dinsdag 21 februari 2017

comfort food, euh ... snoep

Het gevaar van je veel beter te voelen dan voorheen, is dat een mindere dag ook meteen opvalt. En het leek even zo een mindere dag te worden. Ik had een ijler hoofd en werd aangezogen door onze - oké, best gezellige - zetel. Dus ik keek een aflevering spoed 24/24 (asof ik nog niet genoeg in het ziekenhuis vertoef) en besloot daarna het tij te keren. Ik zocht een iets-of-wat-verantwoord brownierecept en ging aan de slag. Mixte nog een vers sapje terwijl de brownie stond te bakken en deed de deur open voor onverwacht en hartelijk bezoek. Ik zocht David Gray in mijn zeer beperkte spotify-lijst en trok een minder slobberige tui over mijn nek. Missie geslaagd, want ik voel nu lente door het open raam en ga er buiten wat van inademen. Met een stukje brownie natuurlijk.


maandag 20 februari 2017

Hoe ik me voel?

Mensen vragen me hoe ik me voel. Meestal zeg ik dan 'best goed'.  Maar eerlijk? Ik weet het niet zo goed. Fysiek lijk ik me prima te voelen, met nu en dan eens schele hoofdpijn of een ander niet te grote kwaal. Daar ben ik al heel blij mee. En ik geniet van herwonnen energie. Maar of ik me ook écht zo optimistisch voel, dat durf ik niet bevestigen. Gelatenheid lijkt me een betere omschrijving. Of misschien duw ik wat weg en wil ik nu even niet teveel diepe gedachten hebben. En dat is goed zo. Dus laat me maar gewoon doen. Energie voelen. Dingen ondernemen, klein en groot. De kat honderd keer van mijn laptop duwen. En alleen doen waar ik écht zin in heb. 
Niet dat jullie nu wijzer zijn.  Maar ik ook niet. Wijsheid is ook niet alles. 

maandag 6 februari 2017

Kringwinkelvondst deel zoveel

Voor de feestdagen ga ik altijd (lees: nog méér dan anders) snuisteren in de kringwinkel. En ik heb het me nog niet beklaagd. Voor hummeltje vond ik er dit heerlijk knutselpakketje van Fischertechnik. Voor hem bleek het nog wat moeilijk om in elkaar te knutselen, dus ik mocht mee genieten. Ideaal om het zoveelste griepdagje voor hummeltje wat op te leuken. En .. het werkt ook écht! 




zaterdag 4 februari 2017

Brug nummer één: check!

De eerste brug is genomen: tijdens de toediening van mijn nieuwe chemo, kreeg ik géén allergische reactie. Juij! De voorzorgsmaatregelen waren talrijk. Ik voelde me prima verzorgd en men was op alles voorbereid, maar het was gelukkig nergens voor nodig. 
Ik krijg elke week een baxter met een 'mabje' (zoals ze dat op de dagzaal zeggen), een of ander versterkend chemoproduct of zo (?), en dagelijks moet ik vier tabletjes innemen. Voorlopig voel ik er nog niet zoveel van, behalve de steeds aanwezige te vlotte stoelgang. Ik moet dus weer goed aan het drinken gaan, en dat lukt gelukkig ook nog. 
Dat hummeltje geveld is door een goede griep, helpt me wel in het rustig wennen aan de nieuwe behandeling. Het is voor ons namelijk nogal een zeldzaamheid om hem zo rustig te zien ... Alleen zijn mondje is 's morgens nog niet door het virus geïnfecteerd, wat een heerlijke woordenstroom en tal van glimlachjes oplevert in de vroege ochtend.

Het zijn dus gezinnige dagen hier. Gewoon lekker samen niets doen en iets doen. Veel knuffelen en vertroetelen. En misschien de speelhoek voor de zoveelste keer nog eens verder afmaken.

