leer eens wat bij - over een kip en een ei

In Hummeltje zijn klas werken kinderen aan grote projecten en mini-projectjes. Deze mogen ze zelf kiezen (of er wordt voor gestemd), en de kinderen moeten ze helemaal zelf voorstellen in de klas. Thuis wordt het samen met de ouders voorbereid. Hummeltje koos - ook helemaal zelf - voor een onderzoek naar 'hoe wordt een eitje in de kip gemaakt? '
Niet meteen een doorsnee vraag, waar ik zomaar het antwoord op weet, dus gingen wij samen op zoek op 'boogle' (zo noemt ie 'google'). En dan kom je vanalles te weten:

• in een kip zitten heel wat eierdooiers klaar. Dat is het begin van het ei.
• het duurt ongeveer 24 uur voor een eitje in de kip klaar is.
• de kip heeft maar één opening. Eitje en uitwerpselen komen dus uit hetzelfde gaatje.En toch blijft het eitje proper! 
• de kip maakt dan ook een vliesje rond het ei, voor het aan de inspanning begint om het eitje te leggen.
• dat eitje leggen gaat helemaal niet vanzelf. Geen wonder dus dat de kip nogal lawaai maakt bij het leggen. Het kost maar liefst 50 procent van haar energie.
• het maken van de schaal duurt het langst. Ongeveer 22 uur. 

Ik begin dat eerste leerjaar zelf leuker en leuker te vinden. Samen dingen leren met je hummeltje, kan dubbel verrijkend zijn!  

Maar nu het hele eitjes-maak-proces nog tekenen. Als dat maar goed komt! 


update:

Het uit Amerika overgewaaide gebeuren

Ik heb geen zin om het 'Halloween' te noemen, alleen al omdat ik het gebeuren echt maar niks vind. We weten niet eens waar het om draait. Maar ... Hummeltje vindt het gewéldig, en dan wil ik als vertroetelende mams wel een beetje meewerken. En aangezien tante E. werkt in Bellewaerde, paps met vrienden een tripje maakte en mijn nicht en ik het weekend aan zee zouden doorbrengen met de kindjes, kon 'Griezelen in Bellewaerde' ook wel.  Ik kon het rijmen met mijn kritische geweten, en we bezorgden Hummeltje de dag van zijn leven. En het moet gezegd; de organisatie en aankleding mochten er wezen!  Ik genoot er zelfs van. 
  

Het kinderdorp zat vol lieve kleurrijke, harige monstertjes. De attracties waren versierd en er was een vriendelijke-monstertjes-kinder-spookhuis. En hier en daar stonden zeepbelmachines. Fantastische uitvinding - het werkt altijd voor Hummeltje.

Het griezelbos was griezelig (en vooral verschietachtig), maar met de kindertattoo (die de kindjes beschermt tegen te griezelig acterende figuranten) viel het angstaanjagende karakter best mee. Hummeltje vond het vooral grappig om mams aarzelend te zien stappen en te horen krijsen bij het verschieten. De nichtjes pasten voor het griezelbos, en dat was toch best zo. 

Wij bezochten maar een klein deel van het park, maar dat was behoorlijk stijlvol (in zoverre ik vind dat halloween stijlvol kan zijn) opgesmukt met geraamte-taferelen. Hier en daar vonden enge scènes met figuranten plaats, maar er waren omleidingen voorzien voor de kinderen, zodat de griezeligste scènes aan hun ogen ontsnapten.  

Knap werk van de medewerkers - en dit zeg ik dus niet enkel omdat zuslief er werkt. Een aanrader zelfs, en misschien voor ons wel een vast uitje in de toekomst? 

Oh ja, mijn fototoestel liet ik thuis,  mijn gsm-fotoapparaat werkt niet zo best (meer) en Hummeltje had géén tijd om te wachten tot ik een goed kiekje nam...   

Parkversiering 

Let vooral op het hondje :-)

Versiering in het kinderdorp.
De attracties kregen ook allemaal aangepaste namen. 

Kinderspokenhuis met 3-D effecten 

Belletjes vangen 

De enige attractie buiten het kinderdorp die wij bezochten,
was ook gepast aangekleed. Of uitgekleed, het is maar hoe je het bekijkt. 

Iemand zijn/haar hoofd kwijt? 

