Griep x 3

De griep vindt het hier thuis gezellig, zo lijkt het. Ze heeft zich in ons drietjes genesteld. Eerst was ik aan de beurt, en vrijwel meteen daarna Hummeltje. Hij kreeg meteen heel hoge koorts, met een paar slapeloze nachten tot gevolg. Niet goed voor hem én mij, zodat ik alleen maar zieker werd. Intussen gaat het mij de goede kant op, al blijf ik behoorlijk slap. Om zeker nog even te kunnen blijven, heeft de griep zich nu in manlief genesteld. Die ligt geveld. En Hummeltje, die gisteren weer streken had en beter leek, heeft ook weer hoge koorts. Dus gaan wij vandaag gezellig met zijn drietjes in de zetel liggen. Het heeft ook iets, toch? 

Blogs

Ik heb de laatste tijd veel nieuwe blogs ontdekt, een voor een super blogs, naast de zovelen waarvan ik al lid was. Heel inspirerend. Ik doe ze allemaal tekort door ze hier niet te noemen. En ik zou wat vaker naar mijn inspiratiebronnen moeten verwijzen. Zal er vandaag mee starten, eentje op vraag. Een aanrader:

http://deborasluijs.blogspot.be


En zeg zelf, die give away, daar kunnen jullie toch ook niet aan weerstaan?

Knutseloogst

Ze zaten al een tijdje in mijn hoofd, maar nu zijn ze er:

Turnzakjes die ik al lang aan een vriendin had beloofd, en een voor mijn metekindje

Een étagère (die leuker is mét koekjes, maar dat is buiten mij gerekend)

 En (de achterkant van) een tweede trui voor Hummeltje

 

Hummeltje wordt groot

Hummeltje ... Wat een kereltje! Hij is intussen 2,5 jaar oud, dus helemaal baby-af, tenzij wanneer hij met tut of zijn fles in de zetel zit.
Hij is fantastisch! Een update:

- Ooit dachten we nog dat hij niet veel knuffelde, maar wat was dat een foute conclusie! Hij kust en knuffelt en hangt en rust tegen ons als de beste. 
- In het weekend mag hij 's morgens in het 'grote bed'. Dan kruipt hij tegen me aan, neemt mijn arm en legt die zorgvuldig over hem, en duwt zijn wang tegen mijn lippen. En dan mogen wij allemaal iets langer blijven liggen. 
- Als we winkelen zegt hij haast tegen iedereen 'lalloo'. En hij vertelt wat er in de karren ligt. Niet altijd even subtiel, want hij kent inmiddels wijn en bier en sterke drank. 

- Hij is nog altijd bijzonder actief. Stilstaan is niet zijn ding. Ook niet (vooral niet) tijdens het aankleden, pamper aan- en uitdoen, eten e.d.. Zingen op rijm lijkt nu tijdelijk te helpen, maar soms loop ik er de muren van op.

- Hij kan heel mooi alleen spelen, en dan zit hij wel soms stil. Bij een boekje. (boek leezjjee). Af en toe vertelt hij tegen beer en theofiel en joep. 

- Meest geliefde speeltjes: de tlactlo (tractor of bulldozer), de klaaaaaan (kraan), zijn kasjaa (kassa).

- Hij knuuuutssjee  (knutselt) bijzonder graag: veve (verven), kleuurrrreen (kleuren, liefst met plif = stift). Met klei spelen, doet ie ook graag. Hij kan geconcentreerd hiermee bezig zijn en maakt, vinden wij, de mooiste dingen. 
- Puzzzeee vindt hij maar niets. Tenzij op de aiii-pèèèèt. 
- Water vindt ie de max: uit de kraan, in een plas, in het bad, in het zwembad. Les watergewenning eindigde in het leegmaken van het zwembad. (gelukkig is dat de gewoonte na zo'n les). 

- Na Pasen gaat hij naar school. Voorlopig geniet hij nog te veel van zijn slaapjes overdag, en hij zit net in zijn ultieme knuffelfase. En binnenkort mag ik wat minder werken en kan ik er helemaal zijn na schooltijd. 
- Zijn meest interessante woorden van de laatste tijd (voor hem dan): 'mee' (dan zwaait hij met zijn armpje) en 'anker' (= ander, als hij iets beu is, en dat gebeurt vaak), 'afblijven, nee doen, nee lekker' (hij is 2 natuurlijk).
- Hij weet perfect hoe iets van ons gedaan te krijgen. Dan heten we niet meer mams en paps, maar 'mamssjeee' en 'papssjeee'. Probeer daar maar eens aan te weerstaan.

