Alleen met z'n twee

Hummeltje en ik waren enkele dagen alleen met zijn twee. En ook weer niet, want ik had gezorgd voor vriendinnen en familie rond ons, soms. Een ideaal moment om dingen te doen, die anders niet mogen. Bij mij in bed slapen, wat langer opblijven, niet zo gezond eten als anders (lees: er helemaal niét op letten), veeeeel buiten spelen, veeeel binnen spelen, en jammer genoeg ook veel wassen, haren wassen, opnieuw wassen, kleren in de diepvriezer steken, bedden verversen, want net deze dagen besloten wat luizen om in Hummeltje zijn haren te logeren. Wat een nest zeg!

Niettemin gingen we - na de behandeling - zwemmen, naar een live koers kijken en naar de technopolis. Hummeltje leerde om zich al trappelend (met zijn bandjes) boven te houden in de rustige waterbaan. Hij durfde volledig onder water te gaan. Hij overgoot het binnenzwembad met zoveel vrolijkheid dat de zon er almaar leek te schijnen. Hij bestelde nadien rustig en beheerst een kinderspaghetti en at die even flink op. Hij zette zich nadien bij een klein peutertje en leerde hem hoe een speeltje werkte. Hij was zo flink dat ik voor het eerst in het openbaar gecomplimenteerd werd voor onze flinke en rustige zoon. Waw! 

In technopolis was de beheersing ver te zoeken, maar die lach! Die was er zolang we hem lieten begaan.  Hij dartelde rond tussen de proefjes, water, dansende skeletten, autoracebanen, ballenbanen en sprong haast letterlijk van de ene opstelling vrolijk naar de andere. Hij activeerde de toestellen, zoals Victor (uit Kaatje) zijn scanner activeert, en was verbaasd over alles dat hij zag. Van leren en logica was geen sprake, maar wie maalt nu daarom? Zo een speeltuin kon hij niet eens dromen! Resultaat: paps zal meteen een nieuwe datum mogen boeken voor deze speelpret. Ook helemaal tegen onze gewoonten in, kreeg hij iets uit het museumwinkeltje, en ik beken: het was uit pure nostalgie. Wie van jullie kent het nog? En de naam? 

  

                        

en ... PLOP!

Manlief komt morgen weer thuis. Natuurlijk hebben we hem gemist, maar evenzeer hebben we genoten van de tijd met ons twee. En van het idee dat manlief in de Schotse hooglanden ook kon uitwaaien. Geluk delen is mooi, al ben je even niet samen. 

Dit was nog maar het begin!

Het adoptieboek gaat dicht.

Vaarwel adoptiekindje. Ik heb  lang naar je verlangd. Al heb ik het de laatste jaren niet meer beseft; afscheid van je nemen, doet  nu meer met me dan ik had gedacht. 
Jarenlang schoven we enkele plaatsjes op. Een cursus volgen, gesprekken met psychologen, en een plaatsing, het was mijlenver van ons verwijderd. Het zou er niet meer van komen. In het nieuws werd aangekondigd dat de procedure voor binnenlandse adoptie 'on hold' zou worden gezet. Geen nieuwe aanmeldingen meer, maar ook geen verderzetting meer van bestaande dossiers. Behalve de eerste 50 kandidaten. 
Wij staan op plaats 29. We moeten beslissen. 

Ons gezin is mooi, en als ik niet ziek was, hadden we dit evenwicht misschien ook niet willen breken. Misschien had Hummeltje het ook niet gekund, en dan had ik het ook niet gewild. Al was ik niet ziek, er zouden nog zoveel overwegingen ons naar een 'nee' hebben gebracht. We zouden toch geen soort van 'ongelijkheid' willen tussen Hummeltje en een ander kindje. We zouden de grootste nood het eerst willen ledigen, en die ligt bij pleegzorg. We zouden de rust van een klein gezin willen bewaren. Alleen had ik zo graag die overwegingen écht kunnen maken, en helemaal vanuit mijn eigen keuze 'nee' gezegd. Niet omdat ik ziek ben.

