vrijdag 12 augustus 2016

Zonnebloemen en lavendel

De laatste boodschappen staan op mijn lijstje. Koffers zijn gepakt. Speelgoed staat klaar. Leesboeken en de knutselflow zitten in de tas. Eten is voorzien. De katjes gaan op en top verzorgd en verwend worden, en Hummeltje is terug fit. Mijn 'mind' staat op 'slow', mijn huid op zon en mijn hart op ons drietjes. Laat de zonnebloemen en lavendel maar komen, zwembaden en zelfs camping-supermarkten. Wij zijn er  klaar voor!



dinsdag 9 augustus 2016

Mandjes van vilt

De knutselflow kwam aan het begin van de vakantie binnenwaaien, en is nog steeds present. En ik geniet ervan. De speelkamer is inmiddels ingericht en moet enkel nog opgesmukt worden met muurstickers, bordverf en stopcontact-schilderijtjes. Mijn knutselhoekje is helemaal af en ziet er precies uit zoals ik het zou dromen. En de slaapkamer van Hummeltje is klaar om aangepakt te worden, nu B. het stugge behangpapier vakkundig kwam verwijderen. Ik kan niet wachten om het huis aan een fotoronde te onderwerpen om de resultaten te laten zien.

Omdat ik tijdens de chemosessie gemakkelijk 8 uren aan draadjes verbonden ben, besloot ik ook daar het knutselen te hernemen. Het helpt me trouwens om niet in moeheid weg te zakken. Ik had nog rollen vilt liggen, waar ik niet meteen ideeën meer voor had. Tot ik op pinterest een methode zag om met vilt eenvoudig dingetjes te maken. Het werden drie kleurrijke mandjes voor op de speelkamer. Ik knipte hiervoor het vilt in 'doosvorm'. Vervolgens prikte ik met de ziekenhuis-perforator (die groter was dan de mijne) gaatjes in het vilt. Het duurde even tot ik doorhad hoe ik deze mooi regelmatig kon aanbrengen, maar uiteindelijk had ik het proces beet. En dan moest ik enkel nog het garen dat ik ooit in de Zeeman kocht, door de gaatjes rijgen. Ik probeerde rechte steken en kruisjessteken, en vond uiteindelijk deze laatste het meest rustig ogen. Ik ben alvast blij met het resultaat én met de snelheid van dit project. Ik denk zelfs dat ik mezelf nog een grijs stukje vilt ga aanschaffen om de pinterest-pantoffels uit te proberen. Het is gewoon zo heerlijk eenvoudig. 

Intussen ontdekte ik ook dat je ontzettend veel kan maken met kurk. Het past mooi in elk interieur en is tegelijk mooi en praktisch. De ideeënmolen in mijn hoofd draait bijgevolg weer op volle kracht. En zo blijven we bezig. 





zondag 7 augustus 2016

Trouwen - anders

Wij mochten woensdag naar een origineel trouwfeest. Het soort van 'origineel' waarvan het je verbaast dat je het nog niet eerder zag of hoorde.  Het bruidspaar voorzag een trouwfestival op (makkelijke) harde ondergrond (een speelplaats), inclusief dranktent, eetkraampjes, zittenten, een muziek- en dansplek en zelfs een sigarentent.  Ook viparmbandjes en tal van leuke details waren voorzien. Kartonnen bordjes, bekers, bestek en toebehoren lagen in paraplu's, in hang en andere opbergers, die ik me net nu niet meer kan herinneren. Bij dit feest moest je niet op je plek blijven zitten. Als je wilde eten en drinken, moest je zelfs van je stoel af, en dat maakte het zoveel minder statisch dan vele andere feesten. Jaja, ik was fan. Al zal ik bij het dansgedeelte nooit uit de bol gaan, en blijf ik vragen hebben bij een openingsdans (intiem dansen, wie dat nu graag in het midden van al die blikken?). Dat de feestelijkheden al in de namiddag begonnen, en wij moe maar voldaan al om 23 uur naar huis konden, was (zeker voor mij) ook goed meegenomen. Voor herhaling vatbaar dus. Wie wil er binnenkort eens trouwen? 

zondag 31 juli 2016

Eco-shoppen



Het was het weekend van de leuke vondsten en pakjes. Een kringloopronde leverde  een tuimelclowntje op. Wellicht speelgoed dat ik leuker vind dan Hummeltje. En misschien vooral om zijn nieuwe speelkamer op te smukken met wat minder modern spul. Voor wie niet mee is;  dat is heel normaal. We hebben plots vrijdagnacht besloten om mijn knutselkamer te verplaatsen naar het 'open' gedeelte van onze bovenverdieping en in die vroegere knutselkamer een speelkamer te maken. Hummeltje nam namelijk steeds vaker vriendjes mee naar boven om daar het speelgoed over de hele vloer te verspreiden, zodat manlief niet meer met de rolstoel tot bij zijn bureau kon komen. En het geeft mij meteen een nieuw projectje, nu we ongeveer rond zijn met de rest van het huis. Ik ben er dit weekend meteen mee gestart. Heerlijk! 