In en rond het griezelbos: 

kinderlogica

Kinderen hebben een logische logica. Onbevooroordeeld. Eerlijk. Letterlijk en zonder omwegen. En dat zij nauwelijks zelfcensuur ervaren, maakt het nog heerlijker (meestal). Thuis houd ik de uitspraken van Hummeltje bij in een pot 'little talks' genaamd, tenminste als ik ze tijdig noteer en ze intussen niet vergeten ben. Maar bij de uitspraak van gisteren hoorde een beeld, en dat past niet in mijn pot-met-geschreven-papiertjes. Dus deel ik het met jullie. Ook gewoon omdat ik het een geweldige redenering vond en ik er nog steeds om moet glimlachen. 

locatie: zoo van Antwerpen, het aquarium

Bram, bloedserieus: 'kijk mams, een potvis' 

Interieur - de laatste fase

Manlief gelooft nooit deze titel. En wellicht terecht, want ik denk dat ik intussen ook de badkamer nog wil (laten) verven. Ach ja ... 
Maar ik ben dus aan het werken en laten werken in de kamer van Hummeltje. Hij sliep nog in zijn babykamer - weliswaar in een groot bed - maar ik vond dat hij toe was aan iets jongensachtiger. Gelukkig kon hij zich daar ook wel in vinden, zij het onder voorwaarden. Er moet zwart in, vééééél zwart. Robots zou hij ook leuk vinden. En zijn dromenvanger mag niet weg. Voor manlief moet het bed achteraan in de kamer staan; dat geeft hem meer bewegingsruimte. En ikzelf hou ervan om van allerlei losse (en oude) stukken een persoonlijk geheel te maken. Ik zou ook graag een klein open kledingrekje maken. Daar kan ik dan enkele kledingstukken aan ophangen, waaruit Hummeltje zelf kan kiezen (Stiekem ben ik dan blij benieuwd welke combinaties hij zo tevoorschijn zal toveren.)
Stap voor stap probeer ik nu al deze wensen met elkaar te verzoenen. 

Mijn zoektocht naar sfeervolle kasten is wonderwel verlopen. We konden heel toevallig een kastenruil doen met een schoolvriendje van Hummeltje. En op Marktplaats vond ik het perfecte ladekastje; de juiste kleur en een unieke vorm. Van meevallers gesproken! Ik wilde ook graag een draadrek, om een wisselende kaarten- en fototentoonstelling te kunnen maken. Maar omdat ik het gemiddelde draadrek op het net te duur vond, sprong ik zomaar eens bij Zeeman binnen. Wat bleek? Net deze week een (andere soort) draadrekje verkrijgbaar. Nog maar eens een meevaller dus. Het mag wel.  

Ik knutsel dus de komende dagen/weken verder aan kasten en decoratie, ... en dan mogen er nog eens foto's komen ...   En omdat ik het niet kan laten,  al een klein voorsmaakje ...

Voor de oude kast heb ik een zachte kaki-groen-grijze verf gehaald. Maar een aantal mensen suggereren om de kast niet te verven. Iemand heeft er leuke aftelstreepjes op geschreven, en het lijkt me gezellig om dat verhaal te bewaren. Maar de verf lijkt me ook niet origineel, dus mag een nieuw kleurtje ook, vind ik. Wat denken jullie?
En het ladekastje; zou ik dat zo laten? Of er ook iets mee doen? Ik sta open voor suggesties!

Het gaat vooruit

Het gaat vooruit, letterlijk en figuurlijk. We wisten dat hij het ooit uit zichzelf zou proberen én kunnen. Maar dat hij mij na school opeens zou verrassen met een fietstocht van 4 km, met zijn fiets zonder zijwieltjes, en dat in de tweede week van het eerste leerjaar; dat had ik niet verwacht. Of we trots zijn? Enorm! Zelfs zo trots dat ik blij was om onderweg een bekende tegen te komen, zodat ik mijn fierheid instant kon delen. En hier deel ik het nog eens. Of hoe trots (pleeg-)ouders kunnen zijn... 

De tijd van toen

Ongeveer dertig jaar geleden vertrok ik begin september naar het eerste leerjaar. Hoe die dag verliep, kan ik me in de verste verte niet meer voorstellen, maar ik had wél een droom van een boekentas bij me. Niet dat ik dat toén al besefte. Pas later begreep ik dat dit een uniek stuk zou worden, dat de tand des tijds behoorlijk goed zou doorstaan. De lederen boekentas, gekregen van oma en opa, bewaarde ik al die tijd. En ik sprak het niet uit, maar ergens leefde de hoop dat de tas ooit zou gebruikt worden door een klein bijzonder wezentje dat zijn of haar eerste stapjes zou zetten op weg naar een eerste leerjaar. 

En zo zal geschieden. Morgen zal onze kleine man de boekentas op zijn rug dragen - want ik liet speciaal riempjes op de rug monteren, zodat hij makkelijk mee kan op de fiets. Niemand zal zien dat het oorspronkelijk de tas van een meisje was, en de stofjes moeten ervoor zorgen dat er een extra hippe factor in de boekentas zit. 