Het boek gaat dicht. Deze weg stopt hier. Ik draai me om en neem terug ons pad. Het is mooi. Ik probeer van elke stap te genieten. Met twee kleine en twee grote voeten naast me. Stevig en lief. 

De elektriciteitsbaas

In ons huis is er veel bereikbaar. Elektriciteit, lichtknopjes, bedieningsknoppen voor de automatische deuren en poorten - alles staat op 'rolstoelhoogte', en dus ook op kinderhoogte. Hoe hard de handjes van Hummeltje ook kriebelen; hij moet er (in principe) afblijven. Maar elektriciteit is zijn ding. En zeg nu zelf, een elektrisch verstelbaar bed en een relaxzetel, beter speelgoed bestaat er toch niet? Ware het niet dat paps geen kant meer op kan, wanneer die dingen het begeven. De kabel van de relaxzetel loopt zichtbaar in onze salon, dus meer dan eens weigert het ding dienst - na tussenkomst van kinderhandjes, nemen wij aan.  Daarom doopten we Hummeltje vandaag om tot elektriciteitsbaas. Kind en Gezin zou ons als ouders regelrecht naar de vuilbak verwijzen, maar goed, ik heb nog nooit echt naar hen geluisterd. En ook nu werkt ons plan (voorlopig) prima. Hummeltje moet er namelijk voor zorgen dat de kabel van de relaxzetel veilig onder de sofa blijft liggen en niemand - nee, ook hij niet - eraan komt. Hij vertaalde meteen als 'ik zal het goede voorbeeld geven'. En een baas slaapt blijkbaar ook niet met tut, ah nee. Die tut bleef dus vanavond in de living liggen. Voilá! 

Spelen in een bos

Je hebt pretparken. Je hebt speeltuinen, binnen en buiten. Zwemparadijzen. Activiteitenkoffers. Springkastelen. En je hebt een speelbos. Niets meer dan een doodgewoon (maar mooi) heuvelend bos, waar de gesnoeide takken niet werden opgeruimd maar overal verspreid op de grond liggen. Hier en daar een natuurlijk gevlochten kunstwerk aan de bomen. Niet meer. Niet minder. En dat werkt! Is het door het betoverende licht dat door de bomen schijnt? Is het omdat je de heuveltjes af kan rennen met je armen open? Is het omdat de losliggende takken uitnodigen om een kamp te bouwen? Wat het ook is, het werkt. Hummeltje en vriendje renden op en neer, klommen in de bomen, bouwden een kamp, verzonnen verhaaltjes en wilden niet naar huis.   Wij noemden het vroeger gewoon een bos. Nu is het een speelbos. En we genieten er nog evenveel van. 

 speeltante jongleert met bos-vondsten

nu
(hummeltje links, vriendje J. rechts)

toen
(hummeltje rechts)

het vertrek-punt 

Hummeltje groeit

Je zou het haast vergeten, maar tussen het koken en het ziek-zijn en herstellen door, proberen we nog altijd een kleutertje door het leven te gidsen. Het deed dan ook ontzettend veel deugd dat we de voorbije maanden altijd volmondig 'goed' konden antwoorden op de vraag hoe het met Hummeltje gaat. In het tweede kleuterklasje heeft hij al ontzettend veel geleerd. De focus lag op zijn sociale vaardigheden. Leren samenspelen in de speelhoeken.  Afspraken maken en je daaraan houden, maar ook leren omgaan met onverwachte gebeurtenissen. Vertrouwen vinden in zichzelf, klasgenootjes en in ons. Niet verstoord raken als er bezoek is thuis. En meer alledaagse dingen, die voor mij helemaal niet alledaags zijn. Ook wij hebben trouwens, samen met hem, heel veel geleerd. 

Het was voor ons een rustige periode waarin we Hummeltje zagen groeien. Het was hartverwarmend. 

Zo af en toe wordt hij eens terug gekatapulteerd. Na een drukke periode, of na een week ziek zijn. Dan is elke prikkel heel snel teveel, en moeten we zijn onrust proberen voor hem op te vangen. Maar ik heb het gevoel dat deze periodes steeds korter worden. 