Of wat dacht je hiervan? 

Kleur

ikje

Pfff ... wat een teleurstelling vandaag.

Ik was ooit advocaat (jeugdrecht/familierecht) en ik was/ben een kind van gescheiden ouders. Inclusief getouwtrek, loyauteitsconflicten (zo heet dat, weet ik nu), mama die geen goed woord over papa zeggen of horen kon, kinderen die dat niet konden begrijpen, ... Het heeft geduurd tot midden vorig jaar, die strijd ...

Vandaag mocht ik naar een juridische studiedag, over afstammingsrecht, mee-ouderschap, en de rollen van ouders en anderen in een echtscheidingsprocedure. Lang geleden dat ik nog eens tussen zoveel juristen/advocaten zat. Even dacht ik dat ik het heel erg miste. Die juridische redeneringen, het studiewerk ... ik hou er nog steeds van. Maar er kwam een ommekeer, waardoor ik me weer herinnerde waarom ik ermee gestopt ben. Opmerkelijk, dacht ik eerst. De moderator had een kinderpsychiater uitgenodigd om een studie voor te stellen over kinderen in een echtscheiding. Van heel jong tot ouder. Wat kan hen veiligheid bieden en de gevolgen van de scheiding beperken?  Ze wond er geen doekjes om: kinderen lijden onder getouwtrek, tot lang in de volwassenheid. Problemen die volgen zijn legio, risico's zijn groot. Details, voorbeelden, verhalen van kinderen zelf ... onthutsend soms, en jammer genoeg bijzonder herkenbaar. Maar dat was niets. Erger was het gestommel in de zaal, de kritische opmerkingen, de blikken, de zuchten van al die advocaten. Het bijna uitlachen van de kinderpsychiater. Het zelfs niet willen horen van wat ze te vertellen had (want niet in de praktijk te brengen). Het ging ook over heel jonge kindjes, tussen 6 en 12 maanden oud, dé leeftijd waarop hechting kan groeien. Of niet kan groeien. En hoe belangrijk hechting is. En wat de gevolgen zijn als kindjes niet hechten. Ik dacht meteen aan ons hummeltje, die sinds hij 8 maanden oud was, in een tehuis woonde ... Zo'n jonge kindjes kunnen niet zomaar een weekje hier, een weekje daar. Of nooit meer hier of nooit meer daar. Of nu eens hier, dan eens daar. Moeilijk in de praktijk ... maar ja ... een inspanning, voor die paar moeilijke jaren, kan het?   Voor al die jaren in het leven van het kind dat het leven aangenamer kan zijn, veilig kan zijn. Het wil maar niet doordringen... Men wil het precies niet horen. 

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARCHHHH!!!  Ik word hier zo verdrietig en boos van. Voor hummeltje, voor zovele andere hummeltjes, en een heel klein beetje voor mijn kleine ikje... 

kerstkriebels

Vandaag had ik kerstkriebels. Gelukkig maar, want ik had er speciaal een dagje vrij voor genomen. Een nieuwe kerstboom, voor het eerst een stalletje en tonnen goesting om eens iets anders te doen. Dat waren de ingrediënten. Moeilijkste van de dag was een plaats vinden voor de piano. Uiteindelijk is ie in de speelhoek van Hummeltje beland. Je kan niet jong genoeg beginnen, toch? 

Ik heb vandaag ook nog een nieuwe zonde ontdekt. In denaldi. Man man man. Ferrero-rocher achtige dingetjes, maar dan niet  individueel verpakt. Dus nog moeilijker om vanaf te blijven. 't Was voor ons bezoek voor morgen bedoeld, maar de hoeveelheid is nog nauwelijks het aanbieden waard. Ik was nochtans weer eens aan een gezondere tijd begonnen. Maar ach, het was allemaal zo gezellig ...

Nu wacht ik nog op enkele schotels  en op  kandelaartjes om erop te zetten (besteld bij Deens.nl en Zalando. Een aantal kandelaars "maakte" ik intussen zelf. Met een glazen potje en decoratie tape, meer moet dat niet zijn).  En dan mag de cadeauhoek aangroeien. Liefst met zelfgemaakte dingetjes, maar dat is voor later. Daar ben ik vandaag niet meer toe gekomen. 

In beelden geeft dat het volgende:

 (stonden er in Bethlehem Dennebomen? Nee toch.)

(de muur achter de haard moet nog geverfd worden, maar dat hadden jullie wel door)