Het uit Amerika overgewaaide gebeuren

Ik heb geen zin om het 'Halloween' te noemen, alleen al omdat ik het gebeuren echt maar niks vind. We weten niet eens waar het om draait. Maar ... Hummeltje vindt het gewéldig, en dan wil ik als vertroetelende mams wel een beetje meewerken. En aangezien tante E. werkt in Bellewaerde, paps met vrienden een tripje maakte en mijn nicht en ik het weekend aan zee zouden doorbrengen met de kindjes, kon 'Griezelen in Bellewaerde' ook wel.  Ik kon het rijmen met mijn kritische geweten, en we bezorgden Hummeltje de dag van zijn leven. En het moet gezegd; de organisatie en aankleding mochten er wezen!  Ik genoot er zelfs van. 
  

Het kinderdorp zat vol lieve kleurrijke, harige monstertjes. De attracties waren versierd en er was een vriendelijke-monstertjes-kinder-spookhuis. En hier en daar stonden zeepbelmachines. Fantastische uitvinding - het werkt altijd voor Hummeltje.

Het griezelbos was griezelig (en vooral verschietachtig), maar met de kindertattoo (die de kindjes beschermt tegen te griezelig acterende figuranten) viel het angstaanjagende karakter best mee. Hummeltje vond het vooral grappig om mams aarzelend te zien stappen en te horen krijsen bij het verschieten. De nichtjes pasten voor het griezelbos, en dat was toch best zo. 

Wij bezochten maar een klein deel van het park, maar dat was behoorlijk stijlvol (in zoverre ik vind dat halloween stijlvol kan zijn) opgesmukt met geraamte-taferelen. Hier en daar vonden enge scènes met figuranten plaats, maar er waren omleidingen voorzien voor de kinderen, zodat de griezeligste scènes aan hun ogen ontsnapten.  

Knap werk van de medewerkers - en dit zeg ik dus niet enkel omdat zuslief er werkt. Een aanrader zelfs, en misschien voor ons wel een vast uitje in de toekomst? 

Oh ja, mijn fototoestel liet ik thuis,  mijn gsm-fotoapparaat werkt niet zo best (meer) en Hummeltje had géén tijd om te wachten tot ik een goed kiekje nam...   

Parkversiering 

Let vooral op het hondje :-)

Versiering in het kinderdorp.
De attracties kregen ook allemaal aangepaste namen. 

Kinderspokenhuis met 3-D effecten 

Belletjes vangen 

De enige attractie buiten het kinderdorp die wij bezochten,
was ook gepast aangekleed. Of uitgekleed, het is maar hoe je het bekijkt. 

Iemand zijn/haar hoofd kwijt? 

In en rond het griezelbos: 

Drieënnegentig

Als we niet beter wisten, zouden we denken dat ik goede genen heb. Mijn ene bomma mocht ooit 91 kaarsjes uitblazen (al hielden we het bij drie - we wilden niet dat het haar laatste inspanning zou zijn). En deze maand mochten we de 93ste verjaardag van de andere oma vieren.  Op zich al heel speciaal. Maar als die oma dan ook tijdens het hele feest zit te stralen, en de gesprekken actief mee probeert te volgen, dan vergeten we, net als zij, dat ze haar vragen tien keer stelde. Of dat ze de groei van de achterkleinkinderen niet meer kon volgen. Nee, dan genieten we gewoon van haar. En dan teren we nog dagen op het goede gevoel. Zonder veel tekst. Sommige dingen moet je niet in woorden proberen te vatten. 

Het pre-feest, op de verjaardag zelf, 2 oktober. 
Met de familie die ver weg woont, maar dicht bij haar.De foto's van het feest van gisteren zijn nog niet verwerkt... Maar ze zag er écht minstens even stralend uit, onze oma. 

Zo ziet een familiefeest eruit bij mijn tantes gezin, waar ze veel houden en genieten van de natuur. 
(Ikzelf was lui, en genoot van de foto's en de verhalen, en een 'gerookt' Hummeltje)

Herfst = kastanjes poffen

Klaar voor het feest. 

Inpakpapier van de hand van Hummeltje.

Uitersten

Weet je wat ik nu écht vervelend vind? Die uitersten. En dat ze elkaar zo snel opvolgen. De ene dag loop je boordevol energie rond in Dublin en de volgende dag lig je aan de chemo en voel je bij elke druppel die in je komt, twintig druppels energie uit je lijf lopen. Al de plannen die je maakte, kan je meteen in je achterzak stoppen, voor onbepaalde tijd, en je huis transformeert van opgeruimd nest (manlief had tijdens mijn afwezigheid zijn best gedaan),  weer naar een rommelkot vol onafgewerkte beginselen. En dan moet je maar weer afwachten tot je lijf terug vol energie stroomt. 

Hetzelfde gebeurt rond scan-tijd, maar dan zoveel keer uitvergroot. Na het verwerken van de uitslagen, hervind je je levenslust en kan je grotendeels 'vergeten'. Maar dan sluipt, een maand voor de volgende scan ongeveer, de angst weer binnen. Geniepig als ie is, kruipt ie in je ledematen, je hoofd, je oren en ogen, tot je verstijft en geen kant meer op kan. Je verlamt en, als je gelukt hebt, herneem je weer je leven, mocht dat je na de scan weer gegeven zijn. 

