maandag 19 juni 2017

Gossip ... anyone?

Mijn zus heeft jullie als een professionele blogoverneemster verteld over de ingrijpende gebeurtenissen van de voorbije maanden. Dank je wel, lieve zus! Ik kan er niet meer op terugkijken. Ik wil het gevoel ook niet meer oproepen. Ik wil gewoon 'nu'. 

Alles is veranderd. Alles. En toch is alles rond ons hetzelfde. Dat is op zijn zachts gezegd, vreemd. Ik kan thuis niet weg, want autorijden of met de fiets rijden, mag ik niet meer. Wandelen kan ik maar voor heel kleine afstandjes. En momenteel ben ik gewoon veel te moe. Is het de pijnmedicatie die daarvoor zorgt, of neemt mijn lichaam het van me over? Het zijn onzekerheden waar ik niet over mag nadenken. 

Mijn wereld bestaat uit wat zich hier thuis afspeelt. En zelfs dan ben ik vaak alleen maar een toeschouwer. Ver daarbuiten ben ik zelfs dat niet meer. Het leven is maar wat aan mij verteld wordt.  Een kwartiertje entertainment doet ook zoveel meer dan een lang bezoek. En jullie leven is boeiender dan het mijne nu, geloof me. Dus, wip eens even binnen en laat ze maar komen, de roddels, anekdotes, verhalen en  gebeurtenissen, en maak mijn wereld wat groter. 

zondag 28 mei 2017

we zijn er weer...maar een beetje anders

Dag allemaal,

Er is al een tijdje niets meer verschenen op mijn zusje haar blog. En meestal is geen nieuws goed nieuws...meestal...

Ze heeft me gevraagd of ik af en toe wat wil posten. Dat wil ik zeker graag doen. 
Met deze dus, is het nu even de zus... aangenaam kennismaking. 

Ruim twee maanden geleden schreef ze over dat vervelende chemische goedje genaamd 'medrol'. Een soort cortisonen waar ze toen al zo rusteloos en opgejaagd door werd. 
Kort na die vorige "post" kreeg mijn zusje echter steeds meer hoofdpijn, en kon ze nog amper slapen, te opgejaagd door de medrol. Daardoor dus die hoofdpijn, duizeligheid, moeite met evenwicht... een vicieuze cirkel door slaapproblemen......logischerwijze was dit mogelijk, en "wishful thinking" zelfs waarschijnlijk. 

Maar door het aanhouden van die erge hoofdpijn heeft men dan voor de zekerheid, en om alles uit te kunnen sluiten toch maar de laatste scan opnieuw bekeken. 
Het resultaat van die scan: een masker van het type "man in the iron mask", maar dan van kunststof, mee naar huis samen met het meest confronterende besef ooit...

Soms wil een mens graag alles weten, en iedere onzekerheid uitsluiten. 
Soms wil een mens liever niet teveel weten, en ons 'gewoon' kunnen verzoenen met de enige zekerheid die we allemaal hebben...nee, niemand leeft eeuwig. Maar dat vergeten we gewoon weer, niet nodig ook om te weten...als we maar kunnen genieten van die tijd 'dat' we leven. 

Die scan bevestigde dus datgene wat voor ieder van ons geldt, maar met daarbovenop een op statistieken gebaseerd tijdsbestek. 
Twee tumoren in de hersenen, waarvan één op de hersenstam. En sowieso wenst niemand tumoren, maar als ik zou kunnen kiezen, aub niet op de hersenstam!
Dit is geen goed nieuws. 

Het enge masker dat mijn zusje mee naar huis kreeg, fixeerde haar hoofd voor de bestralingen, waarvan ze er onmiddellijk 11 ondergaan heeft. 
Geen haar meer, wel mooie mutsjes die ze met zorg uitgekozen heeft. Ze lijkt een beetje op mij toen ik nog een broskopke had. Op die manier kan ik er ook best wel aan wennen. 
Wennen aan haar nieuwe uiterlijk, niet wennen aan ... 

Het lijkt 'geholpen' te hebben, de bestralingen, voor de symptomen. Ze heeft enkele weken erg afgezien door de aantasting aan haar hersenstam...evenwichtsstoornissen, valpartijen, een slappe boel.
Maar sinds een ruime week straalt ze alsof de wereld aan haar voeten ligt. Met haar mutsje op haar hoofd, om haar witte hoofdhuid die nooit eerder zoveel zonlicht zag, te beschermen, spelend met hummeltje in de tuin. Waterspelletjes, het is een heerlijke zomerse dag waar we samen van genieten.

En daar gaat het nu (altijd toch?) om...van dag tot dag, genieten van wat kan, en aanvaarden wat niet meer kan...nooit meer zal kunnen...
Maar dat laatste vergeten we gewoon weer, niet nodig ook om te weten...als we maar kunnen genieten van die tijd 'dat' we leven. 


donderdag 16 maart 2017

Medrol

Kennen jullie medrol? Wat een goedje is me dat, zeg! Het is een soort cortisonen, onder andere gebruikt om allergische reacties tegen te gaan of te behandelen. Het geeft een enorme rusteloosheid. Wel handig overdag, want je krijgt veel gedaan. Maar o wee als je even stil wil zitten! Dat gaat dus niet. En 's nachts werkt het goedje gewoon door, ook al ben je ontzettend moe en vallen je ogen toe. Je benen willen niet slapen, en zullen niet slapen. 
Wel, dat goedje moest ik nu zo'n 5 dagen nemen. Maar het goede nieuws is dat ik er vanaf morgen mee kan stoppen. Niet omdat het gedaan heeft wat moest, nee, omdat het niet helpt. Morgen mag ik een andere kuur starten tegen de pijnlijke herpesuitbarsting op mijn lip. Dus dat is weer moeilijk slikken, pijnlijk drinken, nauwelijks eten. Het was niet echt mijn beste week. 
Gelukkig zat ik vandaag tijdens de chemo in de 'zeteltjes' (en niet in het ieniemienie kamertje), en het gezelschap bood urenlange babbels. En dat terwijl ik, met het raam wagenwijd open, als een blokkende student van het zonnetje genoot. Niet slecht voor een chemodag.  Best wel genieten. 
Maar ik hoop nu toch vooral eerst op beterschap aan mijn lip, want wat een demper op de ik-voel-me-lekker-feestvreugde! 


