite met het evenwicht ... 

Pakjes maken en geven, ik hou ervan! 

politiek en zo

Ik ben er niet zo voor om mijn politieke of sociale ideeën zomaar op het net te gooien, maar ik voel dat er meer en meer frustratie in me borrelt over wat ik in kranten lees. Steeds vaker vraag ik me af hoe ver politici van de realiteit staan. En of ze ooit wel eens denken aan de échte langetermijn. Tegelijk frustreer ik me in de dagbladen - ja, ook de 'betere'. Hoe ze met misleidende titels het denken van veel mensen in een richting sturen. De verkeerde richting, in mijn ogen. De individualistische richting. En ja, het staat dan wel in het artikel genuanceerd, soms, maar de meest beïnvloedbare mensen lezen net die niet, denk ik. Dus zijn meer en meer mensen maar half geïnformeerd.

Om maar één voorbeeldje te geven: het onderzoek dat aantoonde dat een groot percentage van de Belgische bevolking vindt dat sexuele handelingen zonder toestemming, in bepaalde omstandigheden moeten kunnen. Oké, het onderzoek is omstreden: onduidelijke vraagstelling is niet het beste uitgangspunt voor een gedegen onderzoek. En daar ging het dan ook een hele dag over. Maar heeft iémand die dag benadrukt dat het om onze hele bevolking ging? En dus niet over een welbepaalde, vaak geviseerde groep, waarvan zoveel mensen dénken dat zij een macho-moraal hanteren over deze kwesties? Het onderzoek gaat niét over hen. Zou het niet eens goed zijn ook die vaststelling eens te benadrukken? Of zels maar eens te vernoemen? Of heb ik dat gemist?

Het is maar één bedenking die ik me de laatste maanden maakte.

Of neem nog deze, om het af te leren. Het invoeren van rekeningrijden. Ja, ik kan er me iets bij voorstellen. Milieu en files en dat soort dingen. Maar hoe kan je nu zo een maatregel nog maar willen invoeren, als je niet eerst ook aan de alternatieven denkt? Openbaar vervoer? Ontsluiting van Limburg? De inkomsten van het ene kunnen toch geïnvesteerd worden in het andere? En het kan toch niet los van elkaar? Dat houdt toch helemaal geen steek? 

Het doet me meteen ook weer denken aan het M-decreet. Ook zo'n nobel doel dat zonder enige voorbereiding in een heel ander systeem werd gedeponeerd. 

Ik vraag me soms af of politici de commentaren van mensen in het veld bestuderen? Of studies uit andere landen raadplegen. En of ze dan zelf niet zien dat ze niet goed bezig zijn. Ik snap het de laatste tijd niet meer.

Dus zo af en toe, geef ik eens commentaar. Laat ik mijn mening toch eens los, en dan verbaast het me hoe weinig mensen reageren. Het laat zovelen koud. Mij ergens ook wel wat, maar toch. Je kan het maar gezegd hebben, en er moest maar een ooit iemand iets oppikken en denken 'daar kan ik wat mee'.  Ik hoop nog altijd dat het kan ...  

wakkere nachten

Het is niet dat ik bewust pieker. Het is niet dat ik niet moe ben. Het is een lichamelijke onrust, die wellicht door de onbewuste geest is gestuurd. Het wachten op het voorstel voor een nieuwe therapie? (De laatste chemo werkt niet meer. Mijn cellen waren weer eens te slim en hebben een ontsnappingsroute gevonden - het lijkt wel of het verstand dat vroeger in mijn hersenen zat door de tumoren wordt opgeslorpt of zo. Dan stopt het wel eens, want zo oneindig was/is dat verstand gelukkig niet :-)).

Enfin ... de nachten. Mijn voeten kruipen van links naar rechts, van boven naar onder. Benen strekken en buigen. Handen murwen zich onder mijn kussen, terug ervandaan. Tweede arm ligt altijd in de weg en nu nog meer. Mijn kussen is te warm, te koud, en weer te warm. Ik lees wat, tot mijn ogen toevallen. Leg mijn boek weg. Leg mijn hoofd neer. En lig vervolgens weer te draaien en te keren met open ogen.  Ga in de zetel in de living liggen om manlief toch wat rust te gunnen. Zet de domste dingen op, met van dat vervelend Amerikaans lawaai, en val daar van in slaap. Tot kat Dorus besluit een sprong op mijn buik te wagen of mijn nek niet meer in de plooi ligt of het Amerikaanse lawaai weer de weg naar mijn onbewuste oren heeft gevonden. Dan maar weer mijn bed in - het is dan meestal zes uur in de ochtend, om dan om half zeven - als de wekker gaat - eindelijk heerlijk te liggen slapen. En op te moeten staan. Grrr.

