mamadag

Vandaag was mama op bezoek. Mama van hummeltje. Het was een tijdje geleden en ik was een beetje zenuwachtig. Voor het eerst alleen mams en mama met een vertederend wittekopje. Zonder paps en papa, en zonder de begeleidster van pleegzorg. Ons hummeltje  ('ons' klinkt bevreemdend in deze context) was in zijn nopjes (gelukkig!) en dat bleef zo. Mama had een cadeautje bij, een echte rock-gitaar op peutermaat. Helemaal passend bij het stoere ventje. Ze had het ingepakt in een papier dat ze speciaal voor haar zoontje gekozen had. Het was mooi om te zien hoe mama opengebloeid was, sinds de eerste keren dat ze hier was. En hoe ze speelde en praatte met haar zoontje. Ze hebben samen een tekening gemaakt, met de gitaar gespeeld, gegeten. Hij is in bad gegaan, en mama heeft hem in zijn bedje gelegd. Dit was écht vertederend! Zo'n middag geeft je warmte waar je nog lang mee verder kan. En mooi meegenomen is dat ik eindelijk eens een woensdagmiddag heb kunnen huishouden terwijl hummeltje wakker was. Had ik me al vaker voorgenomen, maar was nog nooit gelukt. En dus heb ik nu tijd om zelf even bij te slapen, zolang hij in dromenland vertoeft. Slaapwel!

proefwerk 2

Moeke is er weer een beetje bovenop, en heeft terug moed. Maar de onzekerheid blijft, en de angst die ermee gepaard gaat. Een opening voor een gesprek zie ik voorlopig niet. Vrijdag  moet ze op consultatie bij haar arts. Ik hoop dat we dan iets weten. Intussen ligt ook oma (langs de andere kant van de familie) in het ziekenhuis. 87 is ze, en tot voor enkele jaren een dijk van een vrouw. Dat is ze nog steeds, maar ze gaat plots heel erg achteruit. Een eerste keer in 2010 toen ze moeilijk herstelde van een hardnekkige griep. En nu, na haar verhuis uit het ouderlijke huis. Wij wonen op anderhalf uur rijden van de familie, dus een bezoekje is niet zo evident, en dat vind ik nu heel erg. Ik mis dat al enkele jaren, maar nu eens te meer. Ook al omwille van een recente heuglijke gebeurtenis in de familie (had ik dat nog niet verteld? shame on me!): ik ben meter geworden van een prachtig meisje!! Ze heeft meteen ook een al even prachtig zusje. Een tweeling dus. Ze zijn wat te vroeg geboren, dus vertoeven nog even in het ziekenhuis. Maar 't gaat super goed! Alleen, het ziekenhuis is ook nogal ver van bij ons, dus regelmatig op bezoek gaan, is ook hiervoor moeilijk. Misschien moet ik eens een ziekenhuis dagje inlassen, en hummeltje wat langer naar de onthaalmoeder brengen?

Hummeltje slaapt gelukkig weer beter. Af en toe horen we nog een krijs 's nachts, maar hij wiegt zichzelf weer in slaap. Hij is lief. Wordt echt een peutertje, en verandert bijna elke dag. En hij is een kei in het opbeuren van moeke. Fantastisch toch?

proefwerk

Het jaartje van tevree wordt op de proef gesteld, maar we laten ons niet doen. Hummeltje-lief heeft een aantal moeilijke dagen en nachten achter de rug. Uren aan een stuk huilen, onophoudelijk, en ontroostbaar. Alles geprobeerd, maar niets hielp, tot we uiteindelijk een gouden raad van het internet plukten: om de twee minuten (!) gaan kijken, een klein aaitje of zijn tut geven, en weer buiten gaan. En ja hoor, het hielp. Hopelijk werkt het vannacht ook. Volgens de dokter is het meteen een goede methode voor het geval hij zijn eerste verdriet begint te voelen en zoekt naar 'hechting'. Ik heb de voorbije dagen een immens respect ontwikkeld van mama's met huilbaby's. Hoe doen jullie dat? Iedereen raadde mij aan om hem even weg te brengen en op adem te komen (na amper enkele dagen/nachten!), maar ik kan het voorlopig niet over mijn hart krijgen. Ik zie hem al zo weinig, en wie weet heeft hij het écht even moeilijk om ons volledig te vertrouwen. Dan breng je zo'n schatje toch niet weg? Wel even in de kantlijn vermelden dat hij héél goed kan nep-huilen, met snikken, traantjes en al. We zijn dus een beetje op de hoede...