woensdag 8 maart 2017

sprookjesvakantie

Hummeltje had over de 'krokusvakantie' gehoord, en vroeg nadien wat we in die 'sprookjesvakantie' zouden doen. Nu ik er terug over nadenk, was het voor hem inderdaad wel een soort sprookjesvakantie...

Ooit dachten wij dat campings en resorts echt niets voor ons zouden zijn. Maar als je ziet dat je kind het er geweldig naar zijn zin heeft, dan pas je je wonderwel (toch gedeeltelijk) aan. En het park viel ook écht mee: 
De huisjes in het Landalpark staan in een bos, zodat het natuurlijk oogt. Hun brasserie was pas vernieuwd en leek helemaal aan mijn zinnen aangepast, wat mooi was meegenomen. Het binnenzwembad was proper en ruim en bood afwisseling. En de binnenspeeltuin tenslotte bood méér dan enkel het gekende plastiek. Al kon het geluidsniveau wel tippen aan de gewone plastieken speeltuin. 
We zagen er dagelijks veel meer regen dan zon, dus de binnenattracties werden rijkelijk bezocht (lees: dagelijks) en ik denk dat net dát voor hummeltje zo geweldig was. Hij is namelijk liever lui dan moe. Wij - mijn zus en haar vriend waren er ook bij -  hadden graag wat meer gewandeld, maar uiteindelijk namen we genoegen met het stappen van en naar ons huisje. Tussendoor bezochten we nog een papierfabriek en een wilduitkijkpost zonder wild, hetgeen de vakantie heel geslaagd maakte, ook voor ons. 
Daar komt nog bij dat hummeltje helemaal niet de agressieve buien kreeg van de vorige vakantie, en dat enkel de tablet (dat rotding!) voor vervelende buien/buitjes zorgde. 
En, ook belangrijk, ik had (en heb) volop energie.  Hier en daar een dipje rond pillen-tijd, maar verder sta ik paraat. Je zou dus kunnen zeggen dat het ook voor ons een soort sprookje was. 

huisgemaakte limonade: een aanrader! 


Die schommelstoelen! Wat een idee!
Ik heb de mogelijkheden thuis inmiddels al bekeken. Manlief is nog niet overtuigd... 




Gewoon kraantjeswater verkrijgbaar. Dat zou overal mogelijk moeten zijn. 





 De papierfabriek: 








Moeilijke vragen van een kleine man ... 




Koperen 'mal' om een tekening in het papier te maken. 



Door Hummeltjes hand - geschept papier! 


In de buurt: een waterval(letje) zonder water ... 



dinsdag 21 februari 2017

comfort food, euh ... snoep

Het gevaar van je veel beter te voelen dan voorheen, is dat een mindere dag ook meteen opvalt. En het leek even zo een mindere dag te worden. Ik had een ijler hoofd en werd aangezogen door onze - oké, best gezellige - zetel. Dus ik keek een aflevering spoed 24/24 (asof ik nog niet genoeg in het ziekenhuis vertoef) en besloot daarna het tij te keren. Ik zocht een iets-of-wat-verantwoord brownierecept en ging aan de slag. Mixte nog een vers sapje terwijl de brownie stond te bakken en deed de deur open voor onverwacht en hartelijk bezoek. Ik zocht David Gray in mijn zeer beperkte spotify-lijst en trok een minder slobberige tui over mijn nek. Missie geslaagd, want ik voel nu lente door het open raam en ga er buiten wat van inademen. Met een stukje brownie natuurlijk.


maandag 20 februari 2017

Hoe ik me voel?

Mensen vragen me hoe ik me voel. Meestal zeg ik dan 'best goed'.  Maar eerlijk? Ik weet het niet zo goed. Fysiek lijk ik me prima te voelen, met nu en dan eens schele hoofdpijn of een ander niet te grote kwaal. Daar ben ik al heel blij mee. En ik geniet van herwonnen energie. Maar of ik me ook écht zo optimistisch voel, dat durf ik niet bevestigen. Gelatenheid lijkt me een betere omschrijving. Of misschien duw ik wat weg en wil ik nu even niet teveel diepe gedachten hebben. En dat is goed zo. Dus laat me maar gewoon doen. Energie voelen. Dingen ondernemen, klein en groot. De kat honderd keer van mijn laptop duwen. En alleen doen waar ik écht zin in heb. 
Niet dat jullie nu wijzer zijn.  Maar ik ook niet. Wijsheid is ook niet alles. 

maandag 6 februari 2017

Kringwinkelvondst deel zoveel

Voor de feestdagen ga ik altijd (lees: nog méér dan anders) snuisteren in de kringwinkel. En ik heb het me nog niet beklaagd. Voor hummeltje vond ik er dit heerlijk knutselpakketje van Fischertechnik. Voor hem bleek het nog wat moeilijk om in elkaar te knutselen, dus ik mocht mee genieten. Ideaal om het zoveelste griepdagje voor hummeltje wat op te leuken. En .. het werkt ook écht!