Zo'n nachten. 

En dan denk je, nu ik toch wakker lig, kan het niet zo'n kwaad dat zoonlief ziek is. Ik ben toch wakker, en kan dan maar beter van nut zijn. Maar élk uur, letterlijk élk uur, de emmer voor hem houden, zijn mondje proper vegen, het zweet wegwassen en wegsussen, dat kan zelfs een half wakkere ziel niet volhouden. Gelukkig was het maar één nacht van dat. Zelfs maar een halve nacht, want manlief was zo slim en attent om de zorg voor hummetje in  shiften te verzorgen die nacht. 

Het moet doorbroken worden. De cirkel. De onrust. Wat nieuws van de prof deze week kan helpen. En morgen wil ik nog eens achter de naaimachine kruipen. Nog maar eens dat voornemen. En ik ga naar mijn kinesist. Tai-chi doen. Ademhalingsoefeningen. En nog eens voelen dat ik dat gewoon veel vaker moet doen, en volhouden.

Maar nu de zetel in. Lekker knus bij Hummeltje zitten. Voor zolang mijn rusteloze ziel het dult.

(update: douche genomen, nep-snickers gemaakt, gedweild, gestofzuigd - in andere volgorde - , was geplooid, even gezeten, weer opgestaan, sapje gemaakt, boke gegeten, boek genomen, twee regels gelezen. Nu ja, zo gebeurt er toch wat vandaag.)

een echte novemberdag

Kennen jullie dat ook, zo een druilerige day-after novemberdag. Iedereen moe van een late avond - vuurfeest in hummeltjes school, met  muziek, fijn gezelschap, drank en hapjes, en (natuurlijk) veel vuur. Dé dag van het jaar voor hummeltje.

Maar vandaag dus een grijze dag, iedereen moe en vooral héél lui, geen zin om ook maar iets te ondernemen. Maar niets doen, verveelt. Wat doe je dan?  In bakken heb ik geen zin. Opeten zou ik daarentegen wél zien zitten, maar zo werkt het jammer genoeg niet. En dan alles opruimen, nee dank je.

Ergens naartoe gaan, zien mijn luie benen niet zitten. Nuttige dingen al helemaal niet, dus dat beetje administratie dat op me wacht, zal nog even moeten blijven wachten. 

Wat doen jullie op zo'n dagen?  Tips zijn welkom!

Het uit Amerika overgewaaide gebeuren

Ik heb geen zin om het 'Halloween' te noemen, alleen al omdat ik het gebeuren echt maar niks vind. We weten niet eens waar het om draait. Maar ... Hummeltje vindt het gewéldig, en dan wil ik als vertroetelende mams wel een beetje meewerken. En aangezien tante E. werkt in Bellewaerde, paps met vrienden een tripje maakte en mijn nicht en ik het weekend aan zee zouden doorbrengen met de kindjes, kon 'Griezelen in Bellewaerde' ook wel.  Ik kon het rijmen met mijn kritische geweten, en we bezorgden Hummeltje de dag van zijn leven. En het moet gezegd; de organisatie en aankleding mochten er wezen!  Ik genoot er zelfs van. 
  

Het kinderdorp zat vol lieve kleurrijke, harige monstertjes. De attracties waren versierd en er was een vriendelijke-monstertjes-kinder-spookhuis. En hier en daar stonden zeepbelmachines. Fantastische uitvinding - het werkt altijd voor Hummeltje.

Het griezelbos was griezelig (en vooral verschietachtig), maar met de kindertattoo (die de kindjes beschermt tegen te griezelig acterende figuranten) viel het angstaanjagende karakter best mee. Hummeltje vond het vooral grappig om mams aarzelend te zien stappen en te horen krijsen bij het verschieten. De nichtjes pasten voor het griezelbos, en dat was toch best zo. 