Ik kan niet omschrijven hoe ongelooflijk trots en verliefd ik op Hummeltje ben. En dan wil ik soms dat iederéén hem zo graag ziet. Dat iederéén even trots op hem is. Ik zou het van de daken schreeuwen. Maar dat doe ik maar niet. Ik fluister het in zijn oor. En ik streel het door zijn witte haren. 

Die dag in 2011

7 oktober op papier. 6 oktober, rond 17 uur,  in onze armen. Daar stonden we dan, met een glimlachend jongetje, niet goed wetend wat we daar nu allemaal mee moesten aanvangen. Behalve hem vastpakken, koesteren,  bewonderen, en - uiteraard -  zijn verzorging nauwgezet volgens schema overnemen. Ik word er vandaag door overvallen, door de emoties van die dag. De voorbije maanden waren vaak erg zwaar. Voor hem en voor ons. Maar de essentie blijft dezelfde. Hij heeft ons veroverd, met hart en ziel. En ik kan alleen maar hopen dat ik hem nog lang mag gidsen, knuffelen, bijsturen. Liefhebben. 

Een beetje licht

Het eerste lichtje kwam dinsdagmiddag. Een dag met Hummeltje. Een heel gewone dag. Maar net daarom misschien bijzonder. We voelden elkaar aan. Ik had geduld met hem. Hij met mij. Ik moest tal van winkels in - voor mezelf - maar passeerde gelukkig ook in de plaatselijke kringwinkel. En daar vond ik een pareltje. Al vreesde ik in de auto nog dat ik me wat te makkelijk had laten verleiden. Niet dus. Hummeltje vindt het geweldig! En euh ... ik ook ...

Een tweede lichtje brandde vanmiddag. Mijn gsm ging over, maar omdat ik het muziekje nog niet herken, was ik te laat. Plots de gsm van manlief. Toen wist ik het. Het ziekenhuis. Dinsdag, operatie.

Plots is het echt. Een nieuwe operatie. Open buik. Zwaar. Pijnlijk. Maar een operatie. Dus nog alle kansen open. Oef? Maar ook ineens weer heel concreet. Lange revalidatie. Gedaan met het heerlijke leven van de voorbije 3 maanden. Gedaan met doen wat ik wil. Terug naar doen wat ik kan. Hummeltje niet naar school kunnen brengen op 1 september. 

Wat ga ik mijn manneke(s) missen. En mezelf...

Gelukkig heb ik nu dit om mijn zenuwen de baas te kunnen: 

https://www.dropbox.com/s/937z4bl8d2ukvdb/20140819_214826.mp4

Slaap kindje slaap ...

Wat doe je als zoontje-lief om 17u30 al in zijn bedje kruipt? Dan heb je plots een zee van tijd en weet je je er geen raad mee. Het was gisteren nogal een moeilijke avond. Alle mogelijke excuses om toch maar niet te moeten slapen, passeerden de revue (zoooo honger, zooooo dorst, nie moooeeee, kaka doooeeen, pipi doooeeen). Brei daar nog een volledige dag school aan, inclusief boterhammetjes eten in de school, en je kan je voorstellen dat hier een uitgeput Hummeltje rondliep na schooltijd. En dan is het oorlog. Alles wat niet mag, wordt gedaan. Hij roept. Ik roep. Hij weent. Ik ween net niet. Tot het lumineuze idee me te binnen schiet om even een blokje om te wandelen met de buggy. Hummeltje rustig. Ik rustig. En meteen de heerlijke avondlucht kunnen opsnuiven. Intussen konden de zelfgebakken koekjes afkoelen, terwijl de geur nog lekker in huis blijft hangen. Mocht manlief hier zijn, dan zou de avond nu al perfect zijn. Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat een avond alleen perfect is als Hummeltje slaapt. Integendeel. Hij is ontzettend lief en innemend. Nog steeds meer en meer. En zo vindingrijk soms. Of wat dacht je hiervan?

