warrig

Het is nooit meer hetzelfde. Het is een afscheid dat ik moeilijk kan plaatsen. Het is er en het is er niet. Alsof ik geen afscheid heb genomen. Alsof ik alleen af en toe een beetje afscheid moét nemen. Omdat het huis opgeruimd wordt, omdat ik haar facturen moet betalen, omdat het moederdag is, omdat ze zou verjaard zijn, omdat ze zo trots zou zijn op hummeltjes eerste woordjes, omdat ze nu zou bellen. Ik krabbel overeind, maar sta nog wat wankel. Op zich gaat het redelijk goed met me. Thuis is het heerlijk, alles is lente. 

Maar werkstress bovenop, door onbegrip van sommige collega's, maakt het moeilijk. Ik sta er niet zoals ik er zou moeten staan, en dat wordt me erg verweten. En als (te) gevoelige ziel, helpt me dat niet vooruit. Zo erg soms, dat op het werk mijn tranen me voortdurend kietelen.

Maar ik zou niet mogen klagen, dus laat ik dat verder maar niet meer doen. Alles is zo mooi hier. De tuin is groener dan ooit, lentebloemen staan voor mijn neus, en hummeltje slaapt heerlijk zacht. Hij was weer zo lief vandaag, met zijn brede glimlach en letterlijke fonkelogen. Hij groeit, in de hoogte en naar ons toe. En paps is zijn grote held. (elke donkere auto is 'paps').  Nog geen twee jaar, is hij (het duurt niet lang meer!), maar we zijn al naar zijn eerste museum geweest. (Hij breekt geen records hoor. De nichtjes die erbij waren, waren nog maar 4 maanden oud). In Mechelen is er een Nijntje tentoonstelling, met allemaal leuke doe-standjes over Nijntje. Heel leuk allemaal. Hummeltje had niet echt tijd om het grondig te bekijken (mams is ook niet zo'n grondige museumganger,  het gaat om sfeer snuiven), maar hier mocht hij gewoon lekker ongestoord rondlopen, rondneuzen, lachen, roepen, spelen, klimmen. En huilen, niet luisteren en vervelend zijn ook (ach ja, hij is nog zo klein). Moet het gezegd, het is een vreemde tijd. Opperste vreugde thuis. Riviertjes verdriet in een onderstroom.  

met naald en draad

en nog iets te weinig precisie, maar ik ben er trots op: mijn eerste kussenslopen! Eentje van een oude trui (leve de kringloopwinkel) en eentje van een zelf gekocht stofje.

En omdat ik niet graag iets weggooi, heb ik met de overschot van de oude trui nog stoelsokjes gemaakt. Eigenlijk een soort decoratie voor in de winter, maar ik kan het niet laten om het nu nog even te laten zitten.

als het even moeilijk is

dan is het tijd om te dromen. 

Geveld door zwakke longen, of gewoon een tijdje 'teveel', droom ik weg. Eindelijk tijd om mijn woontijdschriften nog eens te bekijken, om te schrijven en om te snurfen op het net naar biologische en suikervrije recepten of mooie woonblogs. Tijd om onze living opnieuw in te richten, van kast tot servies in de kast. Van muur tot kruidenpotje. De naaimachine moet ook nog van stal geraken deze dagen. Ik had duidelijk tijd nodig voor mezelf. En ik neem het ervan. Tussen het rusten door. Hopelijk kan ik snel de resultaten posten. 

lente maal twee

Wij werden vandaag getrakteerd door een uberschattig hummeltje. Alles deed ie om ons te doen smelten. Woordjes nazeggen, van broek tot sossies. Mams uitputten in de speeltuin door overal, en ik zeg overal, op te kruipen. Maar het mooist van al vandaag, was dat hummeltje keihard heeft geknuffeld. En dat deed hij tot nu toe bijna nooit. Vandaag deed hij het helemaal, met de armpjes om me heen, vastgeklamd rond mijn rug en ook héél erg lang. En intussen gaf hij lekkere zabberkusjes met een grote smak. Ik ben helemaal gesmolten.

De tijd heeft stil gestaan, sinds woensdag 4 april. Telefoon van de vriend van mama. "Je kan best al je activiteiten staken en naar hier komen."  Toen ik merkte dat mama in het ziekenhuis op een eenpersoonskamer was gelegd, wist ik hoe laat het was. Toen ik haar zag, nog meer. Op twee dagen tijd was ze onherkenbaar geworden. In een diepe coma.  Onvoorstelbaar wat er vanaf dan door je heen gaat, elke dag opnieuw. Blij dat ze er nog is. Verdrietig en boos omdat ze er nog moet zijn, met pijn en een onrustige ademhaling. Een geloop van dokter naar dokter, maar verpulverd door de behandelende arts die haar toch nog wil proberen wakker te maken. Een lichaam dat leeg is, verteerd door de chemo en de uitputting van de voorbije maanden. Mama is blijven vechten, chemo na chemo, terwijl haar lichaam het niet meer kon. Wij stelden ons al maanden de vraag of dit menswaardig was, maar ze wilde er niet van weten. Leven zou ze.  Met hummetje de wereld ontdekken. En daarvoor moest ze nog één chemo. En nog één. En nog één ... En toen begaf haar lichaam het. Mager, uitgemergeld, en net die éne complicatie teveel. 

We hebben een week bij haar gewaakt. Een week nog bij haar geweest. Een week toch een beetje afscheid genomen. 

Nu is het leven van alledag weer hernomen. Het afscheid is definitief. De leegte gaapt op de meest alledaagse momenten. Wanneer ik de telefoon wil nemen om haar iets te zeggen. Wanneer ik gerustgesteld wil worden omdat hummeltje het moeilijk heeft. Wanneer ik wil vragen of ik wel zou gaan werken, nu ik me uitgeput en moe voel, en een zware hoest me velt. Wanneer ik haar paascadeautje voor hummeltje bekijk. Een schommel. Ik durf hem nog niet op te hangen. Foto's bekijken, durf ik ook nog niet. Wenen maar heel soms. Terugkijken naar vroeger, helemaal niet. Ze was zo anders die laatste week. Zo onherkenbaar zacht. Zo moeke.

Nu valt de nacht

nu valt de nacht, zacht als de sneeuw
en alles staat stil in de kou
ik draag een ster van ver in mijn hand
ik ben onderweg naar jou.


Slaapzacht mama moeke. 

babboe

De eerste keer dat ik hem zag was ik er al verliefd op. Een winter en zomer lang heb ik van hem gedroomd. Beetje bij beetje kwam hij dichterbij. Op internet gezocht. En gevonden!  En kijk,  nu staat hij hier voor mij. Groot, nostalgisch, oergezellig. Onze bakfiets! En wat een dag om hem in te zegenen! We zijn al samen gaan winkelen (hele kartonnen melk erin, bloemen, handtas, lege flessen, rommel, allemaal geen probleem), en hebben gezellig met zijn allen de buurt verkend. Mams aan het stuur, hummeltje in de bak en paps ernaast. Dit is echt genieten. Ik kan niet wachten op onze eerste picknick. Laat de zomer maar komen.