We hakten een tijdje geleden ook voorlopig de activiteiten-voor-hummeltje-knoop door. Hij gaat nu paardrijden in een speciale omgeving, waar men gewoon is te werken met bijzondere kindjes. Tijdens de eerste les mocht hummeltje kennis maken met de rustige pony, en er was een klik! Ik mocht alvast een tweede afspraak maken, en dan mag hij echt op Balou gaan rijden. Ik hoop dat het een vaste waarde kan worden voor hummeltje. Want hoe je het ook draait of keert: een connectie maken met dieren; het is zijn kracht! En als die dieren dan ook eens helend werken voor zijn emoties, dan kan het alleen maar meer kracht geven.

Prettig weekend! 

donderdag 26 januari 2017

Een nieuwe kromme of rechte lijn?

Het was niet echt onverwacht, en het kwam ook niet hard aan. Het tussendoortje heeft de ziekte niet ingeperkt. Integendeel. Een duidelijke toename. Acceleratie zelfs. Dat klinkt niet best. En voor het eerst lijk ik de ziekte ook écht te voelen. Wanneer ik diep ademhaal blokkeert mijn ribbenkast verdere beweging, en in mijn rechter schouder voel ik stralingspijn. Dat is eng. Maar verder voel ik me prima. Bijna in topvorm zelfs.

Het is allemaal vreemd. Ik voelde geen teleurstelling gisteren. Ik heb geen traan gelaten. Misschien is het dat ook wel: gelatenheid. Bijna voorspelbaarheid. De droom die ik koester, is al kapotgeprikt. Ik heb ook niet het gevoel dat ik plots met vanalles nog in gang wil schieten. Of misschien is gewoon alles wel zoals ik het wil. Dat is mooi.

Maar nu schrijf ik precies over het einde, en dat is het volgens iedereen rond me helemaal niet. Ik begin volgende week aan een volgende kuur. Iets helemaal nieuw voor mij. Een product dat specifiek werkt rond een bepaald kenmerk dat in mijn letsels is gevonden. Iets dat in een studie haar diensten al bewezen heeft. Een wekelijkse baxter en dagelijkse pilletjes. Het zou me niet onmetelijk moe maken (oef!), maar het belooft wel terug mijn jeugdpuistjes-gezicht (bah!) en ... hoe kan het ook anders: diarree. Als het dat maar is... Dus we gaan er nog eens voor. En we kruisen de vingers en tenen voor opbeurend nieuws over zo'n acht weken.

En in tussentijd... 
is een beetje ikea alles wat ik nodig heb ... 
(en mijn ventjes en mijn kat en zo ... )




Dit, en een onbewerkt houten ladekastje, dat ik, volledig uit balans, maar toch in harmonie, okergeel ga verven. Dus toch wat aan de gang ... 

zaterdag 7 januari 2017

D(r)olletjes

Ik durf het bijna niet te schrijven, maar sinds ik op 29 december opnieuw gestart ben met de medicatie, gaat het redelijk goed. Veel heeft ermee te maken dat te vlotte stoelgang voorlopig maar één keer is voorgekomen, en sindsdien mooi onder controle blijft. Heel af en toe sluimert een soort lage buikpijn, maar ook deze slaagt er niet in zich door te drukken. Prima zo dus. Alleen de moeheid laat van zich horen (en dan kan ik wel eens scherp of net heel plat uit de hoek komen - vergeef me daarom de titel van deze blogspot). Vooral 's morgens heeft ze me in haar greep, en ik raak dan ook maar moeilijk uit mijn bed. Daarna heb ik heel wat heen en weer geslof nodig, voor ik echt aan een dagtaak kan beginnen. Ik vind dit behoorlijk vervelend, maar het is nog enigszins te verdragen.