"Zo moet daaaat" (lees: zo doet mams dat altijd ... inderdaad)

Al twee jaar zeggen we dat het steeds leuker wordt. Exact twee jaar, want vandaag is het Hummeltjesdag. De dag dat we hem onder onze vleugels mochten laten schuilen. Daar stond ik dan, op het feestje van de buurman, met een iet of wat vreemd kindje in mijn armen. Smeltend van een onbekend soort geluk. En nu fietst dat kindje naast me,  op zijn loopfiets naar school. En nu vertelt hij 's avonds over wat de juf hem leerde. En 's morgens wekt hij ons met al zijn enthousiasme. En dan praat hij, zonder ophouden (letterlijk, zonder ophouden), tot hij achter de schoolpoort verdwijnt. Altijd met een glimlach. Bijna altijd met een glimlach. Vanavond even niet. Maar ach... zelfs als hij boos is, is hij toch zo lief. 

Zonnestraal

Gisteren was een dag vol zonnestraaltjes. Eindelijk weer écht eten gegeten (héérlijk is dat), Hummeltje met mijn papa op bezoek, en vooruitzicht op meer leuke bezoekjes. En ik heb nog eens écht goed kunnen slapen. Dat was zo'n twee weken geleden. Met dank aan een wonderpilletje, waar ik dan uiteindelijk toch maar aan toegegeven heb. Vandaag heb ik de zonnestraaltjes verlengd met een manicure-sessie en een zomers kleedje. Het voelt goed zo, al had ik dit natuurlijk liever van thuis uit geschreven. Maar kom, laten we genieten van wat er is. 

Centjes steken in de 'aumamaat'. 

Let op het prachtige t-shirt dat ik kreeg van een lieve mede-blogster.

'Kom maar mee, eendjes!'

'B.. zitten'. En zo gebeurde...

Met dank aan de schoonheidsspecialiste van het ziekenhuis, en mijn hoopjes-ring (espoo.be).

Hummeltje wordt groot

Hummeltje ... Wat een kereltje! Hij is intussen 2,5 jaar oud, dus helemaal baby-af, tenzij wanneer hij met tut of zijn fles in de zetel zit.
Hij is fantastisch! Een update:

- Ooit dachten we nog dat hij niet veel knuffelde, maar wat was dat een foute conclusie! Hij kust en knuffelt en hangt en rust tegen ons als de beste. 
- In het weekend mag hij 's morgens in het 'grote bed'. Dan kruipt hij tegen me aan, neemt mijn arm en legt die zorgvuldig over hem, en duwt zijn wang tegen mijn lippen. En dan mogen wij allemaal iets langer blijven liggen. 
- Als we winkelen zegt hij haast tegen iedereen 'lalloo'. En hij vertelt wat er in de karren ligt. Niet altijd even subtiel, want hij kent inmiddels wijn en bier en sterke drank. 

- Hij is nog altijd bijzonder actief. Stilstaan is niet zijn ding. Ook niet (vooral niet) tijdens het aankleden, pamper aan- en uitdoen, eten e.d.. Zingen op rijm lijkt nu tijdelijk te helpen, maar soms loop ik er de muren van op.

- Hij kan heel mooi alleen spelen, en dan zit hij wel soms stil. Bij een boekje. (boek leezjjee). Af en toe vertelt hij tegen beer en theofiel en joep. 

- Meest geliefde speeltjes: de tlactlo (tractor of bulldozer), de klaaaaaan (kraan), zijn kasjaa (kassa).

- Hij knuuuutssjee  (knutselt) bijzonder graag: veve (verven), kleuurrrreen (kleuren, liefst met plif = stift). Met klei spelen, doet ie ook graag. Hij kan geconcentreerd hiermee bezig zijn en maakt, vinden wij, de mooiste dingen. 
- Puzzzeee vindt hij maar niets. Tenzij op de aiii-pèèèèt. 
- Water vindt ie de max: uit de kraan, in een plas, in het bad, in het zwembad. Les watergewenning eindigde in het leegmaken van het zwembad. (gelukkig is dat de gewoonte na zo'n les). 

