music maestro

Hoewel ik helemaal geen festivalganger ben - noch een muziekkenner - vind ik toch dat je elk jaar minstens één dag/avond op een festivalweide moet hebben doorgebracht. Het verplicht je eens niets (nuttigs) te doen. Je pikt goede muziek mee, en je kan volop 'mensen kijken'. Ik doe dat graag. Dan heb ik meteen weer kledingtips voor de komende maanden. Zeker in Gent wil dat wel eens meevallen. 

Ik was dit jaar in vorm, en dus ging ik twee avonden op rij naar twee verschillende kleine festivalletjes. En niet zozeer voor de kledingtips; nee, echt voor de muziek. Het Gent Jazz festival boekte The Boney King. Geen jazz, maar misschien net daarom ideaal voor mij. In Peer mocht Emmylou Harris de blues doorbreken. 

Ik had in Gent mijn fototoestel bij de hand. Een dag later was ik zo slim om het thuis te laten, zodat de muziek helemaal tot me door kon dringen. Ik heb genoten. Twee avonden. Twee sferen. En al twee dagen na-genot in spieren en ledematen.

Dromen

Ik droom. Ik droom vaak. 's Nachts en overdag. Over zovele dingen. Zoveel te doen. Soms lijkt het alsof ik het allemaal nu moet doen. Omdat er geen later meer zou zijn. Ik dacht lang dat ik droomde van iets, maar gisteren werden mijn ogen nog eens geopend. Die ene grote liefde die er altijd was. Die nooit verloren zal gaan, maar enkel af en toe in de koelkast belandt. Muziek maken. Folk. Zingen. Maar ik mis die ene vibe. Die vibe die me voortstuwt. Die me weghoudt van altijd dezelfde deuntjes en tokkels. Die zorgt dat ik nieuwe dingen leer. Dat ik vooruit kom. Dan ga ik naar de muziekwinkel en probeer ik nieuwe gitaren uit. Dan kijk ik voor de zoveelste keer naar de box die ik nodig heb om een gitaar en zangmicro in te pluggen. Of mijn piano. Dan bedenk ik dat ik wil kunnen opnemen. Muziek delen om zo een stimulans te krijgen om beter te worden. En dan kom ik thuis en zakt de moed me in de schoenen. Omdat ik niet zie waar te beginnen. Omdat ik dan bergen was zie, een kookpot die me aanstaart, stof en spinnenwebben. Het is zo fijn om dat zelf weer te kunnen doen. Maar toch ook een beetje moeilijk, dat moéten.  En dan zie ik ook de zon buiten. En mijn kast met duizenden stofjes. Het blad van mijn kinesist met mijn tai-chi/yoga oefeningen om me rustig te maken. En dan komt er niets van. Droom weer in de kast. Twijfel over wat ik nu écht wil. Ik moet toch eens een keuze gaan maken, en érgens voor gaan. Zo hangen tussen veel zonder iets te doen, dat gaat wegen. Dus ik plan een huiskamerconcert van de folkband die me altijd weer vrolijk maakt. En ik bedenk dat ik die avond zelf ook iets wil spelen. Dat ik daarvoor moet oefenen. Dat het leuk zou zijn om dan een goede pianoklank te hebben. Uit goede boxen. En een zangmicro misschien? En een goede gitaar. En ik droom ...  dat ik op een dag een linkje naar mezelf kan maken: 

http://www.youtube.com/watch?v=wP8A9rtg0iI

http://www.youtube.com/watch?v=HR7UIX6DEOc

http://www.youtube.com/watch?v=Rt_CUHuPoNk
http://www.youtube.com/watch?v=8IjWHBGzsu4
http://www.youtube.com/watch?v=KDcgOpUp2nc

Music maestro

Voilà, eindelijk een zoekertje geplaatst op 'den artist'. Op zoek naar een band(je). Folkmuziek, al dan niet met een rock of jazzy kleurtje aan. Iemand?

twee gitaren

Midlake, fortune. Twee gitaren, twee stemmen ook.  Een theetje. Nog wat amateuristisch, maar dat geeft niet. Gewoon twee gitaren die samen klinken. Ik herken het weer. De reden waarom ik muziek wil maken. Waarom ik er thuis, alleen, de motivatie niet altijd voor vind. Ik wil samen spelen. De noten in elkaar horen vloeien. Afgestemd raken op elkaar. Lachen ook met die valse noot. Ik ken mijn muziek-maatje niet heel goed, en ergens voelt het nog wat onwennig. Toch geeft ook dit niet. Muziek bindt zoals het moet binden. Niet meer en niet minder. Deze keer ga ik mijn huiswerk maken. De computer op, gitaar in de hand, pen en papier, cd'tje op, luisteren, stop zetten, schrijven, zin opnieuw, schrappen, weer schrijven, vloeken, plan-B via youtube, afkijken, weer schrijven, en dit een paar uur. En tegen dat mijn rug pijn doet van de onmenselijke houding met gitaar pen en papier, komt de voldoening. Vooral als manlief het ook nog herkent (en liefst ook mooi vindt). Zou ik vertrokken zijn?