Twix

We blijven vandaag nog wat in de keuken. Een beetje uit noodzaak, omdat het suikervrije leven me nog niet van het snoepen heeft afgehouden. 

Bij Hummeltje en mezelf scoren vooral de recepten met chocolade(smaak) erg goed.  De chocolade-noten-repen uit het boek Art d'Eco mogen mee in de boekentas van de jongste én de oudste thuis. Zelfs de vrienden van deze laatste - doorgaans niet zo'n fan van 'speciallekes' - knabbelden ervan met volle goesting. 

Manlief houdt niet van de te pure chocoladesmaak van de meeste baksels, maar deze  Lion-achtige repen mag ik van hem toch nog eens maken. Verder kan ik voor hem beter op zoek gaan naar andere krokante koekjes. Tips zijn uiteraard weer welkom. 

Ikzelf kon dit weekend (en nu nog) niet weerstaan aan deze twixrepen. 

Het koekje kraakt zoals het échte twix-koekje. De vulling van dadels vervangt de karamel perfect, en plakt bovendien niet aan de tanden. En de chocolade maakt de smaak af. Het chocoladelaagje mag wel de helft dunner, want nu was het wat te overheersend. Ik bewaar de repen in de diepvriezer. Zo liggen ze niet te dichtbij, en de bijt blijft perfect. Het ideale koekje om dadelijk bij een koffie of thee te serveren wanneer ik mijn oude busmaatje na 16 jaar verwelkom. Maar dan noemen we de repen Raider, toch?

Ontbijtideetjes

Ik hou van een lekker ontbijt. Ik hou ook gewoon van lekker eten. En sinds ik 'anders' ging eten, ontdekte ik het ene heerlijke ontbijt na het andere. 

Omdat ik zaterdag een heel aantal uren op de trein voor de boeg had, wilde ik een stevig ontbijt dat me geen zin in tussendoortjes zou geven. Ook moest het 'toilet-veilig' zijn. In mijn geval wil dat zeggen dat mijn darmen al de ingrediënten gewoon moeten zijn. Mijn buik houdt niet meer van verrassingen. Het werd een (gekochte) speltwafel, enkel gezoet met rozijntjes. Eerder hartig dan zoet, en behoorlijk stevig van smaak en structuur. Ik bakte een appel in schijfjes, en bestrooide deze met kaneel. Ik ben  vergeten of ik er nu ook wat honing over deed of niet ... Ik geloof van niet, maar volgens mij kan het wel. Dit ontbijt was even eenvoudig als heerlijk. Ook manlief vond het wel lekker, geloof ik. 

Vanmorgen probeerde ik een hapje te imiteren dat ik onlangs geserveerd kreeg in het restaurant 'Two Cooks'  (een aanrader!). Toen ik paste voor de gesuikerde pralines bij de thee, verraste de kok me met twee suikervrije snoepjes: Het eerste was een kopje met stukjes granny-smith appel en pistachenootjes. Een tweede tasje bevatte dit verfrissende wijnappelsien-met-munt gerechtje. Ik weet niet hoe de kok het heeft bereid, maar ik sneed vanmorgen gewoon een wijnappelsien in stukjes, liet het sap in mijn (diep) bord druppen, en strooide er wat versnipperde muntblaadjes over. Super lekker, en vast en zeker ook een topper in de zomer! 

Hummeltje groeit

Je zou het haast vergeten, maar tussen het koken en het ziek-zijn en herstellen door, proberen we nog altijd een kleutertje door het leven te gidsen. Het deed dan ook ontzettend veel deugd dat we de voorbije maanden altijd volmondig 'goed' konden antwoorden op de vraag hoe het met Hummeltje gaat. In het tweede kleuterklasje heeft hij al ontzettend veel geleerd. De focus lag op zijn sociale vaardigheden. Leren samenspelen in de speelhoeken.  Afspraken maken en je daaraan houden, maar ook leren omgaan met onverwachte gebeurtenissen. Vertrouwen vinden in zichzelf, klasgenootjes en in ons. Niet verstoord raken als er bezoek is thuis. En meer alledaagse dingen, die voor mij helemaal niet alledaags zijn. Ook wij hebben trouwens, samen met hem, heel veel geleerd. 