De weinige slaap bracht mijn zen-voornemens ook danig aan het wankelen, maar het was niet enkel dat. Het gaat niet goed met moeke. Ze raakt uitgeput, zit heel diep, maar blijft gaan. Ze spreekt er niet over, alles komt nog goed volgens haar. Maar ik twijfel meer en meer, al weet ik dat ik moet supporteren. Hoe lang moet je vechten? Hoeveel moet je hopen? En wat doe je aan de zijlijn?

jaartje van tevree

Ik ben een dagje thuis met ons hummeltje. Eindelijk rust. Héérlijke rust. We zijn aan een jaar begonnen met ons hart (en huis) vol van onze grootste wensen.  Dromen en hoopjes houd ik voor altijd over, maar mijn grootste (levens)wensen zijn vervuld. Ik laat dan ook al mijn wensen voor dit nieuwe jaar aan moeke. Een goede gezondheid voor haar, dat is ook onze kers op de taart.

Het dagje thuis doet me goed, want het is toch helemaal anders, kerst en nieuwjaar met pak en zak. Ons hummeltje doet dat super goed, maar ikzelf kan toch een grotere portie 'zen' gebruiken. Go with his flow. En soms mag het ook wat minder zijn. Ik heb de gewoonte om persoonlijke cadeautjes uit te zoeken, en had de voorbije jaren ook weken op voorhand een bezinningstekst voor de kerstkaartjes klaar. Dit jaar lukte dat niet. Geen tijd en geen creatieve ruimte. Zo erg zelfs, dat ik een cadeautje voor mijn oma was vergeten. Gelukkig gaat het in mijn familie om het samenzijn (en oké, ook die heerlijke kom soep en een paar pakjes). En dan kan het met wat minder.

Dat wordt meteen mijn voornemen: tijd voor gezin en familie. Verjaardagsfeestjes mét taart, knutselen, wandelen, gezelschapsspelletjes, strijken in de woonkamer, samen koken, koekjes bakken, fietstocht in de (nog aan te schaffen) bakfiets. En dan mag er al eens stof liggen, of strijk staan van de vorige wasmachines terwijl de nieuwe al staat te draaien. Meer tijd, minder zorgen. Wie doet mee?

over swiet

Ook ik mag 7 wist-je-datjes neerpennen, met dank aan Babsie.
Wist je dat:

1. ik moeilijk beknopt kan zijn en veel woorden nodig heb. Dat dat te maken heeft met de angst niet begrepen te worden. Dat ik trouwens straks nog honderden bétere dingen over mezelf zal ontdekken en ik zal blijven twijfelen of ik mezelf wel goed heb omschreven (dat ik dus een twijfelaar ben die vaak té serieus is).

2. de naam swiet 'gepikt' is van een supertoffe retro-knutselwinkel, maar de naam écht wel op mijn lijf is geschreven. Dat ik namelijk meer snoep (lees 'koek') dan eet. Dat ik nooit 'nee' kan zeggen tegen iets met chocola op of aan, en dat we dan ook vaak niet meer voldoende koekjes hebben om op tafel te zetten als er volk komt.

3. dat ik hou van folk, in vele vormen. Dat ik in dat opzicht best wel thuis hoor in de middeleeuwen en ietsje later: samen dansen op straat, samen muziek maken en zingen. Dat dat het enige uit de middel- en iets latere eeuwen is dat me bekoort. Dat ik verder ook gelukkig zou zijn in de jaren '70 en vaak mijmer over de zogenaamd goede oude, in mijn ogen romantische, tijden.

