Juij! Bijna kerst!

Vandaag begon de dag nog met een gespannen buik en de nodige zorgen daarover. Ook tijdens de onderzoeken was het even spannend, maar uiteindelijk konden we afkloppen op niets meer dan 'een darminfectie'. Eentje op de terugweg, gelukkig, en dus mocht ik naar huis. In de loop van de dag ontspande mijn buik en kon ik voor het eerst sinds een aantal dagen gewoon eten en (ik beken) snoepen. Héérlijk! 

Dit werd mijn eerste echte maaltijd terug. Niet meteen 'licht' te noemen, maar daar trek ik mij na het vasten heel erg niéts van aan! Risotto met venkel, versierd met een venkel-citroen-slaatje. (Naar een recept van Jamie Oliver, via Hello Fresh. (Yep, ik ging inmiddels overstag. Het spaart me zoveel energie om geen inkopen te moeten doen. Of vooral: niet zoveel in- en uittasten. Soms jammer voor de vele recepten die ik heb verzameld, dus ik wil het liever niet altijd doen.)

Ik voel me wel nog erg moe en slap. Mijn benen zijn als van een lappenpop, maar ik neem aan dat dat snel betert nu ik mijn innerlijke mens weer met lekkers en gezonds kan verzorgen. En nu heb ik ook weer zin in de eindejaarsdagen en al het over-gezellige dat daar van mij bij mag horen. 

Ik dacht trouwens dat ik de voorbije week helemaal niets had gedaan. Maar blijkbaar leidt niets doen soms toch nog tot iets...

knutselen met Hummeltje: een kerstgeschenk voor een klasvriendje.
 Iedereen knutselt voor iemand, en er wordt een echt feestje gehouden.
Het werd een kruipende kameleon, naar een idee van 'Zelfmaakideetjes'. 

Ook voor het klasgenootje: een Rudolf gemaakt van overschotjes foampapier en -bollen.
Misschien meer een mix tussen een eland, varken, beer en nog wat beesten, maar met wat verbeelding? 

'pimp-je-parkeerschijf-met-vilt'

Beetje kerst in onze gang.


en in de living:  

Ik beken: geen spoor onder de trein ... onze trein had moeite met het evenwicht ... 

Pakjes maken en geven, ik hou ervan! 

opsmuk

Het huis is klaar -  nog steeds!  Maar gelukkig duiken er telkens weer leuke opsmuk-uitdagingen op. Binnenkort mag er kerstversiering komen. Die wil ik graag bundelen op één enkele plaats. Het mag Scandinavisch, met die ietwat donkere, koele sfeer, maar tegelijk moet het ook heel gezellig zijn. Ik heb al wat ideetjes. Maar ik probeer de kriebels nog even in bedwang te houden. Eerst moet de Sint passeren, want stel dat hij zich voorbijgelopen voelt? 

Zaterdag zag ik gelukkig een ander idee dat meteen kon toegepast worden. Ik ontdekte het in de ... ontdekfabriek, in Eindhoven. Een paradijs voor kleine wetenschappertjes, maar helaas nog nét iets te moeilijk voor onze wijsneus. Al heeft hij zich nog best goed kunnen uitleven. En ik nadien, thuis.  Daar is het elke dag een gevecht om ervoor te zorgen dat Hummeltje zijn jas opruimt. En oké, ik begrijp het. De kapstokken hangen nét te hoog, en die extra haakjes die ik al had voorzien, blijven niet goed recht hangen. Wat een gedoe. Maar dat moet dus vanaf nu verleden tijd zijn, want wie wil er niet zo zijn jas ophangen? 

Mandjes van vilt

De knutselflow kwam aan het begin van de vakantie binnenwaaien, en is nog steeds present. En ik geniet ervan. De speelkamer is inmiddels ingericht en moet enkel nog opgesmukt worden met muurstickers, bordverf en stopcontact-schilderijtjes. Mijn knutselhoekje is helemaal af en ziet er precies uit zoals ik het zou dromen. En de slaapkamer van Hummeltje is klaar om aangepakt te worden, nu B. het stugge behangpapier vakkundig kwam verwijderen. Ik kan niet wachten om het huis aan een fotoronde te onderwerpen om de resultaten te laten zien.