- Na Pasen gaat hij naar school. Voorlopig geniet hij nog te veel van zijn slaapjes overdag, en hij zit net in zijn ultieme knuffelfase. En binnenkort mag ik wat minder werken en kan ik er helemaal zijn na schooltijd. 
- Zijn meest interessante woorden van de laatste tijd (voor hem dan): 'mee' (dan zwaait hij met zijn armpje) en 'anker' (= ander, als hij iets beu is, en dat gebeurt vaak), 'afblijven, nee doen, nee lekker' (hij is 2 natuurlijk).
- Hij weet perfect hoe iets van ons gedaan te krijgen. Dan heten we niet meer mams en paps, maar 'mamssjeee' en 'papssjeee'. Probeer daar maar eens aan te weerstaan.

Of wat dacht je hiervan? 

ikje

Pfff ... wat een teleurstelling vandaag.

Ik was ooit advocaat (jeugdrecht/familierecht) en ik was/ben een kind van gescheiden ouders. Inclusief getouwtrek, loyauteitsconflicten (zo heet dat, weet ik nu), mama die geen goed woord over papa zeggen of horen kon, kinderen die dat niet konden begrijpen, ... Het heeft geduurd tot midden vorig jaar, die strijd ...

Vandaag mocht ik naar een juridische studiedag, over afstammingsrecht, mee-ouderschap, en de rollen van ouders en anderen in een echtscheidingsprocedure. Lang geleden dat ik nog eens tussen zoveel juristen/advocaten zat. Even dacht ik dat ik het heel erg miste. Die juridische redeneringen, het studiewerk ... ik hou er nog steeds van. Maar er kwam een ommekeer, waardoor ik me weer herinnerde waarom ik ermee gestopt ben. Opmerkelijk, dacht ik eerst. De moderator had een kinderpsychiater uitgenodigd om een studie voor te stellen over kinderen in een echtscheiding. Van heel jong tot ouder. Wat kan hen veiligheid bieden en de gevolgen van de scheiding beperken?  Ze wond er geen doekjes om: kinderen lijden onder getouwtrek, tot lang in de volwassenheid. Problemen die volgen zijn legio, risico's zijn groot. Details, voorbeelden, verhalen van kinderen zelf ... onthutsend soms, en jammer genoeg bijzonder herkenbaar. Maar dat was niets. Erger was het gestommel in de zaal, de kritische opmerkingen, de blikken, de zuchten van al die advocaten. Het bijna uitlachen van de kinderpsychiater. Het zelfs niet willen horen van wat ze te vertellen had (want niet in de praktijk te brengen). Het ging ook over heel jonge kindjes, tussen 6 en 12 maanden oud, dé leeftijd waarop hechting kan groeien. Of niet kan groeien. En hoe belangrijk hechting is. En wat de gevolgen zijn als kindjes niet hechten. Ik dacht meteen aan ons hummeltje, die sinds hij 8 maanden oud was, in een tehuis woonde ... Zo'n jonge kindjes kunnen niet zomaar een weekje hier, een weekje daar. Of nooit meer hier of nooit meer daar. Of nu eens hier, dan eens daar. Moeilijk in de praktijk ... maar ja ... een inspanning, voor die paar moeilijke jaren, kan het?   Voor al die jaren in het leven van het kind dat het leven aangenamer kan zijn, veilig kan zijn. Het wil maar niet doordringen... Men wil het precies niet horen. 

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARCHHHH!!!  Ik word hier zo verdrietig en boos van. Voor hummeltje, voor zovele andere hummeltjes, en een heel klein beetje voor mijn kleine ikje... 

kerstkriebels

Vandaag had ik kerstkriebels. Gelukkig maar, want ik had er speciaal een dagje vrij voor genomen. Een nieuwe kerstboom, voor het eerst een stalletje en tonnen goesting om eens iets anders te doen. Dat waren de ingrediënten. Moeilijkste van de dag was een plaats vinden voor de piano. Uiteindelijk is ie in de speelhoek van Hummeltje beland. Je kan niet jong genoeg beginnen, toch? 

Ik heb vandaag ook nog een nieuwe zonde ontdekt. In denaldi. Man man man. Ferrero-rocher achtige dingetjes, maar dan niet  individueel verpakt. Dus nog moeilijker om vanaf te blijven. 't Was voor ons bezoek voor morgen bedoeld, maar de hoeveelheid is nog nauwelijks het aanbieden waard. Ik was nochtans weer eens aan een gezondere tijd begonnen. Maar ach, het was allemaal zo gezellig ...