Wij bezochten maar een klein deel van het park, maar dat was behoorlijk stijlvol (in zoverre ik vind dat halloween stijlvol kan zijn) opgesmukt met geraamte-taferelen. Hier en daar vonden enge scènes met figuranten plaats, maar er waren omleidingen voorzien voor de kinderen, zodat de griezeligste scènes aan hun ogen ontsnapten.  

Knap werk van de medewerkers - en dit zeg ik dus niet enkel omdat zuslief er werkt. Een aanrader zelfs, en misschien voor ons wel een vast uitje in de toekomst? 

Oh ja, mijn fototoestel liet ik thuis,  mijn gsm-fotoapparaat werkt niet zo best (meer) en Hummeltje had géén tijd om te wachten tot ik een goed kiekje nam...   

Parkversiering 

Let vooral op het hondje :-)

Versiering in het kinderdorp.
De attracties kregen ook allemaal aangepaste namen. 

Kinderspokenhuis met 3-D effecten 

Belletjes vangen 

De enige attractie buiten het kinderdorp die wij bezochten,
was ook gepast aangekleed. Of uitgekleed, het is maar hoe je het bekijkt. 

Iemand zijn/haar hoofd kwijt? 

In en rond het griezelbos: 

Drieënnegentig

Als we niet beter wisten, zouden we denken dat ik goede genen heb. Mijn ene bomma mocht ooit 91 kaarsjes uitblazen (al hielden we het bij drie - we wilden niet dat het haar laatste inspanning zou zijn). En deze maand mochten we de 93ste verjaardag van de andere oma vieren.  Op zich al heel speciaal. Maar als die oma dan ook tijdens het hele feest zit te stralen, en de gesprekken actief mee probeert te volgen, dan vergeten we, net als zij, dat ze haar vragen tien keer stelde. Of dat ze de groei van de achterkleinkinderen niet meer kon volgen. Nee, dan genieten we gewoon van haar. En dan teren we nog dagen op het goede gevoel. Zonder veel tekst. Sommige dingen moet je niet in woorden proberen te vatten. 

Het pre-feest, op de verjaardag zelf, 2 oktober. 
Met de familie die ver weg woont, maar dicht bij haar.De foto's van het feest van gisteren zijn nog niet verwerkt... Maar ze zag er écht minstens even stralend uit, onze oma. 

Zo ziet een familiefeest eruit bij mijn tantes gezin, waar ze veel houden en genieten van de natuur. 
(Ikzelf was lui, en genoot van de foto's en de verhalen, en een 'gerookt' Hummeltje)

Herfst = kastanjes poffen

Klaar voor het feest. 

Inpakpapier van de hand van Hummeltje.

kinderlogica

Kinderen hebben een logische logica. Onbevooroordeeld. Eerlijk. Letterlijk en zonder omwegen. En dat zij nauwelijks zelfcensuur ervaren, maakt het nog heerlijker (meestal). Thuis houd ik de uitspraken van Hummeltje bij in een pot 'little talks' genaamd, tenminste als ik ze tijdig noteer en ze intussen niet vergeten ben. Maar bij de uitspraak van gisteren hoorde een beeld, en dat past niet in mijn pot-met-geschreven-papiertjes. Dus deel ik het met jullie. Ook gewoon omdat ik het een geweldige redenering vond en ik er nog steeds om moet glimlachen. 

locatie: zoo van Antwerpen, het aquarium

Bram, bloedserieus: 'kijk mams, een potvis' 

Zonnebloemen en lavendel

De laatste boodschappen staan op mijn lijstje. Koffers zijn gepakt. Speelgoed staat klaar. Leesboeken en de knutselflow zitten in de tas. Eten is voorzien. De katjes gaan op en top verzorgd en verwend worden, en Hummeltje is terug fit. Mijn 'mind' staat op 'slow', mijn huid op zon en mijn hart op ons drietjes. Laat de zonnebloemen en lavendel maar komen, zwembaden en zelfs camping-supermarkten. Wij zijn er  klaar voor!

