Het is niet altijd wat het lijkt

Gisteren begon ik  een bericht te schrijven. Zocht de foto's, schreef een stukje ... 

Al heel lang op de verlanglijst, maar sinds een kleine maand eindelijk in ons bezit: een follow-me voor achter mijn elektrische fiets. Hummeltje en ik kunnen nu gezellig samen gaan fietsen, zonder gezeur over benen die moe worden.  

Gisteren ging onze trip naar een speeltuin en het klankenbos. Een mooi bos in Neerpelt (België) waar kunstenaars allerlei wonderlijke geluiden in de natuur hebben verwerkt. Dansende kisten, een buis-klankkast, een trillende stoel, een stiltehokje, en super grote hoorn en nog zoveel meer. Voor Hummeltje is het elke keer weer lachen, ontdekken en leren. Dorst en honger werden gestild, en mams en zoonlief leefden zich even uit in de speeltuin, om daarna, tegen de harde wind in, weer moeiteloos naar huis te fietsen. Dit was nog eens een leuke vakantiemiddag. Zoveel beter dan die woedeaanvallen, het uren willen slijten voor televisie en computer (jawel, een zesjarige!) en stelselmatig niets-doen. 

En vandaag maakte Hummeltje nog kennis met de fantastische ezels in ons dorp. Ezels die je mag aaien,knuffelen, borstelen, eten geven, en waar je zelfs mee op wandel mag. Ezels die een spiegel zijn. Ezels waarvan je zou verwachten dat ze in de nogal dominante houding van Hummeltje (zeker de laatste weken) hun koppigheid zouden laten gelden, maar niets bleek minder waar. Hummeltje was volgzaam. De ezels ook. Hummeltje vond een vriendje. Hij vond avontuur. Hij vond zachtheid. Hopelijk kunnen we hier nog vaak naartoe. Begeleid. Met zachtheid. Met kennis van zaken. Met ezel-spiegels en vriendschap. 

Ik schreef, maar bleef  steken. Zoals ik de voorbije dagen zo vaak blijf steken. In een verborgen verdriet, in een gesloten plekje in mezelf. In een plekje eenzaamheid. In die angst die zo weinig mensen écht kunnen vatten. Nee, bij mij zal het niet snel gaan. Nee, ik zie er (nog) veel te goed uit. Nee, het is niet te geloven dat ik ziek ben. Nee, dit wordt niet mijn laatste grote vakantie. Dat zeggen mensen steeds weer. Maar wie zegt dat het zo zal zijn? Het kan oh zo snel omslaan; dat heb ik op één jaar tijd liefst vier keer mogen meemaken. Ook bij jonge moeders en mensen met dromen. Ook waar het zo onrechtvaardig was. En waarom vragen mensen meteen hoe het met me gaat? Waarom zijn mensen die me alleen op het computerscherm kennen, verbaasd wanneer ze plots geen mager en grauw vrouwtje voor hen zien staan? Dat is precies waar ik zo ontzettend bang voor ben. Ik bén een stukje aftakeling, alleen weet niemand vanaf wanneer. Ik bén ziek. Ik bén een vogel voor de kat. Ik zàl afscheid moeten nemen en iedereen denkt daaraan, telkens ze me zien of horen. Dat ben ik nog. Het is wachten op dat moment, om dan met zijn allen te kunnen treuren. Iedereen weet dat het gebeuren zal, en ja, ik ook. Ik ben bang dat Hummeltje het plots van een vriendje moet vernemen, want nee, hij weet nog niets concreet. Waarom ook? Ik weet zelf niets. 

Maar mensen zien moed, strijdlust, kracht. Mensen zien energie en creativiteit. 

Wanneer de katten minder komen knuffelen, word ik bang. Ruiken zij onraad? Ruiken zij 'dood'? 

En vooral ... Wanneer  Hummeltje weer eens in een woedeuitbarsting ontluikt, ben ik niet boos dáárom. Niet verdrietig. Ik lijkt zelfs af en toe geduld aan de dag te kunnen leggen om de situatie om te keren. Maar dan komt de klap, het verdriet, de boosheid en onmacht. Hoe moet dit later? Hoe moet manlief dit alléén aanpakken? Hoe kan hij die dagelijkse moeilijke kinderperikelen alléén oplossen, dag in, dag uit, en daarboven nog omgaan met verdriet ook? Dàt houdt mij bezig. Elke dag opnieuw. Elke woedeminuut van Hummeltje. Elke knuffelseconde, want ja, hoe moet dat later? 