Nu wacht ik nog op enkele schotels  en op  kandelaartjes om erop te zetten (besteld bij Deens.nl en Zalando. Een aantal kandelaars "maakte" ik intussen zelf. Met een glazen potje en decoratie tape, meer moet dat niet zijn).  En dan mag de cadeauhoek aangroeien. Liefst met zelfgemaakte dingetjes, maar dat is voor later. Daar ben ik vandaag niet meer toe gekomen. 

In beelden geeft dat het volgende:

 (stonden er in Bethlehem Dennebomen? Nee toch.)

(de muur achter de haard moet nog geverfd worden, maar dat hadden jullie wel door)

Sint en Piet

Er staat een bord met een suikerklontje, er liggen tekeningen, en er staat een glaasje baileys voor zwarte piet. De plaatselijke huispiet schijnt dat lekker te vinden. Hij heeft trouwens behoorlijk veel werk gehad. Kinderspeelgoed is toch niet altijd dat. Het moet veilig zijn, met verzonken schroeven en dat soort dingen, en liefst ook een 'makkelijk' bouwpakket. Een groot deel van de bevolking kan schijnbaar niet overweg met een schroevendraaier, en dan steken ze er van die vreemde ikea-achtige bouten bij,  maar dat werkt voor geen meter! Dat ding blijft niet in de gaatjes steken! Enfin, zwarte piet is daar voor opgeleid, maar toch... Het zou een keukentje moeten worden, dat hebben we toch gevraagd, maar ik hoop dat het niet te klein is uitgevallen. We hadden eerst het typische ikea keukentje op het oog, maar er kwam een ander in beeld. En nu lijkt het erg laag. Benieuwd wat hummeltje ervan vindt. Hij is keurder van dienst morgenvroeg. De cd met sinterklaasliedjes ligt klaar (draait nu al twee weken elke dag in de auto, dus we kennen de 22 liedjes al vanbuiten), en verder doen Sint en Piet de rest. Vorig jaar begreep hummeltje er niets van (uiteraard, hij was nog oh zo klein), maar dit jaar is hij al mee in het verhaal. Dat wordt dus genieten morgen!

Maar eerst gaan slapen, want Sint en Piet komen niet als je niet slaapt ... 

Dit is liefde

Mama van hummeltje is hier geweest. We hadden afgesproken om voor haar activiteiten te voorzien die ze samen met hem kan ondernemen. Ik had klei klaargezet, die al veel te lang ongebruikt in de kast staat. Wat was dat een hit! Mama blijkt creatief talent te hebben, en toverde de leukste vormen uit de klei. Hummeltje (die geen zittend gat heeft) bleef meer dan een uur geboeid met haar knutselen. Mama bloeide helemaal open, zo blij dat ze haar talent kon laten zien. Zij genoot.  Wij genoten. Hummeltje nog het meest. Hij vraagt nu al terug om met mama te 'kleeeeurrrren'. En aan het einde van het bezoekmoment kreeg ik een hartje in klei. Door mama en hummeltje gemaakt. Is dat niet prachtig?

Hummeltje goes seventies

Voor de doop van twee nichtjes mocht het wat meer zijn. Een broekje met iets meer poespas. Twee zakjes (weliswaar dichtgestikt, omdat ik de afwerking niet helemaal goed vond) en een aanpasbare elastiek achteraan. 

vakantie in het kwadraat

Hadden we het in onze vakantieweek in juli niet echt getroffen met het weer, dan hebben we het nu dubbel en dik teruggekregen. Twee weken geleden een weekendje Amsterdam bezocht in het beste citytripweer (beetje zon, beetje wolken, klein buitje maar). Hummeltje kon lekker bij ons thuis blijven met de opa (en allerlei dingen doen die grootouders doen met kleinkinderen), en wij konden even helemaal ontspannen. Dat de gay  parade net dat weekend plaatsvond, bleek uiteindelijk nog een extra sfeerbrenger. 