Wat minder te verdragen,  is het gemoed van Hummeltje. We gaan door een behoorlijk heftige periode met hem. De technieken die anders een positief effect op hem hebben, missen nu elk doel, en haast iedere avond mondt uit in een heus gevecht. En dat mag je bijna letterlijk nemen. Manlief en ik weten er ons geen raad meer mee, en gaan dus weer op zoek naar aangepaste hulp. Want zoals het nu gaat, is er nog weinig vrolijkheid in het opvoeden te bespeuren. Het is ook moeilijk om het verhaal achter het gedrag voor ogen te blijven houden, en met een hulpvaardige openheid naar Hummeltje te blijven kijken. En toch moeten we precies dat doen, want ik weiger op te geven. Ik weiger me neer te leggen bij zijn moeilijke historie. Ik zal blijven proberen om al mijn liefde aan hem te geven, in de hoop dat hij ooit zal zien hoe mooi hij is. Maar het vergt nu erg veel, en die energie hebben we niet altijd. 
Eén van mijn voornemens is om een hobby voor Hummeltje te zoeken. Iets waarin hij zijn energie kwijt kan. Ezeltjes verzorgen is voornamelijk een zomerse activiteit, dus moeten we voor de winter een alternatief zoeken. Een ploegsport is niet aan hem besteed, en ook sporten die focussen op motorische vaardigheden, schrikken hem af. Hij heeft veel kracht en een heel sportief lichaam. Wij dachten al aan judo, karate, muurklimmen, trampolinespringen of circustechnieken. Dit laatste vooral omwille van de zorgende omkadering. Heeft er iemand nog goede ideeën? Dan horen wij dat heel graag! 

zaterdag 31 december 2016

toen, minder toen en nu

Om het jaar in schoonheid te beëindigen, heb ik oude herinneringen opgehaald. De eerste al een poosje geleden toen in Gasthuisberg mijn weg de weg kruiste van een studievriendin die al jarenlang in Canada woont. Het lijkt misschien niet de ideale ontmoetingsplaats, maar als je dan toch uren moet wachten, kan je dat beter in aangenaam gezelschap doen, toch? En we pikten zomaar even de draad op waar we hem zo'n 16 jaar geleden lieten liggen. Of waar ik hem liet liggen, om precies te zijn. Maar zij liet niet los. Intussen gaat het over huisje, tuintje, boompje en bijzondere kindjes. Maar dat we gelijkgestemd waren, bleek opnieuw al snel. Wat stom van me om destijds - in mijn getormenteerde jaren - zo'n mooie vriendschap zomaar te laten schieten. Eens zo dankbaar dus dat ik het goed mocht maken en dat het internet toch maar weer eens nuttig mag blijken.

Ook gisteren ging het jaren terug. Alweer zo'n 15 à 16 jaar, al zagen we mekaar intussen wel enkele keren. Maar de gesprekken gingen nu over de tijd van toen. En de tijd tussen toen en iets minder toen. En hoe de middelbare school toch niet geweldig veel zelfvertrouwen in me heeft losgemaakt. En hoe ik vergat te ontluiken, ook in de jaren nadien. En dat ik mag vaststellen dat het toch wel goedgekomen is, of toch redelijk goed, durf ik te zeggen. Alleen mijn poolkwaliteiten zijn die jaren allerminst verbeterd. Al een geluk dat de tijd van jongens-ermee-imponeren ver achter me ligt - godzijdank! 

Het was dus nog maar eens gezellig, maar misschien moet ik toch eens leren om uitjes niet te laat op de avond te plannen. En al zeker niet de dag voor oudjaar. Een kater zonder dat er drank aan te pas kwam, is onvermijdbaar op mijn leeftijd (oh jee! hoe slecht klinkt dit?) Of, even eerlijk, een half glaasje baileys hoorde bij de jeugdherinneringen. En écht bij de herinneringen, want de smaak kon me nauwelijks nog bekoren.

Ik maakte trouwens al een stevig voornemen: de volgende oudejaarsavond ook halen - al heb ik daar zelf niet zoveel aan te zeggen; ik ga ervoor. En als het zover komt, vier ik die overgang in Canada. Dat heb ik mijn studievriendin beloofd. We trekken een draad naar daar, en laten niet meer los.