De laatste voorbereidingen

Ik ben alleen thuis. Nog een dagje 'rust' voor ik naar het ziekenhuis ga. Vanmorgen twijfelde ik: alleen blijven en hummeltje in zijn normale ritme laten (dus: onthaalmoeder, maar niet zo lang als anders), of nog even samen zijn met hem. Ik koos voor het eerste, en nu betreur ik het al. Hoe kon ik toch zo stom zijn?  Ik heb wel nog wat in orde kunnen maken. En nog rustig wat spullen kunnen pakken. En ik heb een beetje geknutseld. Maar ik was beter gewoon samen geweest met hem. Zonder meer. Gewoon samen. Beslissingen nemen lijkt nu zoveel moeilijker dan eerst...

Deze middag heb ik mijn nieuwe knutselkamer dan maar verkend. Het voelt goed. In het echt ziet het er minder 'koud' uit hoor. De foto is genomen bij (weinig) avondlicht, en geeft niet de juiste sfeer weer. Het nodigt me echt uit om te ontsnappen. Muziek maken, naaien, gewoon zitten en lezen... 

Bij het inpakken van mijn ziekenhuispakket, merkte ik dat Ik nog geen leuke toilettas had. Die heb ik dus nog even gemaakt. Bij gebrek aan ervaring en tijd, werd het een turnzak-toilettas. Niet ideaal, maar beter dan niets, toch?

En ja, ondanks mijn afkeer voor toile-cirée (het lukte nooit eerder!) toch een voering van dit plastic spul. 't Was gelukkig een redelijk plooibaar stofje. 

Nu zit ik te wachten op hummeltje. Mijn vader gaat hem halen. Hopelijk is hij blij en opgewekt. En hopelijk kan ik hem een klein beetje voorbereiden op wat gaat komen, en kan ik hem toch gerust achterlaten. Ik ga mijn ventjes zo hard missen, al is het maar die paar dagen. Het lijkt alsof ik vandaag mijn 'oude' leven achterlaat, en als ik straks terugben, een nieuwe wereld binnenstap. Maar die kan toch ook mooi zijn, toch?

Het lukt me niet te schrijven, er gaat teveel door me heen. Ik zou nog een schema voor hummeltje moeten maken, zodat hij weet hoe de komende dagen, zonder mams, eruit zullen zien. En zodat hij kan zien dat ik straks weer terug thuis zal zijn. Zodat hij een houvast heeft. Ik heb het altijd maar uitgesteld, omdat het zo confronterend is. Maar nu kan ik niet terug. Nu moet het.

Nu moet het.

Grijs met vogels en bloemetjes

De lucht is een beetje opgeklaard, nu ik weet dat ik ze met zuivere longen kan opsnuiven. Een ongelooflijke opluchting! De lever blijft heel ernstig, en er mag geen dag verloren gaan. Dus we beginnen eraan. Een soort 'dubbele' chemo. Eens in de maand wordt een buisje in mijn lies aangebracht, waardoor een of andere toxische stof (we noemen het gemakkelijkheidshalve 'pareltjes') in mijn lever wordt ingebracht. Het zou een pijnlijke zaak zijn, waarvoor ze me enkele dagen in het ziekenhuis houden, met een pijnpomp. Intussen start ook de 'gewone' chemo langs een katheter/port-a-cath. Twee weken later weer 'gewone' chemo, en dan terug de dubbele dosis. Het zal stevig zijn, maar het moét.

De prof heeft ons gelukkig met veel moed en hoop naar huis gestuurd, zodat we ons toch een beetje klaar voelen voor de strijd. Mijn knutselkamer is bijna klaar en ik bestelde grijs/roos behangpapier met vogeltjes en bloemen. Die moeten mij en elke bezoeker toelachen. 