Omdat ik tijdens de chemosessie gemakkelijk 8 uren aan draadjes verbonden ben, besloot ik ook daar het knutselen te hernemen. Het helpt me trouwens om niet in moeheid weg te zakken. Ik had nog rollen vilt liggen, waar ik niet meteen ideeën meer voor had. Tot ik op pinterest een methode zag om met vilt eenvoudig dingetjes te maken. Het werden drie kleurrijke mandjes voor op de speelkamer. Ik knipte hiervoor het vilt in 'doosvorm'. Vervolgens prikte ik met de ziekenhuis-perforator (die groter was dan de mijne) gaatjes in het vilt. Het duurde even tot ik doorhad hoe ik deze mooi regelmatig kon aanbrengen, maar uiteindelijk had ik het proces beet. En dan moest ik enkel nog het garen dat ik ooit in de Zeeman kocht, door de gaatjes rijgen. Ik probeerde rechte steken en kruisjessteken, en vond uiteindelijk deze laatste het meest rustig ogen. Ik ben alvast blij met het resultaat én met de snelheid van dit project. Ik denk zelfs dat ik mezelf nog een grijs stukje vilt ga aanschaffen om de pinterest-pantoffels uit te proberen. Het is gewoon zo heerlijk eenvoudig. 

Intussen ontdekte ik ook dat je ontzettend veel kan maken met kurk. Het past mooi in elk interieur en is tegelijk mooi en praktisch. De ideeënmolen in mijn hoofd draait bijgevolg weer op volle kracht. En zo blijven we bezig. 

Sleutelhangers

Hoewel ik hou van dingen creëeren, prul en frul ik niet graag. Al helemaal niet nu mijn vingertoppen door de chemo permanent een verdoofd gevoel hebben. En dat laat zich ook zien in de afwerking van een en ander. Maar plots werd ik in de Wibra - of all places - aangetrokken door kleine letterkraaltjes, en een prullerig knutselidee ontsnapte uit mijn vermoeide brein. Sleutelhangers! 
Mijnheer Wibra moet hetzelfde gedacht hebben, want in het bewuste rek vond ik ook sluitingen en paarse ijzerdraad. Toen Hummeltje thuis ook nog strijkparels koos om zich vijf minuten mee bezig te houden, kreeg het idee helemaal vorm. Ik maakte een 'Floritte'-sleutelhanger - naar de naam van de cattery van een vriendin, lille hoap (mijn werknaampje), zusje (spreekt voor zich) en nog eentje met de namen van de kinderen van de buurvrouw.  Opdracht geslaagd en vervolg verzekerd. 

Ditjes en datjes

Het lijkt wat stil aan deze zijde, maar eigenlijk is dat hier thuis niet zo. Oké, ik doe het heel rustig aan, dat is waar, maar toch stel ik vast dat er intussen onopvallend toch een en ander is gebeurd.

Mijn zus vouwde 1000 kraanvogels voor mij. Ongelooflijk hoe snel, mooi en helemaal 'mij'. Met een bende vriendinnen werden de vogeltjes aan visdraad geregen en een handige Harry hing ze aan ons plafond. Nu wachten me nog zo een 200 vogeltjes om de knutselkamer op te vrolijken. De 10 mooiste vogeltjes krijgen een ereplaats boven 'mijn' zetel in de living.

Ook een ander 'project' vond voortgang: 'Overtuig manlief om een kat te mogen kopen'. Opdracht: geslaagd! Het katje is gereserveerd, en de eerste spulletjes staan al gezellig in de weg. Ik wilde graag een Scottish Fold (die oortjes! die snoet!), maar omdat elke dag voor mij kostbaar is en Scottisch Foldjes niet zo talrijk zijn,  en ik ook hulp in de opvoeding kan gebruiken, koos ik voor een pasgeboren kitten bij een expert-vriendin. Het wordt dus een grijs Ragdolletje. Ik mag zo vaak gaan kijken als ik wil, en geloof maar dat vriendin T. die woorden nog terug gaat nemen...

'maak eens een dramatische foto'

En dan zijn er nog kleine doe-dingetjes gepasseerd:

- ik kocht een paar niet te technische foto-leer-boeken en las ze fragmentarisch

- ik ging naar de schitterende toneelvoorstelling 'Angelena' met Mieke Dobbels. (Ik ging niet mét Mieke, ik ging met K., maar het was een monoloog van Mieke Dobbels). 