Mijn bestelling bij Lilly's ecoclean kwam enkele dagen geleden ook aan. Ik kan weer lekker ecologisch (laten) poetsen en afwassen.  Gezellige geuren krijg je er zomaar bij. Ik heb enkele nieuwe producten besteld, die ik aan een test ga onderwerpen, maar ik ben er bijna zeker van dat dat goed komt.

Onderaan de foto zie je nog een leuk cadeautje van manlief: mijn eigen schroefboormachine. Als mijn schoonbroer dit leest, kan hij wellicht een gniffel niet onderdrukken, want hij beweert dat er nooit eerder ergens zooooveel dingen werden opgehangen als in ons huis. Wel, binnenkort gaat híj dit niet meer moeten doen, maar kan ik het lekker zelf. (Maar misschien eerst een kleine cursus, liefste schoonbroer?) 

In augustus gaan we er een weekje tussenuit. Voor het eerst trekken we naar een camping (oh help!) om te overnachten in een (aangepaste) stacaravan. Het plan is om écht te rusten (zie: oh help!) en alles op een gezapig tempo te doen: Sloffen naar het plaatselijke winkeltje of een markt, zwemmen met Hummeltje, en ook eten en koffie maken. Het leek ons gezellig om buiten op een campingvuurtje te koken en er, ook onderweg, koffie te maken. Kwamen we toch niet nét vandaag op een tweedehandsmarktje deze zalige koffiezetjes tegen? Voor de prijs konden we het niet laten en dus verdween het rvs-koffiepotje in onze zak.  (De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat we geen stuiver op zak hadden, en de hele middag werden geholpen door gullen voorschieters).  De lieve tweedehands-verkoops-dame (een bekende voor me) deed er het unieke andere koffiezetje nog bij (zo schattig).  Als ik een rooster vind voor over het gasvuur thuis, lijkt het me heerlijk om lekker trage koffie te zetten. Dus, wie tijd heeft ... ?

Oh ja, het was ook de week van de scanuitslag. Maar daar wil ik het niet over hebben. Omdat het dan doordringt. En het mag niet doordringen. Ik wil er niet aan denken. Ik wil denken aan schoonheid. Traagheid. Kleine gezellige dingen. En gewoon heel gewoon verderdoen. 


dinsdag 26 juli 2016

Chemodag 2 - eens anders

Dag 2 van de chemo. In plaats van in de zetel te liggen en niet vooruit te kunnen: 

  • gestart met pimpen van knutselkoffer voor Hummeltje (vervolg vanavond)
  • vloeren proper gemaakt (voor die 10 minuten dat we er deugd van kunnen hebben)
  • kattenbakken schoon gemaakt 
  • wasjes ingestoken 
  • Hummeltje naar de kinesist gebracht en tijdens de kine-sessie met mijn papa een gezellig wandelingetje gemaakt en gebabbeld
  • naar de ezels gegaan, thee gedronken, aardbeitjes gegeten, water gedronken, babbeltje  met papa en de ezelmadam gedaan en genoten van een kirrend Hummeltje op de  achtergrond
  • in een kleine 30 minuten tijd een (al zeg ik het zelf) heerlijke wrap gemaakt met krab,  tonijn, nectarine, lente-ui, paprika, suggersnaps en een sausje van mayonaise, griekse  yoghurt en een beetje ketchup
  • intussen de afwasmachine leeggemaakt en de katten eten gegeven
  • blogberichtje getypt
  • afgewassen en alles weggezet (wie mij kent, weet dat het vaak stopt bij half afwassen, half wegzetten)

En dadelijk verdwijn ik nog even in de knutselkamer.

Het mag ook eens goed gaan, toch? 

