over swiet

Ook ik mag 7 wist-je-datjes neerpennen, met dank aan Babsie.
Wist je dat:

1. ik moeilijk beknopt kan zijn en veel woorden nodig heb. Dat dat te maken heeft met de angst niet begrepen te worden. Dat ik trouwens straks nog honderden bétere dingen over mezelf zal ontdekken en ik zal blijven twijfelen of ik mezelf wel goed heb omschreven (dat ik dus een twijfelaar ben die vaak té serieus is).

2. de naam swiet 'gepikt' is van een supertoffe retro-knutselwinkel, maar de naam écht wel op mijn lijf is geschreven. Dat ik namelijk meer snoep (lees 'koek') dan eet. Dat ik nooit 'nee' kan zeggen tegen iets met chocola op of aan, en dat we dan ook vaak niet meer voldoende koekjes hebben om op tafel te zetten als er volk komt.

3. dat ik hou van folk, in vele vormen. Dat ik in dat opzicht best wel thuis hoor in de middeleeuwen en ietsje later: samen dansen op straat, samen muziek maken en zingen. Dat dat het enige uit de middel- en iets latere eeuwen is dat me bekoort. Dat ik verder ook gelukkig zou zijn in de jaren '70 en vaak mijmer over de zogenaamd goede oude, in mijn ogen romantische, tijden.

4. dat omwille van wist-je-datje 3 een grote droom van me is om ooit in een folkbandje te spelen en te zingen. Dat ik dan wel ietsje meer op zoek moet gaan naar die dingen. (bij deze een sollicitatie, men zegge het voort, men zegge het voort).

5. dat ik een super chaoot ben die heel veel structuur nodig heeft. Dat deze twee eigenschappen redelijk hard botsen met elkaar. Dat dat leidt tot een groot 'kip zonder kop' gehalte. Dat manlief gelukkig een portie rust in overschot heeft, goed kan plannen en vooral kan doen alsof ie luistert (en ik hem dat niét kwalijk neem).

6. dat ik zelden écht de kleding vind die ik hoop te vinden. Idem voor het kapsel. Dat ik dan ook regelmatig wanhopig met alle mogelijke outfits voor de spiegel sta en hierdoor zelfs te laat zou komen op het werk (doch: leve de glijtijden).

7. (ssssshhht) (dat ik Sturm der Liebe redelijk volg, gewoon omdat ik het moment wil zien waarop Emma en Felix éindelijk elkaar vinden.)

arm hummeltje

Ons lieve hummeltje is ziek. 40 graden koorts en een pijnlijke, diepe hoest. Arm ventje toch. Al doet hij nog zo zijn best om opgewekt, vrolijk en actief te zijn, het wil niet meer lukken. Hij probeert te lopen, maar valt. Hij hangt, huilt, zeurt en zoekt troost. Dit wil je niet zien als mams en paps. Dan slaat onvermijdelijk je hart wat sneller en laat je alles vallen om het ventje te troosten en zoveel mogelijk confort te geven. Arm arm hummeltje. Ik vroeg me al ooit af hoe je zeker weet of je kindje ziek is. Het is duidelijk: knalrode wangetjes, hoge koorts, maar vooral geen activiteit in de beentjes. En dat mag je letterlijk nemen. Toen ik hem gisterenmiddag uit zijn bedje haalde en op de grond wilde zetten, bleef hij stokstijf op die plaats staan. Veel langer dan de gebruikelijke 2 seconden. Hij lag overigens al 'anders' in zijn bedje. Niet met de poep omhoog. Of zittend en pratend tegen zichzelf. Nee, langgerekt en zeurend. En stil.

Moet je mij nu horen. Nee, hij is lang niet halfdood en ligt niet in het ziekenhuis. Maar toch. Die eerste keer zal wel altijd wat erger zijn?

Ik ga nog eens piepen op zijn kamertje. Misschien slaapt hij beter in de armen van mams en paps?

loslaten - de leuke zijde

Wat een gelukkige dag! De start vandaag deed anders vermoeden: Ons ventje wilde niet eten, dus het strakke ochtendschema liep meteen wat vertraging op. Dan maar boterhammetje ingepakt en in het (geweldig schattige) rugzakje gestopt. (Als hij het aan heeft, valt hij om. Het zwaartepunt verleggen, is nog wat moeilijk).  De onthaalmoeder wist er gelukkig raad mee - buikje is achteraf goed gevuld (oef!). Het afscheid vanmorgen was kort en krachtig. Ik had het moeilijk om die hangarmpjes te negeren, maar de snelle verdwijntruc kon traantjes vermijden. Bij mams én bij hummeltje. (Mams had dan wel een sussend sms'je van de onthaalmoeder nodig). En het moet gezegd, het werken nadien deed deugd! Het was een rustige dag met maar een minimale personeelsbezetting. Perfect dus om gezapig op cruisesnelheid te komen. Versnelling vijf is voor later. Als kers op de taart kon ik 's middags een lachend hummeltje in mijn armen nemen. En hij lacht nog steeds en zit mooi te spelen. Ik kan trouwens ook nog toevertrouwen dat torentjes van fisher price echt niet nodig zijn. Als eens toiletpapier geprobeerd? Hier lukte al een torentje van zes!