En als de bezoeker zelf een ruggensteuntje nodig heeft, dan is er nog dit:

Toch heb ik een heel klein hartje. Ik zal niet meer volledig 'mams' kunnen zijn, zoals ik dat nu ben. Ik ga moeten loslaten. Maandag moet paps Hummeltje alleen in bed leggen, en nadien gaat hij enkele dagen naar zijn superlieve onthaalmoeder (die een standbeeld verdient voor al haar hulp). Paps kan Hummeltje niet opheffen (hij is rolstoelgebonden en heeft minder spierkracht), dus hulp zal nodig zijn. Zullen zij vinden waar alles thuis ligt? En wie geeft Hummeltje mijn kusjes en knuffels dan? Gaat hij boos op me worden wanneer ik thuis kom en niet meteen met hem kan spelen? Gaat hij mij lelijk vinden en bang van me zijn als ik straks wat grauwer wordt, en misschien mijn haren verlies? En ben ik wel een goede mams als ik niet eens mijn kindje de eerste dagen naar school kan brengen? Als ik niet aan de schoolpoort zou staan? Gaat paps het allemaal aankunnen? Ga ik energie hebben om alles te doen dat ik me nu voorneem? Ga ik de knutselkamer écht gebruiken? Gaan mensen blijven op bezoek komen, of vervaagt dat na een tijdje? Ik probeer de gedachten een beetje te verdoven, en vooral de zon op te snuiven. Ik probeer te geloven, in alles en iedereen. Maar mijn hartje is klein ... 

Zwart

En toen stond de wereld stil. Een jaar na het overlijden van mijn moeder aan de gevolgen van darmkanker, duikt het K-woord opnieuw op. Bij mezelf. 32 jaar pas. Een diep gat opent zich. Eerst leek het nog redelijk banaal, een beginstadium, niets om ons teveel zorgen over te maken. Maar na de eerste scan sloeg de nachtmerrie keihard op ons in: uitzaaiingen naar de lever. Een volgende scan wacht woensdag op me. Het is heel moeilijk om te geloven dat me, gegeven de omstandigheden, een positief bericht gegeven zal worden na deze scan. Ik hoop het. Ik hoop zo erg dat ik aan een behandeling kan starten, zonder in de 'slechtst' mogelijke positie te verkeren. Ik weet niet waar ik anders de moed moet gaan halen.
Voorlopig staat mijn blik vooruit. Een heel klein beetje vooruit, want ik wil alleen maar dag per dag de dingen bekijken. Verder kijken verlamt. Als ik ook maar een seconde durf denken aan wat zou kunnen zijn, stort alles in. Dus dat probeer ik niet te doen. 
We hebben al stappen ondernomen: de ikea is geplunderd om boven een knutselkamer in te richten. Een schommelstoel siert de living. Dinsdag koop ik nieuw behangpapier die aan de living een vrolijk tintje moet geven. Het moét helpen om een positieve blik te kunnen bewaren in omstandigheden waar eigenlijk geen goede kant aan is.
Over twee weken gaat hummeltje naar school. Ik weet niet eens of ik hem zal kunnen brengen en halen. Of ik energie zal hebben om naar hem te luisteren of hem op te vangen. 
Vanaf nu is er alleen nog vandaag. 

Het grote bed

Het zijn korte nachten, sinds de kamer van Hummeltje er zo uitziet: 

's Avonds gaan slapen, lukt na een week al beter. De truck is om hem, als hij blijft opstaan, terug te leggen zonder ook maar iets te zeggen, en zonder kusje (vooral dát).  Maar 's nachts staat hij op. Eén keer, twee keer, drie keer ... Ik ben een redelijk wrak. Ook 's middags is slapen geen deugd meer. Resultaat na een paar pogingen is dit:

En dit was na al een gedeeltelijke opruiming...
Het is natuurlijk allemaal nog nieuw, en hij is ook wat verkouden. Het komt dus vast wel goed. Hummeltje heeft trouwens zelf een excuus in petto als hij stout is: "tja, B peuter", zegt hij dan. Tellen kan hij ook al. Dat gaat als volgt: één, twee, djieee, boooosj, wiijjjf, ..." Je zou bijna denken dat wij altijd boos zijn, maar dat is helemaal niet zo, en hij is doorgaans écht wel lief.

Hebben jullie ervaring met uit bed kruipende peuters? Hoe pakken jullie dat aan? En waar vinden jullie tijd voor jezelf als de kindjes 's middags niet gaan slapen? Doen jullie 's middags dan de 'nuttige' dingen, of zijn jullie dan altijd met de kindjes bezig? Hij speelt overigens heel mooi alleen. Ik weet dan niet of ik hem best lekker laat spelen, of toch ook nieuwe dingen aanbied. Als hij mooi alleen speelt,  belonen we hem door even met hem mee te spelen, maar soms is dan nét het mooie spel gedaan).  Dus: laat maar komen, die tips voor peuters!

Zomaar

Een quote die blijft hangen, zomaar:

"Kijk vooral naar wat je niet ziet."