Het was voor ons een rustige periode waarin we Hummeltje zagen groeien. Het was hartverwarmend. 

Zo af en toe wordt hij eens terug gekatapulteerd. Na een drukke periode, of na een week ziek zijn. Dan is elke prikkel heel snel teveel, en moeten we zijn onrust proberen voor hem op te vangen. Maar ik heb het gevoel dat deze periodes steeds korter worden. 

Ik kan niet omschrijven hoe ongelooflijk trots en verliefd ik op Hummeltje ben. En dan wil ik soms dat iederéén hem zo graag ziet. Dat iederéén even trots op hem is. Ik zou het van de daken schreeuwen. Maar dat doe ik maar niet. Ik fluister het in zijn oor. En ik streel het door zijn witte haren. 

Suikervrije Lion-achtige repen

De komende week zal een en ander in het teken staan van de verjaardag van manlief. Niet dat wij dat altijd uitgebreid vieren. Ik kan namelijk niet organiseren (echt niet), en verrassingsfeestjes of uitjes plannen, moet ik zelfs niet eens proberen. Ik verdwaal in een doolhof van regelingen. En als ik dan toch een zeldzame keer in slaag, verklap ik de verrassing elke keer weer. Maar ik kan wel andere leuke dingen doen. Een picknick maken voor ons drietjes, bijvoorbeeld. Hapjes uitproberen voor het grote feest (manlief viert een rond getal dit jaar). Of traktaties testen voor de collega's. Voor dit laatste probeerde ik gluten- en suikervrij chocoladerepen (type 'Lion') van 'Focus on foodies'. 

Wat een hit zeg! Manlief was verkocht en ik ook. Dat er niets meer over is na 3 dagen, zegt voldoende.  Deze maken we dus zeker opnieuw voor de werkmakkers. Je hebt er nauwelijks iets voor nodig:

Voor de vulling:
- 60 gram gepofte quinoa (bij gebrek aan quinoa, gebruikte ik gepofte volle rijst)
- 15 medjool dadels, ontpit

Voor het chocolade-omhulsel:
- 50 gram kokosolie
- 4 eetlepels (puur) cacaopoeder
- 2 theelepels vanille-extract, of iets anders om de chocolade wat te verzachten van smaak - ik gebruikte een scheutje agavesiroop. 

De bereiding is poepsimpel: 
- Doe de gepofte quinoa/rijst met de dadels in de keukenmachine, en maal tot de dadels fijn gesneden zijn. Kneed het mengsel in een kommetje.
- Bekleed een rechthoekige schaal met bakpapier, en druk het mengsel er stevig in aan.
- Maak de chocoladetopping door de kokosolie au-bain-marie te smelten. Voeg het cacaopoeder en de agavesiroop/het vanille-extract al roerend toe.
- Bedek het dadelmengsel met een dun laagje van de chocoladetopping.
- Laat afkoelen. 
- Snijd in repen/brokken en verpak eventueel individueel in bakpapier. 
- Bewaar de repen (als het lukt) in de koelkast. 

Smakelijk!

Lang vervlogen tijden

Wat een vreemd gevoel als je net hebt afgesproken met je oude busmaatje, en je beseft dat het meer dan 16 jaar geleden is dat je elkaar nog zag! Meer dan 16 jaar! Ik durf het haast niet denken. Dat ik oud ben geworden. Want in een andere context kan ik alleen maar denken dat ik veel te jong ben, en misschien nooit (echt) oud word.

Spreken over oude schoolvriendinnen, dat deden onze ouders. Toen zij al oud waren, en het hadden over lang vervlogen tijden. Over die tijden zullen wij binnenkort ook spreken. Nog vreemder trouwens dat we toen helemaal niet zo close waren als we - denk ik nu - hadden kunnen zijn. Omdat we toen nog niet zoveel durfden vertellen - of veel te veel voelden en te weinig wisten. En omdat het not-done was om anders dan vrolijk te zijn op de bus. En omdat we nu eenmaal op een school zaten vol kinderen van goede, gelukkige en beschermde komaf. Of dat dachten we toch. 