- ik versierde mijn gsm-hoesje iets te snel en onnauwkeurig, maar het idee is wel leuk en voor herhaling vatbaar

- ik vulde de kleerkast van Hummeltje nog eens aan, en versierde een t-shirt

- ik vulde ook de stoffenkast (alsof dat nodig was), in de hoop dat kaboutertjes een paar pyjama's voor Bram komen maken

- een (andere) handige Harry is onze keuken-opsmuk aan het voorbereiden

- ik maakte een verzamelpotje voor al de hilarische Hummeltjes-uitspraken

- ik versierde het ikea-trapje nog maar eens. Verandering van spijs, weet je wel?

- ik dacht elke dag eraan om het nieuwjaarsdiner te posten, maar dat kwam er dan toch weer niet van.

- met het gezin en vrienden hebben we een tripje naar Ierland voorbereid. Lees: veel Iers ontbijten, tetteren, drinken en een beetje voorbereiden. Nog een 14 dagen en off we go! (wat leuk dat ik dit op St-Patricksday even kan noteren)

- we maakten de eerste voorjaarswandelingen, en genoten van een verrassende omgeving, niet zo ver van huis

- eten deed ik niet zo kosjer de laatste tijd, maar wanneer het energiepijl de hoogte in schiet, gaat de eetraket weer mee. Goede voornemens ... 

Ik moet nog veel lezen - en oefenen.

Geïnspireerd op de (veel mooiere, maar ook duurdere) little quote jar.
Een pot (ooit) vol Hummeltjes-spreuken

Het zijn allemaal heel gewone dagelijkse activiteitjes, maar voor mij betekenen ze oh zo veel.   Ook het uitkijken naar de lente doet zo'n deugd. Weekendje Ierland, weekend met mijn familie naar het 'pretpark van de zus' (lees, waar zus werkt), weekendje weg met de schoonfamilie, uitje naar zee op vriendenbezoek en hopelijk veel zon en zo. Oh, en minder chemo, dat ook.  Ik ben er klaar voor!

En inderdaad, een oplettende volger herinnert me aan mijn bucket-list-boek en mijn volwassen (not!) vriendenboekje. Straks foto's maken, want deze zijn ge-wel-dig! Hoe kon ik dat toch vergeten? 

Pakjes

Ik moet morgen even terug naar het ziekenhuis. De pijn houdt te sterk aan, en ik wil op veilig spelen. Maar gaan ze me dan morgen weer naar huis laten gaan? Dat het (wel of niet?) feestje voor kerstavond spannend wordt, staat al vast ...

Waar ik ook zal zijn, de pakjes zullen klaar zijn! Met dank aan mijn inpak-hulp (want ook dat lukt niet helemaal zelf). 

Oogst op een regendag

Het gebeurt niet vaak, maar vandaag heb ik haast al mijn voornemens waar gemaakt.

Ik kroop achter de naaimachine voor een project dat al ongelooflijk lang op de wachtlijst staat ...   Wat het is, mag ik nog niet onthullen, want het wordt een pakje onder de kerstboom.  Het is grijs, en lang, en praktisch. Het labeltje zou ik - om goed te zijn - nog beter moeten bevestigen. Ik was het voor de verandering weer eens vergeten, en mijn naaiflow was nét dat ietsje te kort ... 

 

Na ons wekelijkse café-bezoekje, gingen Hummeltje en ik ook aan het bakken. Pepernoten, vrij van geraffineerde suikers. Ik heb er niet helemaal een goed gevoel bij, omdat er toch behoorlijk wat kokosbloesemsuiker in ging. Ook zijn ze naar mijn gevoel wat luchtig en droog. En het mocht nog iets kruidiger. Volgende keer probeer ik dus een ander recept, maar voorlopig snoep ik toch lekker van deze noten.

Recept: http://ellemiekevermolen.com/suikervrije-pepernoten/

Bijschrift toevoegen

Ongebakken nootjes

En de gebakken versies

De pot is nog maar half gevuld, maar dit wordt aangevuld
met pepernoten met chocoladen topping, die nog even in de koelkast moeten...