4. dat omwille van wist-je-datje 3 een grote droom van me is om ooit in een folkbandje te spelen en te zingen. Dat ik dan wel ietsje meer op zoek moet gaan naar die dingen. (bij deze een sollicitatie, men zegge het voort, men zegge het voort).

5. dat ik een super chaoot ben die heel veel structuur nodig heeft. Dat deze twee eigenschappen redelijk hard botsen met elkaar. Dat dat leidt tot een groot 'kip zonder kop' gehalte. Dat manlief gelukkig een portie rust in overschot heeft, goed kan plannen en vooral kan doen alsof ie luistert (en ik hem dat niét kwalijk neem).

6. dat ik zelden écht de kleding vind die ik hoop te vinden. Idem voor het kapsel. Dat ik dan ook regelmatig wanhopig met alle mogelijke outfits voor de spiegel sta en hierdoor zelfs te laat zou komen op het werk (doch: leve de glijtijden).

7. (ssssshhht) (dat ik Sturm der Liebe redelijk volg, gewoon omdat ik het moment wil zien waarop Emma en Felix éindelijk elkaar vinden.)

arm hummeltje

Ons lieve hummeltje is ziek. 40 graden koorts en een pijnlijke, diepe hoest. Arm ventje toch. Al doet hij nog zo zijn best om opgewekt, vrolijk en actief te zijn, het wil niet meer lukken. Hij probeert te lopen, maar valt. Hij hangt, huilt, zeurt en zoekt troost. Dit wil je niet zien als mams en paps. Dan slaat onvermijdelijk je hart wat sneller en laat je alles vallen om het ventje te troosten en zoveel mogelijk confort te geven. Arm arm hummeltje. Ik vroeg me al ooit af hoe je zeker weet of je kindje ziek is. Het is duidelijk: knalrode wangetjes, hoge koorts, maar vooral geen activiteit in de beentjes. En dat mag je letterlijk nemen. Toen ik hem gisterenmiddag uit zijn bedje haalde en op de grond wilde zetten, bleef hij stokstijf op die plaats staan. Veel langer dan de gebruikelijke 2 seconden. Hij lag overigens al 'anders' in zijn bedje. Niet met de poep omhoog. Of zittend en pratend tegen zichzelf. Nee, langgerekt en zeurend. En stil.

Moet je mij nu horen. Nee, hij is lang niet halfdood en ligt niet in het ziekenhuis. Maar toch. Die eerste keer zal wel altijd wat erger zijn?

Ik ga nog eens piepen op zijn kamertje. Misschien slaapt hij beter in de armen van mams en paps?

loslaten - de leuke zijde

Wat een gelukkige dag! De start vandaag deed anders vermoeden: Ons ventje wilde niet eten, dus het strakke ochtendschema liep meteen wat vertraging op. Dan maar boterhammetje ingepakt en in het (geweldig schattige) rugzakje gestopt. (Als hij het aan heeft, valt hij om. Het zwaartepunt verleggen, is nog wat moeilijk).  De onthaalmoeder wist er gelukkig raad mee - buikje is achteraf goed gevuld (oef!). Het afscheid vanmorgen was kort en krachtig. Ik had het moeilijk om die hangarmpjes te negeren, maar de snelle verdwijntruc kon traantjes vermijden. Bij mams én bij hummeltje. (Mams had dan wel een sussend sms'je van de onthaalmoeder nodig). En het moet gezegd, het werken nadien deed deugd! Het was een rustige dag met maar een minimale personeelsbezetting. Perfect dus om gezapig op cruisesnelheid te komen. Versnelling vijf is voor later. Als kers op de taart kon ik 's middags een lachend hummeltje in mijn armen nemen. En hij lacht nog steeds en zit mooi te spelen. Ik kan trouwens ook nog toevertrouwen dat torentjes van fisher price echt niet nodig zijn. Als eens toiletpapier geprobeerd? Hier lukte al een torentje van zes!