Hummeltje zal net als ik toen, helemaal niet beseffen welke geschiedenis hij met zich meedraagt. Maar ik zal denken aan de tijd van toen. En met grote trots mijn hand reiken en lossen.   

Straatmuzikant

Dan sta je thuis wat niets te doen, en komt Hummeltje aan met die heerlijke vraag: mag ik muziek gaan maken op straat? Hij is verbaasd wanneer ik zeg dat dat in orde is, maar dat hij wel op onze oprit moet blijven. Hij begint te verzamelen: instrumenten, stoeltje, stoeltje voor mij, en iets om de centjes in te doen. Iets groot. Iets heel groot. 
En even later zie je dit: 

Heerlijk toch! 

Broertjes

Wij proberen om elk jaar de Efteling te bezoeken. Omdat het er zo sprookjesachtig mooi is, het pretpark niet zo'n commercie uitstraalt en er overal leuke spreuken staan. Omdat de vuilbakken 'papier hier' roepen en wij onze sprookjeskennis kunnen bijschaven. Maar ook om te zien hoe de reacties van Hummeltje elk jaar veranderen. Hoe hij zélf verandert, en wij dat op zo'n momenten nog méér beseffen.

Broertje van Hummeltje gaat met zijn grote pleeggezin veel vaker naar de Efteling. Zij zijn er allen dol op! En omdat wij samen proberen om de broertjes vaak bij elkaar te brengen, lag een gezamenlijke uitstap naar sprookjesland een beetje voor de hand. 

Ik vond het een kleine mijlpaal. Het leek de eerste keer dat Hummeltje niet wegliep van broertje. Dat hij écht herhaaldelijk contact met hem zocht en dat ze samen keuvelden en speelden. En elke keer opnieuw ben ik verbaasd hoezeer deze jongens op elkaar lijken. Uiterlijk, maar nog veel meer in de kleine maniertjes. Hoe ze hun hoofd wegdraaien als ze iets niet willen. Hoe ze roepen, huilen, of zelfs hun tong uitsteken. Hoe ze aan een rietje zuigen. Hoe ze in de verte kunnen staren, soms. Hoe ze boos worden en blij. Wij krijgen vaak lessen die het hele nuriture-nature-debat het zwijgen opleggen. Ik kan daar onnoemlijk van genieten, om de twee broertjes samen te zien. En bij het afscheid krijg ik elke keer een knoop in mijn maag. Hadden ze niet samen moeten opgroeien? Is het goed dat ze elk in een eigen gezin wonen? Rationeel weet ik wel dat het goed met ze gaat. Ze zijn ergens ook heel erg verschillend. Broertje past in een groot gezin. Hummeltje geniet van de exclusieve aandacht en rustigere sfeer. Misschien is het net dat wat ze nodig hebben. Maar ik hoop écht dat ze zich op een dag honderd procent broertjes voelen, die geheimen met elkaar delen.

Alleen met z'n twee

Hummeltje en ik waren enkele dagen alleen met zijn twee. En ook weer niet, want ik had gezorgd voor vriendinnen en familie rond ons, soms. Een ideaal moment om dingen te doen, die anders niet mogen. Bij mij in bed slapen, wat langer opblijven, niet zo gezond eten als anders (lees: er helemaal niét op letten), veeeeel buiten spelen, veeeel binnen spelen, en jammer genoeg ook veel wassen, haren wassen, opnieuw wassen, kleren in de diepvriezer steken, bedden verversen, want net deze dagen besloten wat luizen om in Hummeltje zijn haren te logeren. Wat een nest zeg!

Niettemin gingen we - na de behandeling - zwemmen, naar een live koers kijken en naar de technopolis. Hummeltje leerde om zich al trappelend (met zijn bandjes) boven te houden in de rustige waterbaan. Hij durfde volledig onder water te gaan. Hij overgoot het binnenzwembad met zoveel vrolijkheid dat de zon er almaar leek te schijnen. Hij bestelde nadien rustig en beheerst een kinderspaghetti en at die even flink op. Hij zette zich nadien bij een klein peutertje en leerde hem hoe een speeltje werkte. Hij was zo flink dat ik voor het eerst in het openbaar gecomplimenteerd werd voor onze flinke en rustige zoon. Waw! 