Dit witte kastje hoort tegen een muur te staan. Wij hebben niet zoveel vrije muren, en dus kwam het kastje los in de ruimte. Perfect voor de speelhoek van onze kleine man. Om  de onafgewerkte achterzijde toch te benutten, bevestigde ik er krijtbord-plastiekfolie tegen. En dit werd gesmaakt! Krijt en stof zo hier en daar, moeten we er even bijnemen. 

En zo werd deze regendag toch erg gezellig en productief. Mijn benen zijn moe. Mijn hoofd is zwaar. Mijn neus zit nog steeds verstopt. Ik kon nét niet meer wachten op de laatste chocoladen pepernootjes en een deftige gevulde-pot-foto, maar voor een keer zal me dat ongelooflijk worst wezen. Ik duik mijn (nog steeds oude) zetel in, met een grote kan water en thee naast me. Een me-time afsluiter van een me-time dag. 

Herfstige zomer

Het is herfstig zomer. Of een zomerse herfst. Ik geniet van zoveel dingen die ik kan en mag beleven. Zoals een wandeling in het bos dit weekend, met manlief, Hummeltje, mijn schoonzus en een vriendin met kroost. Met het fototoestel in de hand - het huistoestel tot nader order - zag ik zoveel mooie dingen. Niet in het minst Hummeltje. Wat was hij in zijn nopjes vandaag seg! Takken verzamelen, bruggen maken over de bééééééék, bomen knuffelen, kaboutertjes uit hun paddenstoel jagen ... En met zijn tractor spelen. Dat mag ik jullie trouwens niet onthouden. Omdat opa ook een tractor heeft, gaf ik een opa-lego-mannetje voor in zijn miniversie van de opatractor. Vervolgens hoorde ik: "brrrrroooemmm, brrrrroeeeemm, bak omlaaaaag, oma iiinn, bak omhoooooog, brrrroem". Of oma het hiermee eens is, betwijfel ik, maar ik vond het hilarisch.

Ook het bezoek van broertje en co was hartverwarmend. Wat een lieve mensen toch. En wat een mooi beeld om de twee broertjes samen te zien. Jammer genoeg kan ik de foto's hier niet delen (te herkenbaar). 

Een zomerse herfst is het ook na schooltijd. Wanneer ik geniet van de verhalen en het enthousiasme van onze kleuter. Een projectweek over vreemde landen werd afgesloten met kindergezang in de wijkkerk. Eén woord van het ukkiegezang en ik had al de breedste glimlach én tranen op mijn gezicht. Kwantalamela. Kwantalamela....enzovoort. Nooit vond ik dat lied pakkend. Nu wel. Net zoals ik niet hou van geknoei in de keuken. Tenzij Hummeltje spaghetti met appelsap maakt. Daar kan je toch niet boos om zijn? 

En soms komt de herfst toch piepen. De bladeren vallen. En mijn gemoed soms ook. Hier en daar. Heel even. En dan stop ik de angst weer onder de bladeren en hoop ik dat de prof me dinsdag wat kan geruststellen. En vooral dat ik alle baxters volledig kan opsouperen. Al weet ik dat ik me dan de dagen nadien slechter zal voelen dan nu. En dat de vakantie heel erg rustig zal moeten verlopen. Maar dat neem ik er dan graag bij. 

Ik heb alvast wat voorop geknutseld. Wat kraamcadeautjes en een speldentasje voor zus. En sjaaltjes voor Hummeltje, die hij (nog) niet aan wil. En nog wat cadeautjes, maar die moeten nog even geheim blijven. 

 

Bovenste sjaal is gemaakt van tricot en auberginekleurige fleece. De kringsjaal (?) bestaat uit twee tricotstofjes. Met dank aan het stoffenspectakel.

wordt vervolgd...

Knusteloogst - voor en na

Het was een goede dag gisteren. Veel energie, veel goede moed, veel knutselkriebels. 

Tijd om het resultaat te laten zien.

Voor:

The making of:

Het resultaat:

Het rode blik heeft nog een afwerkingsrandje nodig. In mijn collectie hier kon ik het ideale randje niet vinden. Ik denk aan een folie of masking tape met kanten look. Daar moet ik nog even over denken.