Trouwen - anders

Wij mochten woensdag naar een origineel trouwfeest. Het soort van 'origineel' waarvan het je verbaast dat je het nog niet eerder zag of hoorde.  Het bruidspaar voorzag een trouwfestival op (makkelijke) harde ondergrond (een speelplaats), inclusief dranktent, eetkraampjes, zittenten, een muziek- en dansplek en zelfs een sigarentent.  Ook viparmbandjes en tal van leuke details waren voorzien. Kartonnen bordjes, bekers, bestek en toebehoren lagen in paraplu's, in hang en andere opbergers, die ik me net nu niet meer kan herinneren. Bij dit feest moest je niet op je plek blijven zitten. Als je wilde eten en drinken, moest je zelfs van je stoel af, en dat maakte het zoveel minder statisch dan vele andere feesten. Jaja, ik was fan. Al zal ik bij het dansgedeelte nooit uit de bol gaan, en blijf ik vragen hebben bij een openingsdans (intiem dansen, wie dat nu graag in het midden van al die blikken?). Dat de feestelijkheden al in de namiddag begonnen, en wij moe maar voldaan al om 23 uur naar huis konden, was (zeker voor mij) ook goed meegenomen. Voor herhaling vatbaar dus. Wie wil er binnenkort eens trouwen? 

Eco-shoppen

Het was het weekend van de leuke vondsten en pakjes. Een kringloopronde leverde  een tuimelclowntje op. Wellicht speelgoed dat ik leuker vind dan Hummeltje. En misschien vooral om zijn nieuwe speelkamer op te smukken met wat minder modern spul. Voor wie niet mee is;  dat is heel normaal. We hebben plots vrijdagnacht besloten om mijn knutselkamer te verplaatsen naar het 'open' gedeelte van onze bovenverdieping en in die vroegere knutselkamer een speelkamer te maken. Hummeltje nam namelijk steeds vaker vriendjes mee naar boven om daar het speelgoed over de hele vloer te verspreiden, zodat manlief niet meer met de rolstoel tot bij zijn bureau kon komen. En het geeft mij meteen een nieuw projectje, nu we ongeveer rond zijn met de rest van het huis. Ik ben er dit weekend meteen mee gestart. Heerlijk! 

Mijn bestelling bij Lilly's ecoclean kwam enkele dagen geleden ook aan. Ik kan weer lekker ecologisch (laten) poetsen en afwassen.  Gezellige geuren krijg je er zomaar bij. Ik heb enkele nieuwe producten besteld, die ik aan een test ga onderwerpen, maar ik ben er bijna zeker van dat dat goed komt.

Onderaan de foto zie je nog een leuk cadeautje van manlief: mijn eigen schroefboormachine. Als mijn schoonbroer dit leest, kan hij wellicht een gniffel niet onderdrukken, want hij beweert dat er nooit eerder ergens zooooveel dingen werden opgehangen als in ons huis. Wel, binnenkort gaat híj dit niet meer moeten doen, maar kan ik het lekker zelf. (Maar misschien eerst een kleine cursus, liefste schoonbroer?) 

In augustus gaan we er een weekje tussenuit. Voor het eerst trekken we naar een camping (oh help!) om te overnachten in een (aangepaste) stacaravan. Het plan is om écht te rusten (zie: oh help!) en alles op een gezapig tempo te doen: Sloffen naar het plaatselijke winkeltje of een markt, zwemmen met Hummeltje, en ook eten en koffie maken. Het leek ons gezellig om buiten op een campingvuurtje te koken en er, ook onderweg, koffie te maken. Kwamen we toch niet nét vandaag op een tweedehandsmarktje deze zalige koffiezetjes tegen? Voor de prijs konden we het niet laten en dus verdween het rvs-koffiepotje in onze zak.  (De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we geen stuiver op zak hadden, en de hele middag werden geholpen door gullen voorschieters).  De lieve tweedehands-verkoops-dame (een bekende voor me) deed er het unieke andere koffiezetje nog bij (zo schattig).  Als ik een rooster vind voor over het gasvuur thuis, lijkt het me heerlijk om lekker trage koffie te zetten. Dus, wie tijd heeft ... ?

Oh ja, het was ook de week van de scanuitslag. Maar daar wil ik het niet over hebben. Omdat het dan doordringt. En het mag niet doordringen. Ik wil er niet aan denken. Ik wil denken aan schoonheid. Traagheid. Kleine gezellige dingen. En gewoon heel gewoon verderdoen.