En dit heen-en-weer-gaan is het meeste waarop ik nog kan hopen. Dat dit ritme nog even blijft. Wat kan een mens toch - gedwongen - raar zijn. 

kinderlogica

Kinderen hebben een logische logica. Onbevooroordeeld. Eerlijk. Letterlijk en zonder omwegen. En dat zij nauwelijks zelfcensuur ervaren, maakt het nog heerlijker (meestal). Thuis houd ik de uitspraken van Hummeltje bij in een pot 'little talks' genaamd, tenminste als ik ze tijdig noteer en ze intussen niet vergeten ben. Maar bij de uitspraak van gisteren hoorde een beeld, en dat past niet in mijn pot-met-geschreven-papiertjes. Dus deel ik het met jullie. Ook gewoon omdat ik het een geweldige redenering vond en ik er nog steeds om moet glimlachen. 

locatie: zoo van Antwerpen, het aquarium

Bram, bloedserieus: 'kijk mams, een potvis' 

Interieur - de laatste fase

Manlief gelooft nooit deze titel. En wellicht terecht, want ik denk dat ik intussen ook de badkamer nog wil (laten) verven. Ach ja ... 
Maar ik ben dus aan het werken en laten werken in de kamer van Hummeltje. Hij sliep nog in zijn babykamer - weliswaar in een groot bed - maar ik vond dat hij toe was aan iets jongensachtiger. Gelukkig kon hij zich daar ook wel in vinden, zij het onder voorwaarden. Er moet zwart in, vééééél zwart. Robots zou hij ook leuk vinden. En zijn dromenvanger mag niet weg. Voor manlief moet het bed achteraan in de kamer staan; dat geeft hem meer bewegingsruimte. En ikzelf hou ervan om van allerlei losse (en oude) stukken een persoonlijk geheel te maken. Ik zou ook graag een klein open kledingrekje maken. Daar kan ik dan enkele kledingstukken aan ophangen, waaruit Hummeltje zelf kan kiezen (Stiekem ben ik dan blij benieuwd welke combinaties hij zo tevoorschijn zal toveren.)
Stap voor stap probeer ik nu al deze wensen met elkaar te verzoenen. 

Mijn zoektocht naar sfeervolle kasten is wonderwel verlopen. We konden heel toevallig een kastenruil doen met een schoolvriendje van Hummeltje. En op Marktplaats vond ik het perfecte ladekastje; de juiste kleur en een unieke vorm. Van meevallers gesproken! Ik wilde ook graag een draadrek, om een wisselende kaarten- en fototentoonstelling te kunnen maken. Maar omdat ik het gemiddelde draadrek op het net te duur vond, sprong ik zomaar eens bij Zeeman binnen. Wat bleek? Net deze week een (andere soort) draadrekje verkrijgbaar. Nog maar eens een meevaller dus. Het mag wel.  

Ik knutsel dus de komende dagen/weken verder aan kasten en decoratie, ... en dan mogen er nog eens foto's komen ...   En omdat ik het niet kan laten,  al een klein voorsmaakje ...

Voor de oude kast heb ik een zachte kaki-groen-grijze verf gehaald. Maar een aantal mensen suggereren om de kast niet te verven. Iemand heeft er leuke aftelstreepjes op geschreven, en het lijkt me gezellig om dat verhaal te bewaren. Maar de verf lijkt me ook niet origineel, dus mag een nieuw kleurtje ook, vind ik. Wat denken jullie?
En het ladekastje; zou ik dat zo laten? Of er ook iets mee doen? Ik sta open voor suggesties!

Alweer een afscheid

Hij zat er vaak, 'de vriendelijke man van de chemo'. Een beleerde man. Altijd vriendelijk, beleefd, rustig en gemotiveerd. Met een  even vriendelijke en nette dame aan zijn zij, en een liefdevolle dochter met de kindjes. En dan werd hij een keertje naar huis gestuurd. Geen chemo omdat het bloed niet goed genoeg was. Dan was hij er, maar zag hij er toch wat bleker uit dan anders.  Een opname. De keer nadien opnieuw een opname. De blik van de echtgenote zorgelijker. Terecht. Geen chemo meer. En plots ook niet meer het ziekenhuis uit. Palliatieve zorgen. 

Voor het eerst wilde ik een bezoekje brengen aan een lotgenoot, en niet aan de zijlijn toekijken. Ik wilde laten weten dat hij me iets doet. Dat ik blij ben om hen even 'gekend' te hebben. En voor het eerst wilde ik 'tot ziens' zeggen, en had ik het gevoel dat ik het zou durven.

Maar ik deed het niet. Gisteren overviel een grote moeheid me. (Het ziekenhuis is nochtans maar 2 km van hier - dat stelt niets voor). Vandaag vond ik het voormiddag nodig om winkels af te schuimen voor decoratie voor de nieuwe kamer van Hummeltje. Daarna was ik - alweer - te moe (ik had het nochtans kunnen weten). En vanmiddag het bericht. Egoïst dat ik ben!

Ik ben wat verslagen. Ik had tijd moeten maken. Maar je kan het tij niet keren. Dus ik denk aan hem. Aan haar. Aan de familie. En, het klinkt misschien erg raar, maar voor het eerst heb ik ook een gerust gevoel. Mocht er iéts zijn, later, dan geeft het me rust moet/mocht ik hem weer tegenkomen. Tot ziens, J.! 

Het gaat vooruit

Het gaat vooruit, letterlijk en figuurlijk. We wisten dat hij het ooit uit zichzelf zou proberen én kunnen. Maar dat hij mij na school opeens zou verrassen met een fietstocht van 4 km, met zijn fiets zonder zijwieltjes, en dat in de tweede week van het eerste leerjaar; dat had ik niet verwacht. Of we trots zijn? Enorm! Zelfs zo trots dat ik blij was om onderweg een bekende tegen te komen, zodat ik mijn fierheid instant kon delen. En hier deel ik het nog eens. Of hoe trots (pleeg-)ouders kunnen zijn...