En deze week mochten wij, samen met een engeltjehummeltje, naar zee. Wet telden maar twee moeilijke momenten (en dan nog met geldige reden die wij niet meteen begrepen) en voor de rest had ik twee heerlijke ventjes aan mijn zijde. Zon (net genoeg), zee, strand, wandelingen en een stralend peutertje op ontdekking. Moet het gezegd dat ik heb genoten? De foto's tonen het niet meteen, maar hummeltje was zonder twijfel de actiefste peuter die ik heb gezien. Hij heeft ontelbare keren de golven achterna gerend. In de zee, uit de zee, in de zee, uit de zee, en nog eens. Hij heeft de zee ondersteboven gekeerd: Op zijn poep, op zijn buik, op zijn beentjes en met zijn handen. Zo'n kleintje leert je weer genieten. Het plaatje klopt. 

(Amsterdam)

twee jaar en een beetje

en alle clichés op een rij. Testen, zijn wil doordrijven, niet goed eten (of enkel eten wat hij wil), als een kip zonder kop rondlopen, blijven gaan, je uitlachen zelfs, enzovoort enzovoort. Maar niet altijd. Soms is hij rustig en speelt hij heel mooi, vooral als hij buiten mag. Meestal als andere mensen hier zijn, dan is hij een schatje. Makkelijk, dat wel. Maar niemand begrijpt waarom ik toch zo moe kan zijn, en hem gewoon eens een paar dagen zou willen veranderen in een muurbloempje. 

Broertjes

Wij hebben een heel groot voorrecht. Wij mogen de band zien groeien tussen twee broertjes, die nooit samen werden opgevoed. Twee broertjes die elkaar leerden kennen toen ze elk al onder de vleugels woonden van hun pleeggezinnen. Wij mogen zien hoe ze elkaar toch lijken te herkennen. Als ze elkaar aankijken, blijft hun blik even hangen. Alsof ze een stukje van zichzelf zien (en dat doen ze ook).  Twee broertjes die verbonden blijven door hun lieve mama (en papa, een beetje meer op de achtergrond) en door de pleeggezinnen die elkaar regelmatig zien. Wij, met hummeltje, en zij met een groot gezin en het broertje van ons mopsje. Twee broertjes. Zo gewoon, maar voor ons en vooral voor hen, zoveel meer dan dat.

lente maal twee

Wij werden vandaag getrakteerd door een uberschattig hummeltje. Alles deed ie om ons te doen smelten. Woordjes nazeggen, van broek tot sossies. Mams uitputten in de speeltuin door overal, en ik zeg overal, op te kruipen. Maar het mooist van al vandaag, was dat hummeltje keihard heeft geknuffeld. En dat deed hij tot nu toe bijna nooit. Vandaag deed hij het helemaal, met de armpjes om me heen, vastgeklamd rond mijn rug en ook héél erg lang. En intussen gaf hij lekkere zabberkusjes met een grote smak. Ik ben helemaal gesmolten.

Stapeltjes geluk

Hummeltje heeft een nieuw elan gevonden, weg van de kerstdrukte en de eerste verdrietjes.  Hij is zo vrolijk en zo lief, slaapt rustiger en experimenteert volop. Met torentjes (de ikea-toren lukt!), met klanken,  met klimmen en vallen, met kleurpotloodjes en met ons. Hij begint logische spelletjes te spelen; achter een tafelpoot zitten en kiekeboe doen naar links en naar rechts. Zittend in de keuken het touwtje van het optrekgordijn ver uittrekken en weer loslaten. Hij probeert zijn schoentjes zelf aan te doen, eet nu ook een potje yoghurt alleen leeg (mits de nodige opkuis nadien), en weet de snoepkast te vinden. Hij brabbelt nu ook volop. Hij converseert met zijn knuffelbeertjes, mét de juiste intonaties. Hij roept ons en betrekt ons in zijn spel. Hij knuffelt en geeft duizenden kusjes, en hij wandelt aan mijn hand. Hij kruipt in de kast en hij lacht.  En na het avondritueel wandelt hij zelf naar zijn kamer.  Elke dag zien we wel iéts nieuws en steelt hij ons hart. De allermoppigste mop van alle mopskes. 

(voor de oplettenden: 't Was de propere plooiwas)