Ik hou het voor mezelf. Want het uitspreken, kwetst mensen. Daar ben ik mee bezig. Ik wéét dat dit bericht hard aan zal komen, en alleen al daarom, zou ik het liever niet schrijven. Want oh, ik geef zoveel om de liefste mensen zo dichtbij me. 

Dus ik bleef steken in mijn bericht en barstte in tranen uit. Overmeesterd door verdriet en onmacht en woede. Want ook dat ben ik. Soms. Wanneer ik alleen ben.

Het is niet allemaal wat het lijkt.

kruispunt

Ik zie een kruispunt op mijn weg. Nieuwe wegen. Het kruispunt lag er al langer, maar ik ben er versneld naartoe gelopen. Het is gek, maar het verlies van iemand heel dichtbij, verandert je, ook al heb je altijd bij hoog en bij laag beweerd dat jij niet van je stuk te brengen zou zijn. (wat een pretentie heb ik toch gehad). Ik zie mijn prachtig gezin, tijd voor mezelf, andere prioriteiten, aan mij aangepast werk of aangepaste uren. Vooral dat laatste, want het andere zocht ik nu al op. Ik heb geprobeerd het tegen te houden. Ik ben nog zo jong om al gas terug te nemen. Maar het gaat niet om jong of niet jong zijn. Het gaat om je levensstijl. Een leven waarbij je je goed kan voelen. Ik wil meer sociaal engagement (straks een actieve ouder zijn op school, vrijwilligerswerk, koken voor vrienden, mensen uitnodigen zonder stress, enzovoort). Het was jullie al wel langer duidelijk dat ik een romantische ziel ben, en op dat vlak meer thuishoor in een ander tijdperk. En dat tijdperk maak je, volgens mij, voor een deel zelf. (voor zover het financieel haalbaar is, ik besef dat het niet zomaar allemaal kan). Ik heb ook al zolang zoveel creatieve projecten voor me liggen. Ideeën te over. Het is tijd om ze te realiseren. Ik ga dus stilaan het kruispunt oplopen, de juiste weg kiezen. Goed voorbereid (zo ben ik dan ook weer). Het voelt goed dat ik die houvast weer heb gevonden. 

Maar genoeg over mezelf.  Met ons hummeltje gaat alles prima. Hij wordt stilaan een kleutertje. (of is dat stadium nog peuter?): geen korte babyvetbeentjes meer, maar lange, smalle beentjes, een duidelijk afgetekend gezicht, kortere haren (daar zitten wij en de kapper voor iets tussen), meer en meer een jongen met wie je kan converseren. En net zoals vele tweejarigen zit hij volop in een testfase. Grenzen geven blijft hier de boodschap. Af en toe is hij nog verward, vooral wanneer de structuur wordt doorbroken (babysit, woensdagnamiddag even naar mijn papa zonder mij, ...). Dan slaapt hij onrustig, huilt hij uren aan een stuk en wil hij bij ons zijn (en stiekem ben ik dan heel verheugd dat ik hem tussen ons in bed kan leggen). Praten gaat nog niet zo goed, maar het gaat vooruit. We zijn super trots op hem.
Volgende week mogen wij het eerste verjaardagsfeestje voor hem vieren. Mama komt op de verjaardag zelf, en onze familie in het weekend. Vandaag gaan we naar de hema om versiering te kopen, de speciale taart is besteld, en de andere taarten maken zijn speeltante en ik de dag voordien. We hebben een Nijntjeboek gekocht om hem alles te leren over verjaren en kaarsjes uitblazen ('het feest van Nijntje'). Dit is genieten. 

Een verslag van de feestelijkheden, hopelijk met zonnige foto's, volgt ... 

warrig

Het is nooit meer hetzelfde. Het is een afscheid dat ik moeilijk kan plaatsen. Het is er en het is er niet. Alsof ik geen afscheid heb genomen. Alsof ik alleen af en toe een beetje afscheid moét nemen. Omdat het huis opgeruimd wordt, omdat ik haar facturen moet betalen, omdat het moederdag is, omdat ze zou verjaard zijn, omdat ze zo trots zou zijn op hummeltjes eerste woordjes, omdat ze nu zou bellen. Ik krabbel overeind, maar sta nog wat wankel. Op zich gaat het redelijk goed met me. Thuis is het heerlijk, alles is lente. 

Maar werkstress bovenop, door onbegrip van sommige collega's, maakt het moeilijk. Ik sta er niet zoals ik er zou moeten staan, en dat wordt me erg verweten. En als (te) gevoelige ziel, helpt me dat niet vooruit. Zo erg soms, dat op het werk mijn tranen me voortdurend kietelen.