loslaten - deel 2

Morgen ga ik voor het eerst een voormiddag werken. Eén voormiddag maar, om afspraken te maken en een beetje voor te bereiden. Pas volgende week is het 'voor echt'.  Ik betrap er me op dat ik heel gevoelig ben vandaag. (een eufemisme om te zeggen dat ik regelmatig traantjes wegslik). Gebrek aan slaap? Denk het niet. Ons hummeltje heeft nét nu, of niet toevallig (?), zijn hangdagen. Mams-hangdagen om precies te zijn. En net nu moet ik hem een beetje loslaten. Ik mag vanmiddag al wat oefenen. Hij gaat twee uur naar de opa, terwijl mams naar de tandarts gaat. Twee uurtjes maar! En zelfs dat maakt me onrustig. Allemaal gevoelens die ik mezelf nooit had toegeschreven. Ik zou nooit zo flauw zijn, oh nee! Ik neem aan dat dit onlosmakelijk verbonden is met mams-zijn. En met gevoelig zijn. En met die onbeschrijfelijke verliefdheid die de voorbije weken is gegroeid. 

impressies

regelmams

Ik zit hier met een 'onthaalmama-schema' voor mijn neus. En met een dubbel gevoel. Ik wil wel weer gaan werken. (lees: onder de mensen zijn, meedraaien met de wereld, beetje denkwerk verrichten). Toch kan ik het niet laten me zorgen te maken. Zal het goed voor hem zijn? Moet hij niet te vaak naar de onthaalmoeder? Zal ik niet teveel stress hebben als ik werk en (iet of wat) huishouden combineer? Gaat hij verder goed hechten? Blijf ik zelf goed hechten? Ik weet wel dat al zovele vrouwen (en mannen) het me hebben voorgedaan. Maar ik ben niet zo sterk (in regelen) en ik heb best wel wat tijd nodig voor mezelf. Tijd waar ik trouwens nu ook nauwelijks aan toe kom, terwijl ik hele dagen thuis ben. De balans helt over naar 'gaan werken', en dat ga ik dan ook doen. Ons hummeltje zal dus de komende weken gaan 'oefenen' bij de onthaalmoeder. En mams kan dan lekker even tijd nemen voor zichzelf. Kapper, winkelen, en beetje inlopen op het werk. Hoe het verder loopt, zien we dan wel weer. We springen, en we zwemmen. (Dat doet er me aan denken dat ik ook nog moet informeren naar het peuterzwemmen. Maar eerst de kilo's van het thuiszitten wegwerken. Wéér een voordeel van gaan werken. Voila!)

kleine gelukjes

Hoe schrijf je over hele kleine gelukjes? Plots een klein zoentje bij het wakker worden, een schaterlach bij een nieuw spelletje, mijn vermanende vinger nadoen, wankel lopen op zijn nieuwe schoentjes. Onze dag bestaat uit ontelbare van deze kleine gelukjes. En bovenop dit alles komt nog dat we zien dat hij openbloeit. Dat hij geniet van exclusieve aandacht en dat hij gelukkig lijkt. Maar ook dat hij nu af en toe durft tegenstrubbelen. Zijn boterham niét helemaal zelf opeten, met korst en al. Niét meteen in slaap vallen wanneer we hem in bed leggen. Niet luisteren naar een duidelijke 'nee'. Dit kan erop wijzen dat hij zich veilig begint te voelen.

Het is warm in huis. Oooh zo warm. Hij is zo vrolijk, zo mooi, zo lief, zo puur. Hij verovert iedereen, ook voorbijgangers op straat en de onthaalmoeder. En ik maar pronken en stoefen en trots en fier en verliefd zijn. mmmmm ...

Mischien ook even wat concrete 'feiten':

Ons hummeltje loopt!! Hij kon al goed weg met een loopwagentje (of een doos, of een emmer of een eender welk op de vloer schuivend ding), maar sinds een goede week loopt hij helemaal alleen. En hoé! Ken je het beeld: zitten, handjes op de grond, poep omhoog, kreunen, lijfje omhoog hijsen, benen te ver uit elkaar en hup! Met veel vallen en opstaan uiteraard, maar vooral met zijn guitige lach.

Zijn ouders zijn een eerste keer op bezoek gekomen. Bevreemdend was het, maar het gaf me ook een warm gevoel. Ze waren lief voor hem. Toch was het ook pijnlijk om te zien hoe hij leek te weten hoe hij zich moest gedragen. Hij was rustig, lief en gehoorzaam. Alsof hij het voelt. We denken dat de contacten goed kunnen verlopen. Een hele geruststelling voor ons en voor ons hummeltje. Dit is belangrijk voor hem.

Paps is een geweldige paps. En trots. Soms belt hij 's middags om te vragen hoe het met ons gaat.. Hij straalt als ons hummeltje naar hem lacht. Hij herkent de nieuwe klank in hummeltjes gebrabbel. En 'slaap kindje slaap' is een familiesamenzang geworden.

En ik? Ik, die dacht dat het thuis vaak alleen zitten niets voor mij was, wil toch nog niet gaan werken. Niet nu hij nét aan ons begint te wennen. En niet nu ik zijn ritme begin aan te voelen. Ik denk dat ik een echte mams begin te worden. Inclusief kennis van 'onthaalmoedertrainingen', voor kindje én moeder...

En een laatste: we gaan morgen voor het eerst naar de kapper. Ik vond het vroeger altijd zo flauw dat die mama's daar een spel van maakten.  En nu betrap ik er mezelf op dat ik zijn babykrulletjes liefst nog zo lang mogelijk intact zou laten.

Kortom: ik ben in de voorbije twee weken ook een nieuwe 'swiet' tegengekomen. Hopelijk word ik op tijd verwittigd als mijn wereld té beperkt wordt. Maar ... nu nog even niet.