In technopolis was de beheersing ver te zoeken, maar die lach! Die was er zolang we hem lieten begaan.  Hij dartelde rond tussen de proefjes, water, dansende skeletten, autoracebanen, ballenbanen en sprong haast letterlijk van de ene opstelling vrolijk naar de andere. Hij activeerde de toestellen, zoals Victor (uit Kaatje) zijn scanner activeert, en was verbaasd over alles dat hij zag. Van leren en logica was geen sprake, maar wie maalt nu daarom? Zo een speeltuin kon hij niet eens dromen! Resultaat: paps zal meteen een nieuwe datum mogen boeken voor deze speelpret. Ook helemaal tegen onze gewoonten in, kreeg hij iets uit het museumwinkeltje, en ik beken: het was uit pure nostalgie. Wie van jullie kent het nog? En de naam? 

  

                        

en ... PLOP!

Manlief komt morgen weer thuis. Natuurlijk hebben we hem gemist, maar evenzeer hebben we genoten van de tijd met ons twee. En van het idee dat manlief in de Schotse hooglanden ook kon uitwaaien. Geluk delen is mooi, al ben je even niet samen. 

Dit was nog maar het begin!

Het adoptieboek gaat dicht.

Vaarwel adoptiekindje. Ik heb  lang naar je verlangd. Al heb ik het de laatste jaren niet meer beseft; afscheid van je nemen, doet  nu meer met me dan ik had gedacht. 
Jarenlang schoven we enkele plaatsjes op. Een cursus volgen, gesprekken met psychologen, en een plaatsing, het was mijlenver van ons verwijderd. Het zou er niet meer van komen. In het nieuws werd aangekondigd dat de procedure voor binnenlandse adoptie 'on hold' zou worden gezet. Geen nieuwe aanmeldingen meer, maar ook geen verderzetting meer van bestaande dossiers. Behalve de eerste 50 kandidaten. 
Wij staan op plaats 29. We moeten beslissen. 

Ons gezin is mooi, en als ik niet ziek was, hadden we dit evenwicht misschien ook niet willen breken. Misschien had Hummeltje het ook niet gekund, en dan had ik het ook niet gewild. Al was ik niet ziek, er zouden nog zoveel overwegingen ons naar een 'nee' hebben gebracht. We zouden toch geen soort van 'ongelijkheid' willen tussen Hummeltje en een ander kindje. We zouden de grootste nood het eerst willen ledigen, en die ligt bij pleegzorg. We zouden de rust van een klein gezin willen bewaren. Alleen had ik zo graag die overwegingen écht kunnen maken, en helemaal vanuit mijn eigen keuze 'nee' gezegd. Niet omdat ik ziek ben.

Het boek gaat dicht. Deze weg stopt hier. Ik draai me om en neem terug ons pad. Het is mooi. Ik probeer van elke stap te genieten. Met twee kleine en twee grote voeten naast me. Stevig en lief. 

Spelen in een bos

Je hebt pretparken. Je hebt speeltuinen, binnen en buiten. Zwemparadijzen. Activiteitenkoffers. Springkastelen. En je hebt een speelbos. Niets meer dan een doodgewoon (maar mooi) heuvelend bos, waar de gesnoeide takken niet werden opgeruimd maar overal verspreid op de grond liggen. Hier en daar een natuurlijk gevlochten kunstwerk aan de bomen. Niet meer. Niet minder. En dat werkt! Is het door het betoverende licht dat door de bomen schijnt? Is het omdat je de heuveltjes af kan rennen met je armen open? Is het omdat de losliggende takken uitnodigen om een kamp te bouwen? Wat het ook is, het werkt. Hummeltje en vriendje renden op en neer, klommen in de bomen, bouwden een kamp, verzonnen verhaaltjes en wilden niet naar huis.   Wij noemden het vroeger gewoon een bos. Nu is het een speelbos. En we genieten er nog evenveel van. 

 speeltante jongleert met bos-vondsten

nu
(hummeltje links, vriendje J. rechts)

toen
(hummeltje rechts)

het vertrek-punt 

Hummeltje groeit

Je zou het haast vergeten, maar tussen het koken en het ziek-zijn en herstellen door, proberen we nog altijd een kleutertje door het leven te gidsen. Het deed dan ook ontzettend veel deugd dat we de voorbije maanden altijd volmondig 'goed' konden antwoorden op de vraag hoe het met Hummeltje gaat. In het tweede kleuterklasje heeft hij al ontzettend veel geleerd. De focus lag op zijn sociale vaardigheden. Leren samenspelen in de speelhoeken.  Afspraken maken en je daaraan houden, maar ook leren omgaan met onverwachte gebeurtenissen. Vertrouwen vinden in zichzelf, klasgenootjes en in ons. Niet verstoord raken als er bezoek is thuis. En meer alledaagse dingen, die voor mij helemaal niet alledaags zijn. Ook wij hebben trouwens, samen met hem, heel veel geleerd. 