Afleiding

Ik zoek afleiding, vandaag en morgen. Staan op het menu: opruimen, vloer poetsen, kattenbakken leegmaken. Experimentje uitvoeren voor Hummeltje (mist maken door heel koud ijs in heet water te laten vallen), winkelen, koken, was plooien. Dat moet voor vandaag kunnen volstaan, lijkt me.

Staan op mijn 'ik-wil-dit-nog-bij-elkaar-knutselen-menu:

- koffer pimpen om knutselwerkjes van Hummeltje in te bewaren
- kamer Hummeltje wat jongensachtiger en rustiger maken (verven, nieuwe houten vliegtuiglamp pimpen en ophangen)
- nieuwe krabpaal aan de tafelpoot bevestigen
- oude rokjes restylen
- dino-boekje voor Hummeltje maken
- dekendoos verder pimpen
- kartonnen dozen pimpen voor in de knutselkamer
- speelhoek Hummeltje voor de zoveelste keer sorteren en opruimen
- kattenbak minder opvallend in interieur verwerken (vilt? houten platen ervoor?)
- mijn oude leren boekentasje opmaken voor Hummeltje 

Maar als ik dit allemaal wil doen, zal ik 's morgens sneller in gang moeten schieten. Minder lummelen, minder vaak achter de computer kruipen, minder vaak mijn gsm in mijn handen houden, minder vaak het huis uit vluchten, meer plannen. Het lukt me de laatste tijd wel om ook 's avonds actief te blijven en niet meteen in de zetel te ploffen en daar in slaap te vallen. Dat zijn enkele uren extra 'dag'. Enkele uren extra invulling, extra resultaat en voldoening. En die heb ik oooh zo nodig.

maandag 25 juli 2016

Mensen lopen voorbij

Ik kom weer aan in de hal van het ziekenhuis. Chemozakje rond mijn schouder. Huid wat geelachtig-bleek - althans dat is altijd zo na/tijdens de kuur, en de lift-spiegel bevestigde het. Bij de dokter hoorde ik die middag dat mijn cea-waarde (dit is een tumormarker, die bij mij nooit echt heel representatief was, maar toch) redelijk gestegen is. Dat dat kan betekenen dat er weer activiteit is, ondanks de chemo. Dat de chemo in deze dosis dus niet goed werkt. De scan moet duidelijkheid geven. Als het zo zou zijn, zijn de opties terug zware chemo of zware chemo van een andere soort - als men dat risico aandurft, gezien ik van die cocktail al drie keer in shock ging. Ik noem dat geen opties. De dokter voegde  er nog aan toe dat ik 'altijd zeker drie maanden heb'. Met mijn goede lichamelijke conditie nu, haal ik dat zeker, ook in het geval alles stopt. Alsof drie maanden iéts is. Dat is één zomer. Dat is van nu tot oktober. Dat is niets. 

Ik wandel naar de balie waar ik mijn parkeerticket gratis mag laten valideren - als ik al voordelen heb, zijn ze financieel. Onderweg zie ik mensen met bloemen, ze geven elkaar drie kussen, ze lachen. Er staat een mijnheer met een maxicosi bij. Ook hij is blij. Wanneer ik in de rij sta om mijn kaartje te valideren, praten ze nog even met de mevrouw achter de balie. Ze kennen elkaar. Ze vragen of ze dadelijk mee champagne komt drinken. Ik wacht, en hoor haar bevestigen dat ze daar wel zin in heeft, hoewel de rosé een dag eerder niet zo goed was bevallen.  De gesprekspartners kijken me aan, en nemen nog even vrolijk afscheid. Dan wordt mijn ticket gevalideerd en kan ik naar huis vertrekken. Zij praten nog met de vrolijke vrouw met de bloemen en besluiten de kamer op te zoeken. Zij mogen een nieuwe toekomst in hun handen nemen (vermoed ik). Ik geef de mijne af. Ik voel het. Niet fysiek, want ik blaak week 2 en 3 van energie. Geen middagdutjes. Geen slaapsessies in de zetel. Mooie wandelingen bergop en bergaf. Het kan allemaal. Maar ik voel dat mijn kansen op zijn. Ik voel dat mijn geluk in deze wereld is opgebruikt. 

Ik start de auto, en rij met open ramen naar huis. Zet me achter mijn computer en begin te typen. Buiten hoor ik Hummeltje praten, lachen, kirren, blij zijn bij ons buur-schoonzusje. Ik begin te wenen. Ik wil  net zoals elke mama gewoon mijn man en kind gelukkig zien.  Maar niet onder dit zwaard.