lente maal twee

Wij werden vandaag getrakteerd door een uberschattig hummeltje. Alles deed ie om ons te doen smelten. Woordjes nazeggen, van broek tot sossies. Mams uitputten in de speeltuin door overal, en ik zeg overal, op te kruipen. Maar het mooist van al vandaag, was dat hummeltje keihard heeft geknuffeld. En dat deed hij tot nu toe bijna nooit. Vandaag deed hij het helemaal, met de armpjes om me heen, vastgeklamd rond mijn rug en ook héél erg lang. En intussen gaf hij lekkere zabberkusjes met een grote smak. Ik ben helemaal gesmolten.

De tijd heeft stil gestaan, sinds woensdag 4 april. Telefoon van de vriend van mama. "Je kan best al je activiteiten staken en naar hier komen."  Toen ik merkte dat mama in het ziekenhuis op een eenpersoonskamer was gelegd, wist ik hoe laat het was. Toen ik haar zag, nog meer. Op twee dagen tijd was ze onherkenbaar geworden. In een diepe coma.  Onvoorstelbaar wat er vanaf dan door je heen gaat, elke dag opnieuw. Blij dat ze er nog is. Verdrietig en boos omdat ze er nog moet zijn, met pijn en een onrustige ademhaling. Een geloop van dokter naar dokter, maar verpulverd door de behandelende arts die haar toch nog wil proberen wakker te maken. Een lichaam dat leeg is, verteerd door de chemo en de uitputting van de voorbije maanden. Mama is blijven vechten, chemo na chemo, terwijl haar lichaam het niet meer kon. Wij stelden ons al maanden de vraag of dit menswaardig was, maar ze wilde er niet van weten. Leven zou ze.  Met hummetje de wereld ontdekken. En daarvoor moest ze nog één chemo. En nog één. En nog één ... En toen begaf haar lichaam het. Mager, uitgemergeld, en net die éne complicatie teveel. 

We hebben een week bij haar gewaakt. Een week nog bij haar geweest. Een week toch een beetje afscheid genomen. 

Nu is het leven van alledag weer hernomen. Het afscheid is definitief. De leegte gaapt op de meest alledaagse momenten. Wanneer ik de telefoon wil nemen om haar iets te zeggen. Wanneer ik gerustgesteld wil worden omdat hummeltje het moeilijk heeft. Wanneer ik wil vragen of ik wel zou gaan werken, nu ik me uitgeput en moe voel, en een zware hoest me velt. Wanneer ik haar paascadeautje voor hummeltje bekijk. Een schommel. Ik durf hem nog niet op te hangen. Foto's bekijken, durf ik ook nog niet. Wenen maar heel soms. Terugkijken naar vroeger, helemaal niet. Ze was zo anders die laatste week. Zo onherkenbaar zacht. Zo moeke.

Nu valt de nacht

nu valt de nacht, zacht als de sneeuw
en alles staat stil in de kou
ik draag een ster van ver in mijn hand
ik ben onderweg naar jou.


Slaapzacht mama moeke. 

babboe

De eerste keer dat ik hem zag was ik er al verliefd op. Een winter en zomer lang heb ik van hem gedroomd. Beetje bij beetje kwam hij dichterbij. Op internet gezocht. En gevonden!  En kijk,  nu staat hij hier voor mij. Groot, nostalgisch, oergezellig. Onze bakfiets! En wat een dag om hem in te zegenen! We zijn al samen gaan winkelen (hele kartonnen melk erin, bloemen, handtas, lege flessen, rommel, allemaal geen probleem), en hebben gezellig met zijn allen de buurt verkend. Mams aan het stuur, hummeltje in de bak en paps ernaast. Dit is echt genieten. Ik kan niet wachten op onze eerste picknick. Laat de zomer maar komen.

badhanddoek wordt slab

Woeeehooeeww! Eindelijk mijn eerste naaihoopje gerealiseerd. Al twee jaar waren er plannen, ideeën en verzamelingen stof, en nu is er: een slabje! Nog erg amateuristisch en niet helemaal recht, maar wel echt. (En nee, je moet niet zoeken naar wat de tekening voorstelt. Niets dus. Ik had een banaan gehoopt, maar ach ...)  Heb ook een probeersel voor een short gemaakt. Heel snel, maar voldoende om te weten dat het met een goed patroon moet lukken. Nu wil ik velours-stof en spons-stof kopen in allerlei kleuren, en dan shortjes maken voor hummeltje. Dit is genieten! 

Een tijdje geleden voelde ik me ook al als een peuter die haar eerste tekening had gemaakt. Ook voor dit knutselwerkje lagen er al meer dan een jaar fotokadertjes, foto's en ideeën te wachten, maar nu is de fotowand bijna klaar. (Mijn deel is gedaan; ophangen laat ik aan onze klusser). Zo moet het ongeveer worden.  

Stapeltjes geluk

Hummeltje heeft een nieuw elan gevonden, weg van de kerstdrukte en de eerste verdrietjes.  Hij is zo vrolijk en zo lief, slaapt rustiger en experimenteert volop. Met torentjes (de ikea-toren lukt!), met klanken,  met klimmen en vallen, met kleurpotloodjes en met ons. Hij begint logische spelletjes te spelen; achter een tafelpoot zitten en kiekeboe doen naar links en naar rechts. Zittend in de keuken het touwtje van het optrekgordijn ver uittrekken en weer loslaten. Hij probeert zijn schoentjes zelf aan te doen, eet nu ook een potje yoghurt alleen leeg (mits de nodige opkuis nadien), en weet de snoepkast te vinden. Hij brabbelt nu ook volop. Hij converseert met zijn knuffelbeertjes, mét de juiste intonaties. Hij roept ons en betrekt ons in zijn spel. Hij knuffelt en geeft duizenden kusjes, en hij wandelt aan mijn hand. Hij kruipt in de kast en hij lacht.  En na het avondritueel wandelt hij zelf naar zijn kamer.  Elke dag zien we wel iéts nieuws en steelt hij ons hart. De allermoppigste mop van alle mopskes. 

(voor de oplettenden: 't Was de propere plooiwas) 

mamadag

Vandaag was mama op bezoek. Mama van hummeltje. Het was een tijdje geleden en ik was een beetje zenuwachtig. Voor het eerst alleen mams en mama met een vertederend wittekopje. Zonder paps en papa, en zonder de begeleidster van pleegzorg. Ons hummeltje  ('ons' klinkt bevreemdend in deze context) was in zijn nopjes (gelukkig!) en dat bleef zo. Mama had een cadeautje bij, een echte rock-gitaar op peutermaat. Helemaal passend bij het stoere ventje. Ze had het ingepakt in een papier dat ze speciaal voor haar zoontje gekozen had. Het was mooi om te zien hoe mama opengebloeid was, sinds de eerste keren dat ze hier was. En hoe ze speelde en praatte met haar zoontje. Ze hebben samen een tekening gemaakt, met de gitaar gespeeld, gegeten. Hij is in bad gegaan, en mama heeft hem in zijn bedje gelegd. Dit was écht vertederend! Zo'n middag geeft je warmte waar je nog lang mee verder kan. En mooi meegenomen is dat ik eindelijk eens een woensdagmiddag heb kunnen huishouden terwijl hummeltje wakker was. Had ik me al vaker voorgenomen, maar was nog nooit gelukt. En dus heb ik nu tijd om zelf even bij te slapen, zolang hij in dromenland vertoeft. Slaapwel!