Het was voor ons een rustige periode waarin we Hummeltje zagen groeien. Het was hartverwarmend. 

Zo af en toe wordt hij eens terug gekatapulteerd. Na een drukke periode, of na een week ziek zijn. Dan is elke prikkel heel snel teveel, en moeten we zijn onrust proberen voor hem op te vangen. Maar ik heb het gevoel dat deze periodes steeds korter worden. 

Ik kan niet omschrijven hoe ongelooflijk trots en verliefd ik op Hummeltje ben. En dan wil ik soms dat iederéén hem zo graag ziet. Dat iederéén even trots op hem is. Ik zou het van de daken schreeuwen. Maar dat doe ik maar niet. Ik fluister het in zijn oor. En ik streel het door zijn witte haren. 

Een beetje licht

Het eerste lichtje kwam dinsdagmiddag. Een dag met Hummeltje. Een heel gewone dag. Maar net daarom misschien bijzonder. We voelden elkaar aan. Ik had geduld met hem. Hij met mij. Ik moest tal van winkels in - voor mezelf - maar passeerde gelukkig ook in de plaatselijke kringwinkel. En daar vond ik een pareltje. Al vreesde ik in de auto nog dat ik me wat te makkelijk had laten verleiden. Niet dus. Hummeltje vindt het geweldig! En euh ... ik ook ...

Een tweede lichtje brandde vanmiddag. Mijn gsm ging over, maar omdat ik het muziekje nog niet herken, was ik te laat. Plots de gsm van manlief. Toen wist ik het. Het ziekenhuis. Dinsdag, operatie.

Plots is het echt. Een nieuwe operatie. Open buik. Zwaar. Pijnlijk. Maar een operatie. Dus nog alle kansen open. Oef? Maar ook ineens weer heel concreet. Lange revalidatie. Gedaan met het heerlijke leven van de voorbije 3 maanden. Gedaan met doen wat ik wil. Terug naar doen wat ik kan. Hummeltje niet naar school kunnen brengen op 1 september. 

Wat ga ik mijn manneke(s) missen. En mezelf...

Gelukkig heb ik nu dit om mijn zenuwen de baas te kunnen: 

https://www.dropbox.com/s/937z4bl8d2ukvdb/20140819_214826.mp4

Natuur(lijk)

Maandag - resultatendag deel 1.

Na een moeizame zoutwater-drink-ochtend mocht ik de onderzoekskamer binnen. De professor himself begroette me. Al dan niet gespeeld verbaasd om mijn zenuwen, probeerde hij me gerust te stellen. Alles was toch goed met me? (ja, is dat zo?) En die opgezwollen lymfeklier, stelde volgens hem ook niets voor. Dat is toch al dat. En dan het onderzoek. Ik had er bepaald géén zin in. Maar ik zou rustig worden na het spuitje. Een kalmeermiddeltje. Een slaapmiddel, zeg maar, want ik werd gewoon wakker in de slaapzaal. Heerlijk geslapen. Niets gevoeld. Oef! En prima resultaten. Nog méér oef! Darm in orde dus, en alvast geen tweede mogelijke 'haard' van miserie. Nu, dit resultaat had ik een beetje durven verwachten, en ik durf dan ook geen enkel woord uitspreken over de scans die mogelijke uitzaaiingen moeten nagaan. Ik moest maar eens mijn lot beïnvloeden. 

Maar goed, maandag was dus, de drinkochtend even buiten beschouwing gelaten, een leuke dag. En dat hebben we gevierd met een gezinswandeling in een mooi natuurgebied.

's Avonds was de vreugde nog eens zo groot toen ik super leuke kopjes in mijn bus vond. Een prachtig presentje van http://veronkiedw.blogspot.be. Wees maar zeker, daar klop ik nog aan. Ideaal geschenkje samen met een potje zelfgemaakte muesly of cruesly. Deze vind ik zoveel lekkerder, en zoveel lichter dan die uit de winkel! Echt de moeite, en geen moeite. Ik weet niet meer precies welk recept ik deze keer probeerde, maar er is inspiratie te over op het net. Vergeet zeker niet 'suikervrij' te googelen, want geloof me, suiker heb je er écht niet voor nodig!

Ik vond nog wat hooifoto's op manlief zijn mobiel toestel - daar houd ik me dus mee bezig in het ziekenhuis.  Hij maakte de foto's tijdens het hooien op de boerderij van oma en opa.  

kopjes gemaakt door  de dame achter http://veronkiedw.blogspot.be/.
Muesly zelfgemaakt en in een pot van ikea bewaard.