Ik zou de vooral weglaten, en er ook van maken. En ik zou het vooral toepassen op mensen. En niet op vlinders en bloemen en de kleine gelukjes. Maar toch. Kijk naar wat je niet ziet. 

Snuffeltijd

Gisteren een heerlijke avond beleefd bij een vroegere studiegenote. Iemand die je een estheet zou kunnen noemen. Ze geniet van schoonheid in het leven, in dingen, in haar woning, in kleding, in kunst in al haar vormen, in de liefde. Iemand die ook veel snuffelt in woonboekjes, tijdschriften en daar knipsels uit bewaart als inspiratie. Iemand die in dat opzicht wat gemeen heeft met mij. De gesprekken waren gezellig en bijzonder inspirerend. Ik schreef tal van nieuwe inspiratiebronnen op. Winkels, merken, boekjes, plaatsen waar je lekkere thee kan vinden, nieuwe cd's en noem maar op. Of zelfs tips om je partner niet te verliezen in de drukte van onze energiebom in huis. 

Om maar een paar dingen te vermelden, in willekeurige volgorde:

Thelma en Louise
Winkel Munt in Mortsel
Van Hassels,
Bel
Orla Kiely
A.Puur
Espoo.be
Lucy has a secret
Revolution thee
Martine de Kok
Door mij aangevuld met
Jan Swerts
Jonas Winterland
The Boney King of Nowhere
Midlake
Al de blogs die ik volg
Deens.nl

stijlkaart.nl
Ferm Living
First Aid Kid
De nieuwste van Axelle Red
Maar ook heel inspirerend: de Kringwinkel, Swiet (ja inderdaad, mijn naam is niet origineel, ik beken), de plaatselijke verfwinkel, uiteraard pinterest en hopelijk binnenkort veel rommelmarkten.

Over Martine de Kok moet ik wat kwijt. Ik heb het beloofd nadat ik een gratis exemplaar van de eerste full cd overhandigd kreeg, maar vind het ook echt de moeite waard.  Martine de Kok heeft talent!  Doet soms wat (veel) denken aan de beginjaren van Boudewijn de Groot of Herman van Veen ('opzij opzij opzij', dat ik overigens heel goed vind),  maar 't is toch ook heel anders. Het ene nummer raakt de lachspier, het andere gaat dieper. Luister maar eens naar 'plaatselijk verkeer', de titelsong. Of wat vind je van deze quote: 'zij zag het niet zitten, maar hij stond erop'. Goed gevonden, toch? Maar wat bij me vooral bewondering opwekt, ze doet het allemaal zelf. Muziek schrijven, spelen, de tekeningen maken voor de cd-hoes enzovoort. Dit maakt haar website ook heel aantrekkelijk om eens in rond te snuffelen.

Verdorie, een lijst neerpennen is zo gevaarlijk. Want nog voor ik zal afsluiten, zullen er weer honderden noemenswaardige kunsten en inspiratiebronnen in mijn hoofd opspringen. Dingen die mij meer raken dan wat hier is opgesomd. En uiteindelijk kies ik nog het meest voor oude en doorleefde dingen die ik per toeval ergens helemaal ander tegenkom. Zo heb ik vandaag nog kleuren gekozen voor een oude ladenkast die straks boven moet pronken. Ik vond hem achtergelaten in de straat van mijn kot.  En ik heb een bankje uitgetekend voor in onze hal. En kleuren gekozen voor de ikea fotokadertjes in de living. En nieuwe foto's in deze kadertjes gehangen.

Enfin... er is wat lente in mijn hoofd.

Griep x 3

De griep vindt het hier thuis gezellig, zo lijkt het. Ze heeft zich in ons drietjes genesteld. Eerst was ik aan de beurt, en vrijwel meteen daarna Hummeltje. Hij kreeg meteen heel hoge koorts, met een paar slapeloze nachten tot gevolg. Niet goed voor hem én mij, zodat ik alleen maar zieker werd. Intussen gaat het mij de goede kant op, al blijf ik behoorlijk slap. Om zeker nog even te kunnen blijven, heeft de griep zich nu in manlief genesteld. Die ligt geveld. En Hummeltje, die gisteren weer streken had en beter leek, heeft ook weer hoge koorts. Dus gaan wij vandaag gezellig met zijn drietjes in de zetel liggen. Het heeft ook iets, toch?