Allemaal meisjes met grijze plooirokjes. 

Deze, maar donkerder en een dikkere, niet zo soepele stof. 

En nee, helemaal niet sexy. (Al dacht de enige jongen die ons in het zesde middelbaar vervoegde daar blijkbaar anders over -  hoorde ik later).  Er zat een te groot 'bovenstuk' aan (krijg je geen leuke t-shirts mee gecombineerd), en de lengte moest minstens tot op de knie. Na school werd de rok dus onmiddellijk opgerold, voor een iets minder bomma-achtige look. De rok was van wol, met zo'n typische plak-voering. In die tijd had je dan de lijnbussen met oranje plastieken bekleding, waar je benen in de zomer aan bleven kleven. Jakkes! In de winter was de rok te koud, maar het alternatief (een grijze wollen broodzak-broek) was voor mij geen optie. Ik deed dan maar twee kousenbroeken over elkaar aan. Of - oh god!-  een wielerbroekje over mijn kousenbroek. 

Deze en andere herinneringen zullen binnenkort vast wel de revue passeren. En wie er nog in de bus zat. En hoe het hen nu vergaat. En wat er in die 16 en meer jaren later allemaal gebeurde. Misschien moet ik eindelijk eens grasduinen in de dozen foto's die we vonden in het huis van mama. 

Ik kan alleen maar besluiten dat ik ouder worden heerlijk vind.

Recy-kleren

Ging ik maar eens ooit écht aan het naaien...
Ik heb heel wat oude kledingstukken en stofjes liggen, die in een of ander nieuw, modieus of beter passend model kunnen omgetoverd worden. Of iets voor Hummeltje, die in een oogwenk overal is uitgegroeid. Inspiratie heb ik zoals vaak te over, zeker nu ik met nieuwjaar het boek 'Art d' Eco' (van Kelly Eeckhaut) kreeg. Een fantastisch boek, dat als een bijbel op de zetel ligt (bij gebrek aan salontafel). 

Het boek inspireerde me om ook op het net recyclage-blogs te zoeken. De vele omgetoverde bloemenjurkjes van Cleo vind ik fantastisch! En dat was nog maar de eerste website die op mijn pad kwam. Maar het lijkt toch stiekem altijd veel werk. Prutswerk, en daar hou ik niet van. Ook moet je handig zijn in het bepalen van je eigen maten. Zelf patroontjes tekenen, om het nieuwe model te doen kloppen. En laat ik dat nu toch wel wat haten, die patroontjes overtekenen en knippen uit stof.   Nu ja, eens je je persoonlijke patronen hebt, kan je die wel enige tijd behouden. Dat is heel wat anders met kinderkleding - een van de redenen waarom ik zo weinig maak voor de kleine man.

Zijn hier recy-kleer-experten, die me op weg kunnen helpen? Eenvoudige tips om even eenvoudig te beginnen? Een projectje dat veel slaagkans heeft, waardoor ik zin krijg in meer?

Ik hoor het heel graag.  Want nu ik al meer routine heb in mijn nieuwe eenvoudigere kookstijl, zou ik ook graag stappen zetten in het consuminderen door te recy-kleren.  Ik ben op zoek naar die eerste succeservaring die me op weg zet naar meer. Anyone? 

winterwandeling

Als het niet regent en niet te guur is, wandelen wij graag. Maar het gebeurt veel te weinig. 

Hummeltje vindt er niets aan, tenzij hij lekker dicht tegen paps aan kan staan, op zijn voetsteunen. Wie zou dat niet willen?  Maar Hummeltje wordt groot, en de plaats op de voetsteunen is beperkt. Tijd dus om zijn benen te trainen. Gelukkig lag er ijs op de plassen langs de weg. IJs dat je stuk kan stampen. Dat glinstert in de zon. Dat water wordt in je handen.  En zo wandelde hij helemaal zelf tot aan het eindstation. Terwijl ik genoot van de glinsterende zon op de straat. Van vreemde gordijntjes. Van de zeldzame dromerige blik van mijn kleine man.  

Dan zeggen wij dat we dat vaker moeten doen. En dan nippen we nog eens van ons theetje of bier.