Maar ik zou niet mogen klagen, dus laat ik dat verder maar niet meer doen. Alles is zo mooi hier. De tuin is groener dan ooit, lentebloemen staan voor mijn neus, en hummeltje slaapt heerlijk zacht. Hij was weer zo lief vandaag, met zijn brede glimlach en letterlijke fonkelogen. Hij groeit, in de hoogte en naar ons toe. En paps is zijn grote held. (elke donkere auto is 'paps').  Nog geen twee jaar, is hij (het duurt niet lang meer!), maar we zijn al naar zijn eerste museum geweest. (Hij breekt geen records hoor. De nichtjes die erbij waren, waren nog maar 4 maanden oud). In Mechelen is er een Nijntje tentoonstelling, met allemaal leuke doe-standjes over Nijntje. Heel leuk allemaal. Hummeltje had niet echt tijd om het grondig te bekijken (mams is ook niet zo'n grondige museumganger,  het gaat om sfeer snuiven), maar hier mocht hij gewoon lekker ongestoord rondlopen, rondneuzen, lachen, roepen, spelen, klimmen. En huilen, niet luisteren en vervelend zijn ook (ach ja, hij is nog zo klein). Moet het gezegd, het is een vreemde tijd. Opperste vreugde thuis. Riviertjes verdriet in een onderstroom.  

De tijd heeft stil gestaan, sinds woensdag 4 april. Telefoon van de vriend van mama. "Je kan best al je activiteiten staken en naar hier komen."  Toen ik merkte dat mama in het ziekenhuis op een eenpersoonskamer was gelegd, wist ik hoe laat het was. Toen ik haar zag, nog meer. Op twee dagen tijd was ze onherkenbaar geworden. In een diepe coma.  Onvoorstelbaar wat er vanaf dan door je heen gaat, elke dag opnieuw. Blij dat ze er nog is. Verdrietig en boos omdat ze er nog moet zijn, met pijn en een onrustige ademhaling. Een geloop van dokter naar dokter, maar verpulverd door de behandelende arts die haar toch nog wil proberen wakker te maken. Een lichaam dat leeg is, verteerd door de chemo en de uitputting van de voorbije maanden. Mama is blijven vechten, chemo na chemo, terwijl haar lichaam het niet meer kon. Wij stelden ons al maanden de vraag of dit menswaardig was, maar ze wilde er niet van weten. Leven zou ze.  Met hummetje de wereld ontdekken. En daarvoor moest ze nog één chemo. En nog één. En nog één ... En toen begaf haar lichaam het. Mager, uitgemergeld, en net die éne complicatie teveel. 

We hebben een week bij haar gewaakt. Een week nog bij haar geweest. Een week toch een beetje afscheid genomen. 

Nu is het leven van alledag weer hernomen. Het afscheid is definitief. De leegte gaapt op de meest alledaagse momenten. Wanneer ik de telefoon wil nemen om haar iets te zeggen. Wanneer ik gerustgesteld wil worden omdat hummeltje het moeilijk heeft. Wanneer ik wil vragen of ik wel zou gaan werken, nu ik me uitgeput en moe voel, en een zware hoest me velt. Wanneer ik haar paascadeautje voor hummeltje bekijk. Een schommel. Ik durf hem nog niet op te hangen. Foto's bekijken, durf ik ook nog niet. Wenen maar heel soms. Terugkijken naar vroeger, helemaal niet. Ze was zo anders die laatste week. Zo onherkenbaar zacht. Zo moeke.

Nu valt de nacht

nu valt de nacht, zacht als de sneeuw
en alles staat stil in de kou
ik draag een ster van ver in mijn hand
ik ben onderweg naar jou.


Slaapzacht mama moeke. 

moeke

Ze schreef het al in mijn vriendjesalbum van het eerste leerjaar. 'Wat ik later worden wil'. Moeke. Moet het gezegd dat haar vreugde grote sprongen maakte bij het horen over en het zien van ons lief hummeltje. Eens zoveel omdat vorig jaar, enkele weken voor we trouwden, het verdict voor de tweede keer erg hard was. Operatie, chemo, bestralingen. En moeke worden zat er toen ook niet zo meteen in, getuige het bestaan van deze blog. De strijd werd heel moedig gestreden en stilaan kon moeke gelukkig ook weer meer. Kleine dingen, maar oh zo groot. Wandelen, met zus op stap, genieten, huishouden. En plannen maken. Met hummelke. Speeltuinen, waterparken, pretparken, dierentuinen. De vreugde schitterende uit haar ogen. Tot het verdict voor de derde keer heel hard was ... Hou vol, lieve moeke. 

Intussen redelijk goed nieuws. Van alle scenario's die er konden zijn, toch het beste. Operatie en misschien chemo. Maar vooral, moeke ziet het zitten. Oef.